λιγότερο από το να βλέπεις τη φωλιά πατημένη και να ξέρεις ότι σιώπησες.
Τις επόμενες μέρες βάλαμε χαμηλό φωτισμό, σχοινιά προστασίας, λιγότερα τραπέζια. Οι τουρίστες παραπονέθηκαν στην αρχή. Μετά ρωτούσαν πότε θα βγουν τα μικρά.
Τη νύχτα που βγήκαν, κανείς δεν μιλούσε.
Μικρές
Η θαλάσσια χελώνα βγήκε στην παραλία μέρα μεσημέρι και στάθηκε μπροστά στη μπουλντόζα.
Οι τουρίστες νόμιζαν πως ήταν θέαμα.
Ο ξάδερφός μου ήξερε πως ήταν πρόβλημα.
Κι εγώ κατάλαβα τότε γιατί βιαζόταν τόσο να στρώσει την άμμο πριν έρθω.
Η παραλία ήταν στην Κρήτη, μικρή, πίσω από
Pensé que estaba hablando de las apariencias, pero se refería a la claridad de la mente. El lugar donde vives y tu mente están conectados. El desorden a tu alrededor se convierte en un ruido silencioso que no puedes apagar del todo.
2. "No anuncies tus planes, deja que los resultados hablen por sí mismos."
Pensé que se trataba solo de ser reservado, pero ella me estaba protegiendo de las dudas de la gente que podrían matar mis sueños antes de que crezcan. Trabaja en silencio.
Un barbone a passeggio?
No... è forse il più grande matematico vivente al mondo.
Il russo Grigorij “Grisha” Jakovlevič Perelman è stato l’unico uomo che sia riuscito a risolvere uno dei sette "Problemi del Millennio", dimostrando la Congettura di Poincaré e ha rifiutato il premio da un milione di dollari che gli era stato assegnato dal Clay Mathematics Institute per questa scoperta.
La Congettura di Poincaré, è un complesso problema di topologia e quando trovò la soluzione disse: "Per me è del tutto irrilevante, in quanto se la soluzione è quella giusta, non c'è bisogno di alcun altro riconoscimento."
Vive in un mini-alloggio all’interno di un palazzone popolare, uno di quelli costruiti da qualche zar del socialismo reale. Per lui i soldi non contano nulla: "Non voglio essere uno scienziato da vetrina, ma uno che studia la scienza per il bene degli altri."
Gira con capelli e barba incolti e scarpe da ginnastica sformate, le immagini più recenti di lui lo ritraggono con un look trascurato: un blogger l’ha scovato in metropolitana e l’ha immortalato con il cellulare mettendo poi le sue foto su internet.
Dicono che nella sua città, che fu la capitale degli zar, sia di moda indossare una t-shirt con il suo volto e la scritta: "In questo mondo … non tutto si può comprare"
El fotógrafo sabía que estaba documentando algo que estaba a punto de dejar de existir. Los hombres que posaron para él también lo sabían.
La fotografía pertenece a una serie de retratos de samuráis tomados en la década de 1860 en Japón, en el período conocido como bakumatsu, los años finales del shogunato Tokugawa. Las tarjetas con kanji que aparecen en la pared de fondo son meishi, tarjetas de presentación o identificación de cada uno de los presentes, una práctica habitual en las sesiones de retrato formal de la época. Los sables que sostienen son el daisho, el par inseparable del guerrero: katana larga y wakizashi corta, símbolo del rango samurai durante más de ocho siglos.
El fotógrafo que inmortalizó más retratos de esta clase en aquellos años fue Felice Beato, un italiano nacido en Corfú que llegó a Yokohama en 1863 con su cámara y su equipo de revelado portátil, habiendo fotografiado ya la Guerra de Crimea, la revuelta de los cipayos en India y la Segunda Guerra del Opio en China. Encontró Japón en el momento más tenso de su historia reciente: el país acababa de abrirse a Occidente bajo presión de la armada estadounidense del comodoro Perry, el shogunato se desmoronaba y facciones que defendían la restauración imperial empezaban a acumular poder militar. Beato llegó a Japón en el crepúsculo de una era y lo fotografió casi todo antes de que desapareciera, incluyendo a los samuráis que algunos de sus compatriotas occidentales jamás se habrían atrevido a retratar, porque en aquellos años varios extranjeros habían sido asesinados por guerreros del shogunato que veían en ellos una amenaza.
La Restauración Meiji de 1868 fue el punto de inflexión. El nuevo gobierno imperial disolvió el sistema feudal, integró a los samuráis en una burocracia modernizada y, en 1876, promulgó el Edicto de Abolición del Sable, que prohibió a los samurais llevar sus espadas en público. Para una clase cuya identidad completa giraba en torno a las armas que portaban, fue como borrarlos de la existencia visible. Muchos aceptaron la transición y se convirtieron en funcionarios, maestros, periodistas o empresarios en el Japón industrializado que emergía. Otros no lo aceptaron: la Rebelión de Satsuma de 1877, liderada por Saigo Takamori, fue el último alzamiento militar de los samuráis contra el nuevo orden, aplastado en semanas por un ejército moderno armado con rifles.
