Bu gençlerin ruh hallerini anlamak artık imkansız sanırım. Biz y kuşağı olarak yokluk gören son nesiliz. Yokluk gören çocuk ya da diğer bir deyişle hayır nedir bilen çocuk daha sağlıklı büyüyor. Her istediği yapılan ve buna alışan çocuk gün geldiğinde potansiyel suçlu oluyor.
Ben öğretmenim ve saygınlığımı geri istiyorum. Öğrencilerin bizim yaşadığımız öğrenciliği yaşamasını istiyorum. Bomboş bir gelecek nesil oluşuyor ve bunun bizlere geri dönüşü çok acı olacak.
Okul müdürüyüm, istemedim, oldu. Elimden gelenin fazlasını yapıyorum. 2 öğrenciye tutanak tuttuğum için tahditvari konuşmalarla uğraşıyorum günlerdir. Bunu hiç hayal etmemiştim. Sistemde mi sıkıntı var yoksa biz mi bu hale geldik bilmiyorum ama benim hayal ettiğim bu değildi. ++
Tam 10 yıl atama bekledim, çabaladım; hiç vazgeçmedim. Hayalim doğuda köy öğretmenliği yapmaktı, nasip oldu. İnanıyordum ki bu zorluklara rağmen hayatta var olmak için çabalayan öğrencilerim olacak; yok. İnanıyordum ki bana değer veren velilerim olacak; hak getire.+++
İnsan böyle bir duyguyu yaşarken
gerçek yaşamla tüm bağlantıları kopmuşcasına ayakları yerden kesiliveriyor. Hoş bu zaman, bu bağlantısızlık da yaşam kadar gerçek ve doğal. Biliyor musun? Belki de iyi oldu ama biz yere erken indik. Şimdi o yarım yaşanmış şey boynumda düğüm.