Sera Kadıgil, bir çok örneği tek tek sıraladıktan sonra tarihi tespitini yapmış
“Akp’nin hırsızlık tarihini anlatmamız için günler, haftalar, aylar yetmez”
“Şimdi bu fon skandalını 3-5 çürük elmanın üstüne atıp bizi aptal yerine koymaya çalışacaklar”
Ekrem başkandan bir rica. Paylaşım desteği istiyor.
*EKREM BAŞKANIMIZIN TALEBİDİR, AŞAĞIDAKİ METNİ FACEBOOK VE WHATSAPPTAN PAYLAŞMANIZI İSTİYOR.*
Ekrem İmamoğlu:
Aziz milletim, sizden istirhamımdır. Lütfen bunları görün ve paylaşın.
* Yokluğumu fırsat bilip "Kanal İstanbul" denen rant ve talan projesi uğruna Avrupa Yakası’nın en önemli su kaynaklarından biri olan Sazlıdere Barajı’nın etrafında 24 bin konutun inşaatını başlattılar.
* Bu kez alelacele TOKİ'yi devreye almışlar. Dozer ve iş makinelerini mutlak koruma alanının içine, suyun dibine kadar sokmuşlar.
* İBB’nin ve İSKİ’nin resmi uyarılarını dikkate almadıkları gibi Cumhurbaşkanlığı kararıyla Sazlıdere Barajı’nın içme suyu kullanım oranını %100’den %0’a indirmişler.
* Bunu hiç utanmadan kamuoyundan saklayıp, İSKİ’ye bile bildirmemişler.
* Şunu herkes anlasın ki, bizim gözbebeğimiz İstanbulumuz’da feda edilecek bir tek damla su kaynağımız yok.
* Bu haksız, hukuksuz ve fırsatçı yaklaşımla mücadeleyi asla bırakmayacağız.
* Sizin iklim değişikliği ve çevre koruma konusunda zerre kadar samimiyetiniz olsaydı, İstanbul’un su kaynaklarına böylesine saldırmazdınız.
* Hukuka, ekonomiye, demokrasiye verdiğiniz zararın yanına çevreye, İstanbul'un su kaynaklarına verdiğiniz zararı ekliyorsunuz.
* Tüm dünyanın cebelleştiği, yeni yol ve yöntemler aradığı iklim krizine bir kriz de siz ekliyorsunuz.
* Hemen vazgeçin bu rant ve talan projesinden.
* Millet sizi zaten gönderecek bari gitmeden toprağa, suya, havaya daha fazla zarar vermeyin.
*Lütfen paylaşabildiğiniz kadar paylaşın!*
Murat Ağırel’in nezarethanede ikinci günü. Haber peşindeyken iftiralara uğradı ve onu tutuklamayı planladıklarını itiraf ettiler. Murat Ağırel’in neden gözaltında olduğunu anlamak için lütfen bu yayını izleyin. 👇
Halkı 2.17 milyar TL dolandıran Fatma Betül Sayan Kaya elini kolunu sallayarak geziyor ve bu sırada fon yolsuzluğunu anlatan gazeteci Bahadır Özgür gözaltına alınıyor. ‘Sonuna kadar gidilecek’, ‘ucu kime dokunursa dokunsun’ hamasetleri sıralanırken tarihin en büyük skandalını gazetecileri susturarak örtmeye çalışıyorlar.
Timur Soykan: "Ponzi Fatma 2,2 milyar soyar, ona hiç sesleri çıkmaz.
Soma'da beş madenci ölür, hiç umurlarında olmaz.
Ama gel gör ki bir anime çizgi filmi gördüklerinde bu kadar duyarlı olurlar. Ne kadar duyarlılar, değil mi?
Her şeye saldıran, konser yasaklatan, klipleri adliyelik yapan, müzisyenleri sürekli yargılayan bu kişiler, asıl ahlakın nerede olduğunu bir türlü anlamıyorlar.
Orada çok sessizler."
Türkiye çok şey gördü, çok şey yaşadı.
