من این حس رو ۱۸ دی تجربه کردم
از ساختمون اومدم بیرون
دیدم کلی ادم با لباس مشکی دارن تو خیابون
قدم میزنن
همه فقط به چشم هم نگاه میکردیم
و میدونستیم باهمیم
یه خانواده وقتی عزادار میشن دیگه هیچوقت مثل قبل نمیشن و یه چیزی همیشه کم میمونه، یه جای خالی که پر نمیشه... مخصوصاً اگه اون که رفته جوون باشه. مرگ جوون یه چیزی داره که تا عمق دل آدم میسوزه
شما بالاخره از اکست مووآن میکنی اما داغ دوستی صمیمی از دست رفته همیشه رو دلته و هرگز سرد نمیشه. مخصوصا وقتی رفاقتی با تجربههای عمیق بوده که روش حساب باز میکردی.