میتونیم از مردن دیکتاتور خوشحال باشیم.
و همزمان برای بچههای میناب، برای آدمهای بیگناه، برای خانوادهها عزادار باشیم.
میتونیم از تصور سقوطِ ظلم و فکر آزادی لذت ببریم
و همون لحظه از فرود آمدن موشک روی خونهها بترسیم.
این تناقض نیست.
اسمش انسان بودنه.
میتونیم آزادی بخوایم،
از جنگ بترسیم،
به تغییر امید داشته باشیم،
و همزمان سوگوار مردمی باشیم که همیشه اول وبیشترین تاوان رو میدن.
بهیاد بلندقامتانِ این خاک؛ آنان که نامشان بر کتیبهی دلها و یادشان جاویدان است. به پاسِ خونِ پاکِ جانبازانِ وطن؛ چه آنان که با نام کوچیدند و چه آنان که در گمنامی در خون غلتیدند.