Ama yargının bu kadar açık biçimde siyasete alet edilmesine, insanların aile bağları üzerinden cezalandırılmasına ve hukukun böylesine bir baskı aracına dönüştürülmesine ilk kez bu kadar yakından tanıklık ediyoruz.
Abim Ali Kaya’nın, hakkında ortaya konulmuş tek bir somut suç yokken tutukluluğunun devamının istenmesi hangi hukuk anlayışıyla açıklanabilir? Hangi yasaya, hangi vicdana sığar bu karar?
Ortada ne bir delil var ne de suçu ortaya koyan bir kanıt. Buna rağmen ezbere cümlelerle, klişe gerekçelerle insanların hayatları karartılıyor. “Kaçma şüphesi,“somut deliller”, “henüz toplanmamış unsurlar” deniliyor… Ama sorulduğunda elde tutulur hiçbir şey gösterilmiyor.
Tüm testler iki kez yapıldı ve hepsi temiz çıktı. Yöneltilen suçlamaların hiçbir karşılığı yok. Buna rağmen bir insanı özgürlüğünden mahrum bırakmaya devam etmek; hukukla değil, peşin hükümle, hatta açıkça düşman hukuku anlayışıyla açıklanabilir.
Burada cezalandırılmak istenen bir suç değil. Burada hedef alınan bir bağdır; bir kardeşlik, bir yakınlıktır. İnsanlar yaptıklarıyla değil, kim olduklarıyla, kimin yakını olduklarıyla yargılanıyor.
Sormak istiyorum:
Hiçbir somut dayanağı olmayan bu kararları verirken vicdanınız nasıl susuyor? Bir insanın hayatına, ailesine, onuruna bu kadar ağır bir yükü nasıl bu kadar kolay yükleyebiliyorsunuz? İtibar suikastına nasıl bu kadar rahat başvurabiliyorsunuz?
Artık yeter!
Hukuk, intikam duygusuyla işletilemez.
Adalet, varsayımlarla dağıtılamaz.
Hiç kimse; bir soyadının, bir yakınlığın, bir kardeşliğin bedelini özgürlüğüyle ödemek zorunda bırakılamaz.
Cumhurbaşkanı adayımız Ekrem İmamoğlu; alnı açık, başı dik, aslanlar gibi dimdik ayakta.
Bugün buraya savunma yapmaya değil, yargılamaya geldi!
Sonuna kadar yanınızdayız…
Özgür Özel’den muhteşem bir konuşma. Duymayan paylaşmayan kalmasın. Bu kadar zülüm yaşanırken nasıl kapınızı örtüp duymazdan geliyorsunuz ?
@eczozgurozel@dk_imamoglu @CAOIletisim
“Son nefesime kadar, siz hep nefes alasınız diye”
Mahkumun en iyi yaptığı şey beklemektir. Yemek bekler, avukatın gelmesini bekler, spor saatini bekler, görüş gününü bekler, telefon etmeyi bekler, iddianamenin çıkmasını bekler, duruşma gününü bekler, kararın çıkmasını bekler, infazın dolmasını bekler, özgür olmayı bekler.
Seneler geçer tüm iletişim yöntemleri değişir, gelişir ama mahkum en çok da mektup bekler. Kimseye darılmazsın mektup yazmadı diye de mahkum işte beklemekten başka işi ne ki?
