فقط یک شب توی زندگیت اینجوری زجه میزنی و بعد از اون به موجودی تبدیل میشی که سِر شده. دیگه هیچ از دست دادن یا بدست اوردنی نار��حت یا خوشحالت نمیکنه. ذوق از دلت و برق از چشمات میره و تبدیل میشی به قویترین ورژن خودت.
مامانم چندبار چندبار هر قسمت شهرزاد رو می دید. پرسیدم ازش چرا، گفت آخه شبیه توهه. کاش آدم شبیه تو و شجاعتت باشه زن.
برات آرزوی صبر دارم تو غم از دست دادن پدری که همیشه گفتی چقدر برات عزیزه.
ما هم مثل تو فقط پوزخند می زنیم به اونایی که یکهزارم شجاعت تو رو ندارن و صدا (ی عوعو) شون فقط تو این پلتفرم کمارزش بلنده.
پ.ن. از قبل هم زیباتری.