نسبت به اخبار نفرت پیدا کردم. همهچی حالمو به هم میزنه. دلم میخواد ذهنم پر از افکار مفید باشه. مثلاً تا بینهایت بشینم کتاب بخونم، عکس ببینم، تحلیل کنم و برای خودم فکر کنم. هر کاری که دوست دارم بکنم، جز شنیدن تحلیل آدمها و اخبار. وضعیت واقعاً نفرتانگیزیه، جانم.
دوستم مراکشیه، مامانش اومده پیشش.
کلاس ورزشیشو میره، تا ۱۲ شب والیبال بازی میکنه، حتی به مامانش نمیگه کجاست.
مامان من که میاد کانادا، استقلالم کامل از بین میره، اگر بدون اجازش برم بیرون تا دو روزه قهره، و همش باید ببرمش خرید.
حس میکنم کنترلگری تو فرهنگ ما خیلی رواج داره.
کاش یکی بیاد راهنمایی کنه بگه مسیر هنری(نقاش) تو ایران چه شکلیه!؟
شرکت تو نمایش گروهی
وارد شدن به دنیاشون
از کجا باید اقدام کرد
واقعا دو سه سال دیگه شاید من اصن نباشم که باید این مدت منتظر باشم تازه پورتفولیو مو چک کنید
من از هیچی به اندازه بیکاری و بی پولی وحشت ندارم این این مملکت نه امنیت جانی داریم نه مالی نه شغلی نه روانی . ریدم دهنتون ب��این کشور چیکار کردین که ذره ای امیدو انگیزه نداریم برا بیدار شدن
تمام ذوقایی که واسه بیزینسم داشتم
انگیزه برای اینده
اینکه دارم یه چیزی و میسازم
همش ریده شد توش
چهارماهه در لپتاپو باز نکردم
و فکر میکنم فقط یک ماهه دیگه دووم بیارم.
چه جونهایی که ازمون گرفتین و قراره بگیرین.
سیاهی مطلق رو سرمونه.