Ama bizim işimiz beklemek değil; çalışmak, yazmak, yazmak, bir daha yazmak, daha çok yazmak lazım. Elimdeki adi tükenmez kalemi avucuma alıp haber çıkarmaya çalıştığım İBB iddianamesini karalamaya başladım. Demir kapının mazgalı açıldı: “Yemeek.” Kalem elimde kalktım ayağa, “Abi istemiyorum yemek sağ olasın”, “Meyve al, bak elma var”, “Yok abi sağ olasın”, “Al al”, “İyi alayım.” Elmaları alıp 5 litrelik su şişesinden yaptığım meyveliğe koydum, çürüyen elmaları alıp çöpe attım. Oldum olası anlam veremem meyve tüketmeye. Ya da henüz anlayacak yaşa gelmedim, bilmiyorum işte, neyse ne…
Asabiyim bugün. Gerçi çoğu zaman böyleyim galiba. İki haftadır sağ kulağım da tıkalı, seke seke tuvaletin önüne geldim belki tıkanıklık açılır diye. Yok nerde, açılır mı? İstersin, uğraşırsın açılmaz o tıkanıklık. Ne zaman vazgeçersin, unutursun “pıt” sesi duyulur, tıkanıklık açılır, arabanın camını açtığında duyulan o hava sesi dolar kulağına. O yüzden koyverdim, ister açıl ister açılma. Zaten şu duvarların arasında duyulacak pek de bir şey yok. Bir sigara yaktım, git gide kararan kehribarı parmaklarıma dolayıp tuvaletin demir kapısına kilitlendim. Neyse ki tuğla gibi iddianame vardı elimde, işe yaramaz tekrarlardan ibaret yüzlerce sayfayı kapıya yerleştirdim. Zaten bu iddianame anca bu işe yarardı.
Sigaranın külünün önce kazağıma sonra yere düştüğünü gördüm. Yeni temizlik yapmıştım, bir de bugün asabiyim, üstelik televizyonda A Haber açıktı, öyle bakmayın kim ne derse desin öfkemi diri tutmam lazım. Lafı dolandırıyorum aslında tüm asabiyetim, huysuzluğum günlerdir hikaye yazmadığımın aklıma gelmesinden. “Olsun haber yazdın bu süreçte” dedim kendi kendime. “Haber, hikaye yazarken bir şey daha lazım, bir şeyler daha yapmak gerek diye yiyordun kendini, şimdi hikayeyi bıraktın sadece haber kaldı” diye yanıt verdim kendi kendime. “Haklısın”, “Haklıyım tabii oğlum”, “Tamam da boş durmadım en azından”, “Lan zaten boş durmayacaksın ha bir de boş dursaydın haber de yazmasaydın hatta kitap da okumayıp yiyip içip yatsaydın. Ağzını burnunu kırarım senin, bir şeyler daha yapmamız lazım. Otur şimdi masana.” Derin bir nefes aldım sigaramdan, izmaritine kadar çektim. Mazgal açıldı: “Mektup.”
Söylemedim size ama bugün cuma, mektup dağıtım günü, gizli gizli, için için mektup bekliyordum. Eski koğuşumdan Speedy’den, Toso Dayı’dan, Eser’den gelen mektupları kıs kıs gülerek okudum, keyfim yerindeydi. İzmir’den bir yurttaşın gönderdiği mektubu sona saklamıştım. Mektubu iki parmağımla açıp masaya yumuldum. Dakikalarca asıl anlatacağımı düşündüğüm üzüntü, keder, umut, sevinç, öfke yumağı duyguyla sarsıla sarsıla okudum mektubu. “Sana yazmamın sebebi babam. 2.5 yıldır kanserle mücadele ediyor, tedavinin ağırlığı nedeniyle hastanede kalıyor. Ona haber okuyorum, seni okuyorum. Hikayeleri ne zaman okusam gözleri doluyor. Kanser çok ilerledi, tedavi olanakları da tükendi” diyordu mektupta Ezgi Hanım: “Bu ağır ruh hali içinde merak edip soruşturduğu az sayıda şeyden biri sensin. 75 yaşında seni hiç tanımayan, kanser hastası bir adamın belki de son günlerinde merak ettiği birisin.”
Mektubu katladım, kalbim beynimde atmaya başladı, sigara yaktım, nefesten çok duman aldım. “Nasıl adamsın lan sen, 10 gündür tek bir hikaye yazmadın”, “Allah belamı versin.”
Dişlerimi kırarcasına sıkarak boş bir kağıt çıkardım, elime kalemi aldım, bir daha hiç bırakmayacağımı kalın kafama sokarak.
Son nefesime kadar, siz hep nefes alasınız diye.