çalıştığım yere hiçbir aidiyet hissetmiyorum. sıfır. bugün gidebilsem çantamı alır çıkarım. arkamda ne oluyor diye düşünmem. merak etmem. sonsuz bir kafa rahatlığıyla bırakır giderim. insan oturduğu sandalyeye bile alışır. ben alışamıyorum.
ani olum haberleri okudugumda o kadar etkileniyorum ki yarinimizin garantisi yok ve kendimizi o kadar uzuyor hirpaliyoruz ki gereksiz yere. durduk yere kalp kiriyoruz ve maalesef bunun farkindaligi cok nadir geliyor