Basit hayatın muhteşem günlerini yaşıyorken dibi görmüş olmanın verdiği acı ile o günlerdeki hissiyatı bir daha yaşayamayacak olmanın kabullenişi ve özlem. Abime, o günlere, o günlerdeki hayatıma, hayatımıza...
insan bir kere çok üzülür. bir kere esaslı bir biçimde yere serilir. bir kere mahvolur. bir kere can damarından vurulur. sonraki yaraları hep daha hafiftir. çünkü bıçak bir kere en derine saplanmıştır zaten. varabileceği nihai noktaya varmış, kemiğe dayanmıştır.
hafızam çok iyi. dünyanın en saçma şeylerini bile hatırlıyorum yıllarca. manzaraları, bir elin çakmağa uzanışını, üzüntüleri, sevinçleri ve tavırları asla unutmam.