Las fotografías de aquellos años son el único registro directo de cómo se veían esos hombres fuera del cine, la novela y la leyenda. Las personas que posaron ante estas cámaras no sabían que se estaban convirtiendo en imagen de algo que sus hijos ya no podrían ser.
¿Crees que cuando una forma de vida desaparece por un cambio histórico inevitable lo que se pierde es solo una tradición, o también algo que no tiene sustituto posible?
Fuente: Metropolitan Museum of Art, "Felice Beato, Samurai, Yokohama" (colección Gilman, 2005); Open Culture, "Hand-Colored 1860s Photographs Reveal the Last Days of Samurai Japan" (2015); MIT Visualizing Cultures, "Felice Beato's Japan: People" (2010)
Ένας ηθοποιός που δεν
θα είναι αληθινός,αλλά
θα βρίσκεται μέσα σε
έναν υπολογιστή.
Προσέξτε το,θα γίνει,
και ίσως είναι το κύκνειο άσμα για όλους εμάς..
Μάρλον Μπράντο
Σαν σήμερα,το 2004,
έφυγε από τη ζωή.
Πηγή: lifo. gr
Όποιος θέλει να καταλάβει το βάθος της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, απλώς τις διαβάζει (για χρόνια).Και παραλλήλως διαβάζει τα έργα και τα σχόλια των Ομηριστών.
Το σινεμά δεν διδάσκει ουτε ιστορία,ουτε φιλοσοφία. Μπορεί ομως να προκαλέσει το ενδιαφέρον για αυτά.
Ρηχό ή βαθύ.
Φάλαινα Μπελουγκα δραπετεύει από ερευνητική εγκατάσταση και κολυμπάει στην ελευθερία πολύ μακριά να βρει το μωρό της. 🙏❤️
Είναι λάθος και ανήθικο να κρατάμε όντα αιχμάλωτα..
Η ελαιογραφία αυτή με τίτλο
«Η Κυρία με την ερμίνα» που ζωγράφισε
ο κορυφαίος Λεονάρντο ντα Βίντσι στα 1489–1491 δεν ήταν απλώς μια μεμονωμένη στιγμή μεγαλοφυΐας, αλλά και
μια καταγραφή της αναποφασιστικότητάς του.
Το 2014, η προηγμένη τεχνολογία σάρωσης φωτός (LAM) αποκάλυψε
μια μικρή,λεπτή, πιο σκούρα γκρίζα νυφίτσα.
Στη συνέχεια,ζωγράφισε ξανά από πάνω για να δημιουργήσει την τρίτη και τελική εκδοχή που βλέπουμε:μια μεγαλύτερη και μάλλον εξιδανικευμένη λευκή ερμίνα.
Μουσείο Τσαρτορίσκι
στην Κρακοβία.
"Ιστορίες γι Αγρίους"
“We're born alone, we live alone, we die alone. Only through our love and friendship can we create the illusion for the moment that we're not alone.”
— Orson Welles
Rowan Atkinson powiedział kiedyś:
"Dystans jest jedyną odpowiedzią na brak szacunku.
Nie reaguj.
Nie kłóć się.
Nie daj się wciągnąć w dramaty.
Po prostu usuń swoją obecność."
Czasem odejście to nie słabość, to mądrość.
Nie przegrywasz bitwy, lecz chronisz swój spokój.
Im mniej energii dajesz tym, którzy cię nie cenią,
tym więcej masz jej dla ludzi i spraw, które naprawdę się liczą.
Marlon Brando tomó una naranja, se metió la cáscara en la boca y fingió ser un monstruo delante de un niño de cuatro años.
El niño se asustó de verdad. Brando lo cogió en brazos y lo tranquilizó. Y Coppola dijo que aquella improvisación salvó la escena.
Era el final de El Padrino. Vito Corleone, el hombre que durante décadas había decidido sobre la vida y la muerte de otros, jugaba en el jardín con su nieto Anthony. La escena no funcionaba porque el niño no reaccionaba con naturalidad. Brando hizo lo que hacía con sus propios hijos en casa.
Minutos después, Vito corría entre las plantas de tomate, se detenía, tosía y caía muerto. Anthony seguía jugando sin entender lo que acababa de ocurrir.
La naranja ya había aparecido antes.
Cuando Vito es atacado a tiros frente a un puesto callejero, acaba de comprar naranjas. La bolsa cae. Las naranjas ruedan. Él se desploma. También hay naranjas en la mesa del productor Jack Woltz antes de que encuentre la cabeza del caballo. Y en varias escenas previas a traiciones, muertes y cambios de destino.
Con los años, el público lo convirtió en símbolo: cuando aparece una naranja en el universo Corleone, alguien va a morir.
Pero según Dean Tavoularis, el diseñador de producción, nadie lo planeó así desde el principio. Las naranjas se eligieron porque su color brillante contrastaba con los interiores oscuros y la fotografía dominada por tonos marrones y negros. El símbolo nació casi por accidente.
El Padrino III cerró el ciclo: Michael Corleone cae solo, en Sicilia, mientras se le escapa una naranja de las manos. El mismo gesto que el padre. Diferente soledad.
Brando solo quería hacer reír a un niño.
Terminó entregándole a la trilogía su presagio más famoso.