Després d'aixó, del que he llegit durant el dia d'avui, ara s'entén millor perque aliança tenía tant amagat al Aragonès i va ser l'última opció per Barcelona 🤣🤣🤣🤣
Todos nos arrepentiremos de lo que estamos haciendo y hemos permitido que hagan. Hemos llegado a tal punto de desconfianza en las instituciones que nos va costar muchísimo volver a una normalidad razonable.
Estamos convirtiendo el sitio donde vivimos en la selva.
Hoy han desahuciado a mi madre.
Hoy he visto cómo la comisión judicial entraba en la casa donde crecí.
La casa a la que mi madre se mudó cuando se casó.
La casa donde aprendí a caminar.
Donde celebramos cumpleaños.
Donde discutimos y nos reconciliamos.
La casa donde mi padre pasó sus últimos días de vida.
Hoy un cerrajero ha cambiado la cerradura de esa puerta.
La misma que abrí miles de veces sin imaginar que algún día ya no sería nuestra.
Hay algo profundamente frío en cómo el sistema convierte una vida entera en un trámite.
Siempre hablamos de los desahucios como cifras.
Miles al año. Decenas cada día.
Pero cuando te toca, deja de ser estadística.
Tiene recuerdos en los cajones.
Tiene marcas en la pared donde medías tu altura.
Mi madre es viuda. Jubilada.
No tiene un certificado oficial de “exclusión social”.
No aparece en ningún titular.
No cumple quizá todos los requisitos burocráticos para que el sistema la considere vulnerable.
Y, sin embargo, lo es.
Está en ese limbo donde no eres lo suficientemente pobre para que te protejan,
pero sí lo suficientemente frágil como para quedarte sin nada.
Si a mí no me hubiera ido bien, hoy estaría sin un techo.
Con la pensión embargada.
Con todo embargado.
Después de una vida entera trabajando.
¿Cómo puede ser que en un país que presume de bienestar la vivienda no sea protegida como un derecho fundamental real y efectivo?
No hablo de regalar casas.
Hablo de impedir que una persona mayor, viuda y jubilada pueda quedarse literalmente en la calle.
Hablo de entender que el hogar no es un activo financiero más.
Es el lugar donde una vida ocurre.
Yo he podido comprarle otro piso.
He podido amortiguar el golpe.
Pero eso no convierte el sistema en justo.
Solo convierte mi historia en una excepción afortunada.
Porque la diferencia entre estar protegido y estar en la calle no debería depender de si tu hijo ha tenido éxito.
Debería depender de si somos una sociedad que entiende que hay mínimos que no se negocian.
Hoy no solo han cambiado una cerradura.
Han confirmado que el derecho a la vivienda sigue siendo papel mojado cuando deja de cuadrar en una hoja de cálculo.
Y mientras eso siga siendo así, seguiremos llamando “normal” a algo que, si lo miramos de frente, es profundamente inhumano.
Sílvia Orriols diu que Aliança Catalana tindrà perfils "no nacionalistes catalans" per a les eleccions municipals del 2027 i a això ho anomena "eixamplar el projecte" (us sona?)
També diu que als ajuntaments podria arribar a pactar amb els partits espanyolistes com PSC, PP i Vox
Quieren vender un edificio con 14 familias dentro para duplicar o triplicar alquileres. El “problema”, dicen, es una señora mayor con contrato indefinido: “¿Cuánto puede durar, diez años más?”
#TamayoVivienda
Hay algo clave en esta verdad del amigo Antonio: la IA no es una herramienta. Una herramienta es algo que si invocas una función siempre devuelve el mismo resultado. Como un botón de Filtro Emboss en Photoshop. El mismo botón hace siempre lo mismo con los mismos parámetros. Se llama funcionalidad determinística. Y las empresas piensan que simplemente le compran un botón de “programa más rápido” a sus empleados. La IA es NO determinista o probabilística. Nunca devuelve el mismo resultado aun con los mismos parámetros. Eso requiere formación para no solo saber qué pedir, también para controlar lo que devuelve. Un Claude Code mal configurado y un uso inapropiado devolverá resultados de mala calidad con una enorme deuda técnica. Los plugins, MCPs y configuraciones apropiadas controlan el caos y los resultados mejoran, siempre habiendo alguien detrás comprobando su NO determinismo. Eso es lo que muchos no entienden: la IA no es una herramienta: es un sistema no determinista de apoyo que depende ampliamente de su configuración y del conocimiento y operativa del usuario para ser algo útil o algo peligrosamente destructivo.
Esto no es una victoria contra la piratería. Es una derrota para la neutralidad de Internet y la privacidad.
Que LaLiga y Telefónica consigan que se obligue a NordVPN y ProtonVPN a bloquear IPs sin garantías es un precedente que debería preocuparnos a todos, incluso aunque no veas fútbol.
Una VPN es una herramienta neutral. Igual que un navegador, una conexión a Internet o un cuchillo.
Como no soy capaz de detener al delincuente, decido retirar los cuchillos de los supermercados.
Y lo peor es que gente que, como yo, no consumimos fútbol de ninguna manera nos vemos igualmente afectados por este tipo de decisiones.
El problema real no es técnico. La piratería no existe porque haya VPNs, Cloudflare o Internet. Existe porque el producto es caro, está fragmentado y es difícil de consumir legalmente.
Si alguien no paga ahora, no pagará mañana. Un pirata no deja de serlo por castigo, deja de serlo cuando el producto y el modelo cambian. Spotify, Netflix y demás lo demostraron.
Y luego está el papel de cierto periodismo deportivo. Medios como Marca actúan aquí como simples altavoces de comunicados corporativos, sin análisis técnico, sin contexto legal y sin el más mínimo escrúpulo sobre las consecuencias reales de lo que están amplificando.
No informan, legitiman. Y cuando renuncias a cuestionar el poder para limitarte a reproducir su relato, dejas de hacer periodismo y pasas a formar parte del problema.
🗣️ Entrevista a @francescribera, «Titot», cantant de @BRAMS2026: «Humanament no es pot ser comprensiu amb qui vol votar Sílvia Orriols»
✍️ @Ferrancm
https://t.co/PVjihq9F5e
El nivell intel·lectual del partit és tan baix que espanta... O agafen gent preparada aviat o les virtuts de l'Orriols no podran compensar tant cunyadisme. Feu com els wokes però per la dreta. No enteneu res, només repetiu consignes. Fuck Maduro, però una cosa no treu l'altra