President Trump, at the start of the war, you spoke about Iranian political prisoners facing the risk of execution. Were their cases raised as part of today’s agreement with the Islamic Republic, or are they now expected to be sacrificed and forgotten?
Please answer!
@POTUS
اینترنت را بچهکولهای استارتاپی آیتی یا بقول خامنهای نخبه فیلتر کردند. آخوند از پس این کارها بر نمیآمد. جنایت را هم باز بچهکولهای رسانه برای جمهوری اسلامی کمهزینه کردند که هیچ چیزشان در چارچوب قوانین آن نمیگنجید. محور فساد و رانت و... در اقتصاد و تولید و تجارت و... هم باز همینجور آدمها هستند. آدمهای فاسد با ظواهر متعارف.
ابتذال شر همین همکاری آدمهایی با ظواهر متعارف با شر است. بیشتر اینها قلباً و باطناً متعهد به این سیستم هستند و لزوماً خاستگاه خانوادگی وابسته یا ایدئولوژیک ندارند. یعنی همانجور که یک ارزشی به این سیستم وفادار است به آن وفادارند فقط با انگیزهای متفاوت (و البته شاید حتیٰ مشابه).
هر بزنگاهی، همه میخواهند از آخوند و بسیجی و سپاهی انتقام بگیرند ولی کسی کاری به این پستترین طبقهٔ فاسد وابسته و دلبسته به حکومت ندارد.
اینها اتفاقاً بیشتر از سپاهی و بسیجی از این سیستم متنعّم شدهاند و در آخر هم خیلی امن دامنشان را از همه چیز بیرون میکشند، هر چند در همهٔ جنایتها نقش کلیدی ایفا کردهاند فقط به اندازهٔ اسلحه به دست گرفتن به چشم نمیآیند.
روی ذهنتان کار کنید. نگذارید این طبقه خودش را جایی مستقل در ذهنتان طبقهبندی کند. هرجا آخوند هست، اینها را هم قرار بدهید، با همان نگاه، همان خشم و همان امید به روز مبادا!
Things not on the agenda at the ceasefire negotiations :
Internet access for Iranians
Freedom to protest
Fair elections
Freedom of religion (or to practice no religion)
Women's rights
Freedom of the press
Only one thing solves those
Regime change
This image of the regime washing blood off the streets after they massacred protestors in January in Iran is intensely symbolic
The "international community" is whitewashing the regime all over again
مرگ حسین، اگر رخ دهد، مرگ یک انسان تنها نیست؛ مرگ بخشی از آرمان جمعی ماست.یعنی آزادی. اگر زندگیاش بماند، سندی است بر صدها انسانی که حتی در دوران تاریکی، نوری هایی هستند که خاموش نمیشوند.او نه از سر خودویرانگری، که از ژرفای تعهد به مقاومت، تن به این راه سپرده است. راهی که هرچند به ظاهر سوی مرگ دارد، اما بهراستی مسیریست بهسوی زندگی.
حسین رونقی تلنگریست برای بی تفاوتی،فراموشی. فراموشی انسان، فراموشی درد، و فراموشی مسئولیت.
ما، اگر هنوز با وجدانیم، باید صدای این فریاد خاموش باشیم. پیش از آنکه دیر شود. پیش از آنکه یک جان دیگر مثل سمیه رشیدی زیر بار بیتفاوتی ما، خاموش شود.
ما، ناظرانِ این تراژدیِ زنده، اگر در برابر این مرگ احتمالی خاموش بمانیم، نه فقط انسانی را از دست دادهایم، بلکه بخشی از توان خود برای معنا بخشیدن به جهان را فراموش کرده ایم. چرا که هر مرگِ آگاهانهای که بیپاسخ بماند، مرگیست در وجدان جمعی ما.
در نهایت، مسئله فقط زنده ماندن یا مردن حسین رونقی نیست. مسئله این است که آیا ما، در برابر رنج او، هنوز توان پرسش و شرم، را داریم؟ یا اینکه آنچنان در عادت به زیستنِ بیمسئولیت فرو رفتهایم که مرگِ یک انسان، دیگر لرزهای بر استخوان وجدانمان نمیاندازد؟
با وضعیتی که همبندیانش شرح داده اند
شاید او بمیرد. اما پیش از آن، این ماییم که باید از خود بپرسیم: آیا هنوز زندهایم؟
#حسین_رونقی