“yok artık ne bir duygu, ne de bir istek
bedenimin her hücresi sağırlıklarla dolu
hoşça kal diyorum şimdi, gördüğüm her varlığa.”
ahmet erhan, milattan önceki şiirler.
sen hiç karşılaştın mı kendinle
gündüz vakti öylesine
tanıdık kelam görmemek için koşar adım
koşar adım uzaklaşırken kendinden
henüz günün o saati bile değilken
hiç tanıştın mı kendin gibi biriyle?
insanın, hiç kimsenin var olma biçimiyle ilgilenmeden yalnızca kendi var olma biçimiyle ilgilenmesi, elinden geldiğince kendi varoluşunu güzelleştirmeye çalışması da bir sanattır.
"ben sana o büyük büyülü
gidilmez dönülmez yerlerden,
içim dolu ellerim boş,
bir garip ağlamaklı.
seni bilmeden, beni bilmeden,
kaderi anlamadan, ölüme değmeden.
kalabalıkta telaşla arayıp bulup gözünü ayırmadan yanına yürür gibi öylece yürüdüm geldim.
hem de görmeden."