«ما انسانها در بیشتر موارد، توانایی را با شجاعت و قدرت را با دلاوری اشتباه میگیریم. بیش از حد در بند ظاهر هستیم، تماشای پرندهها به ما می آموزد که گونههای کوچکجثه میتوانند در برابر گونههای بزرگجثه ایستادگی کنند و پیروز شوند.»
اپیزود ٣۶ - پرواز خواهم کرد
@radiodeev1
فراموشی ملت، رمز موفقیت دیکتارتورهاست.
تنها ۱۲ روز پس از انقلاب نافرجام مردم مجارستان که در اکتبر ۱۹۵۶ علیه نظام توتالیتر حاکم اتفاق افتاد، نیروهای اتحاد جماهیر شوروی در سرکوبی خونین چندین هزار نفر مجار را کشتند و عامل فرار بیش از دویست هزار نفر از این کشور شدند.
#رشته_توییت
دقت کنید میبینید به خصوص فضای عمومی سربسته مثل مترو و اتوبوس رو ما داریم میبازیم به بیشعورا.. یعنی به جای اینکه اونی که داره با موبایل حرف میزنه یا چیزی میبینه از هدفون استفاده کنه بقیه باید یه چی رو گوششون باشه سرسام نگیرن از دست اینا.. واقعا عجیبه..
دیروز که بحث «چرا آلبالوها رو آخه باید قاطی پلو کرد» بود با خودم گفتم اگه من روزی دوباره دستم به آلبالو برسه رو چشمم میذارم و با نمک نوش جان میکنم.. امروز دیدم لیدل آلبالو آورده.. 🫠🍒
یک نفر نوشته بود چرا خیلی از ما، آنطور که عزادار کشتهشدگان هواپیمای اوکراینی بودیم، عزادار بچههای مدرسه #میناب نیستیم؟ سوال خیلی مهمیه و از آن بزنگاههایی است که هرکسی میتواند صادقانه با خودش مواجه شود.
من فکر میکنم یک دلیلش شاید این باشه که جز همین چندتا روایتی که روزنامهنگارانی مثل نگین باقری نوشتن، قصه درست وکامل این بچهها و معلمهاشون به گوشمان نرسیده و این بچهها در حد عدد و رقم باقی ماندن. شاید یک دلیلش این باشه که جمهوری اسلامی هم اینترنت را قطع کرده و هم شمشیری که بالای سر روزنامهنگارهاست را تیزتر کرده و صدای سوگوار پدر و مادرهای بچههای میناب به ما نمیرسه، ما هنوز نمیدونیم این بچهها کی بودن و چه ارزوهایی داشتن. ما بیشتر از روایتهای انسانی درباره این فاجعه، یا اخباری آمیخته به تبلیغات حکومتی میشنویم، یا خطابههای خشمآلودی که با ذکر نام این بچهها، آدمهایی که سوگوار کشتار دی ماه هستند را محکوم و مواخذه میکنند، یا حتی نوشتههایی که بدون هیچکدام اینها در حال مقایسه این کشتار و کشتارهای دیگهی حکومت هستند. من دستکم کمتر نوشتهای دیدم که مثل گزارش نگین، با یک نگاه همدلانهی انسانی فقط درباره همین بچهها نوشته شده باشد.
برای اینکه هر سوگی قلبممان را لمس کنه، اول باید تصویر درست و کاملی از فاجعه داشته باشیم. چرا بیشتر از همه بچههایی که آبان ۹۸ و اعتراضات زن، زندگی، آزادی کشته شدن، کیان پیرفلک قلب خیلیهامون را به درد اورد؟ برای اینکه ماهمنیر توانست صدای دادخواهیاش را بلند کنه و به همه بگه که کیانش کی بود و چه آرزوهایی داشت. صداش اینقدر بلند بود که حالا بعد از چند سال با هر رنگینکمانی یاد کیان میافتیم.
جمهوری اسلامی با خاموش کردن صدای مردمی که زیر آوار جنگ و سرکوب دست و پا میزنن و جان میدهند، از این کشتهشدههایی که خودش هم به اندازه امریکا و اسراییل مقصر مرگشان است بهرهبرداری سیاسی میکنه و ندیدن این واقعیت، به همان اندازه همدلی نداشتن با غیرنظامیان کشته شده در این جنگ و سوگوار آنها نبودن، دردناک و قابل تامله.
عزیز شماره ١٢۴ ایران
فرزند ایران و جان فدای میهن
جاویدنام #آرش_آقاعلی ١٣ ساله ١٣ ساله ١٣ ساله، ١٩ دی، جانفدا در تهران عزیز..
تماشای لایو مراد ویسی:
https://t.co/xJdFojDc3I
عزیز شماره ٧٧ ایران
فرزند ایران و جان فدای میهن
جاویدنام #بیتا_اکبری ١٩ ساله، ١٩ دی، جانفدا در اصفهان عزیز..
تماشای آنلاین لایو مراد ویسی:
https://t.co/xJdFojDc3I