En çok sevdiğim şiirlerden biri, Martha Medeiros’un “Yavaş Yavaş Ölür” adlı şiiri;
Yavaş yavaş ölür
Seyahat etmeyen,
Okumayan,
Müzik dinlemeyen,
Gözlerinde güzelliği bulamayan insan.
Yavaş yavaş ölür
Özsaygısını yok eden,
Yardım kabul etmeyen insan.
Yavaş yavaş ölür
Alışkanlıklarının kölesi olan,
Her gün aynı yolları yürüyen,
Ufuklarını hiç değiştirmeyen,
Kıyafetlerinin rengini bile değiştirmeye cesaret edemeyen
Ya da bir yabancıyla konuşmayan insan.
Yavaş yavaş ölür
Tutkudan kaçan,
Duyguların girdabından uzak duran,
Oysa ki onlar gözlere ışık verir
Ve kırık kalpleri onarır.
Yavaş yavaş ölür
Mutlu olmadığında
İşinde ya da aşkında yönünü değiştirmeyen,
Hayallerini gerçekleştirmek için
Risk almayan,
Hayatında bir kez bile
“mantıklı” görünen tavsiyelerden kaçmayan insan.
Şimdi yaşa!
Bugün risk al!
Hemen harekete geç!
Yavaş yavaş ölmene izin verme!
Mutlu olmaktan kendini mahrum bırakma!