Kimse anlamasın istiyorum,
ama biri anlasın diye de susuyorum.
İşte bu, anlatması en zor yorgunluk.
Ben “iyiyim” demeyi çok iyi öğrendim.
Ama bu, iyi olduğumdan değil...
Alıştığımdan.
Dışarıdan bakınca gülüyorum.
Hatta bazen kendimle dalga geçecek kadar bile iyiyim.
Ama içeride…
Bir çıtırtı sesi bile yankı yapıyor.
Kırılmıyorum belki, ama çatlakları ben duyuyorum.
Kimse...
Kolay incinecek kadar narin, her ince ayrıntıyı bile düşünecek kadar hassas, kırılınca kendi içine çekilecek kadar duygusal olmak seni çok fazla yıpratır. Kimse bu kadar ince düşünen birine acımaz. Duygularının yoğunluğuyla ilgilenmez. Ve kimse narinsin diye kırmaktan çekinmez.
Derdini kimseye açmak istememek ama birinin seni gerçekten anlamasını istemek. Tek soru sorulmasın ama bir yol gösterilsin istemek. Üzgün olduğun konuyu dile getiremediğinden agresif olmak. Mental olarak herhangi bir şeyi izah etmeye gücünün kalmaması. Öyle işte...