“galiba hep acele ettim. hep yapması gereken çok şey olduğunu hissedip hiçbir şey yapmak istemeyen biriydim. içimde adı boş ukdeler biriktirdim. dolduracak birini bekledim, kendimden umudu kestikten sonra. sonra beklemekten de vazgeçtim.”
Burası bana yalnız başıma yaşayabileceğimi öğretti; kimseye bel bağlamadan, ihtiyaç duymadan, korkmadan bir evin içinde yaşayabileceğimi. (Buzdolabının çıkardığı garip seslere rağmen) :)
Bugün Aragorn ile Arwen'in birbirlerine kavuşmalarının yıl dönümü.
Arwen, ebedi yaşamın tüm çağlarında tek başına olmaktansa, kısacık bir ömrü Aragorn'la geçirmeyi seçer.
"Çektiğin acılar seni çok güçlü yaptı" tesellisi koca bir yalan. Yaşadığımız haksızlıklar bizi güçlü falan yapmadı; sinir sistemi çökmüş, güven duygusu zedelenmiş ve sürekli alarm durumunda yaşayan insanlara dönüştürdü. Kimse kimseyi travma övgüsüyle kandırmasın.
İstemem artık ışık, râyiha, renk âlemini,
Koklamam yosma karanfille, güzel yâsemini.
Beni bir lâhza müsâit bulamaz idlâle,
Ne beyaz bâkire zambak, ne ateşten lâle.
Beklemem fecrini leylâklar açan nîsânın,
Özlemem vaktini dağ dağ kızaran erguvanın.
“Eğer kadınlar iktidarda olsalardı, uyuşmazlıklar, savaşlar ve bencillik son bulmaz mıydı? Çünkü kadın hayat vermek için yaratılmıştır -kan akıtmak için değil; sevgiyi yaymak için yaratılmıştır -nefreti değil. Vermek için yaratılmıştır -almak için değil.”
S.10