Bir tuhafım bu aralar
Ahmakça şeyler yapıyorum
Değirmenden un çalıp
Güzelce yıkıyorum
İpe sermek için
Sonra kurumadı diye güneşe kızıyorum
Taşlara çiçek ekiyorum
Dünya daha da güzel olsun diye
Nehirler den su taşıyıp
taşları suluyorum
Sonra çiçek açmadı diye nehirle bozuşuyorum
Omzumuz da, yükümüz de kalbimizdedir bizim.
Gençliğimiz heba olmuş; ziyan değil, çocukluktan kabullendik..
İçimize attığımız dertler, aklınızın eremeyeceği kaledir.
Ne ite eyvallah var, ne kan bağına hürmet;
Bu boyun bir tek O'na eğilir.
“Ayrıldıktan sonra, geçmiş zaman âşıkları gibi seni kalbime gömdüm Muazzez. Altında yatır olan araziden farkı yok şimdi. Yeni bir aşk inşa edemiyoruz; tam başlayacak oluyoruz, senin yattığın yere denk geliyor.”
Şermin Yaşar