Bugün aynaya baktım ve yine kendime fazla güldüm. Üzerimde dün geceden kalan bir enerji, aklımda anlatmayacağım birkaç anı var. İzmir sokakları da benim kadar sır saklayabilse keşke.
Bazen eve erken gitmek için kendime söz veriyorum. Sonra biri kulağıma hoşuma giden birkaç şey fısıldıyor ve bütün planlarım değişiyor. Benim iradem de gerçekten ayrı bir mesele.
Üniversiteye geldiğimden beri çevrem genişledi. Sınıftan, kulüpten, kampüsten tanıdıklarım var. Komik olan, birbirlerini tanımadıklarını sanmaları. Oysa hepsinin bir ortak noktası var.
Eve çıktığımdan beri annem daha rahat. Artık yurtta kalmıyorum, başıma bir şey gelmez sanıyor. Anahtarımı çevirdiğim kapının ardında neler olduğunu bilseydi, yine de rahat uyuyabilir miydi bilmiyorum.