İnsan ait olduğu yeri bulana dek muallakta durur. Ayakları yere basmaz, nereye gideceğini bilemez, tekinsiz bir hâl ile akıbeti için endişelenir. Bu hissi biliyorsunuz, çünkü hepimiz oradaydık.
"Kimseler görmedi Ömür hanım, bu dünyadan ben geçtim. İçimde umudun kırk kilitli sandıkları, elimde bir avuç düş ölüsü yüreğim -içinde senin ve benim ağırlığım- benim olmayan bir garip gülümsemeyle yüzümde, incelik adına, ben geçtim..." - Şükrü Erbaş
Bu âlemde, kendi kendinin câhili olana, kendinden büyük düşman, kendi kendini bilene de, kendinden sâdık dost var mıdır?
Sâmiha Ayverdi, Bir Dünyâdan Bir Dünyâya