Çend kilam ser evînê te nivîsandın
Gelo evîn ji bo jîyane gellek heja û pêwîstiyekê, ji ber ku bo hêşa min tiştekê ji der dore ezmên te rûdînye tu pêvajo ser ne hesabandîn ne wusa bo min ev tişta tiştekî ji mejiyan dûr û wek beşek ji xwezayê…
“Ne Musa biliyordu asayı vurunca denizin ikiye ayrılacağını, ne de Yusuf biliyordu kuyudan çıkınca Mısır’a sultan olacağını ama ikisi de biliyordu Rabbine sığınan kimsenin yarı yolda kalmadığını..”
İnsanın zirvesini de çukurunu da gördüm kahramanın da hain de tanık oldum acıların en koyusuna şahidim kader sandılar yaşadıklarımı yol dedim tercih dedim.
Neden! Neden alnındaki yıkgınlık..
Bakışlarındaki öldüren buğu..
Kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri,
Nasıl da almış aklımı, sürmüş
Filiz vermiş içimde sevdan.
Ahmed Arif
Bunun için kendime taktığım isimler var: Aldatmaz, aldatılamaz, yalanı dinlemez, yalan söylemez, çirkini kabul etmez, çirkin olarak kendini yaşatmaz, dayatmaz, yenilginin yanına yaklaşmaz, yenilgiyi kabul etmez. Hiçbir kanun, Özgür Yaşam Kanunu’nun üstünde bir güce sahip olamaz.
Zeng û xwê zêde dibe
Rûyê xwe li ava min dizivirîne
Kêlên kêm bûyî ên kirasan.
Sola min qetiyaye, digel gora min a hirî dipijiqe ji hêla xwe ya çepê
Di bêrîka min de destên min wek efsirî
Ger li rex te bûma, te yê ramûsa hemû demarên min ên sarbûyî.
"tek başıma ve mezar sessizliğindeyim,
bekleyeceğim,
yine de kadere inanmayacağım.
yüreğimin en son atışı kadar,
bilincimin en son kırıntısını da insanlık için kullanacağım"