verdigim en iyi karar sessiz kalmakti hicbir sey kanitlamaya ihtiyacim yok kimse benim nasil bir insan oldugumu bilmesin kirmadigim seyi düzeltmiyorum kimsenin degerimi bilmesi icin de savasmiyorum
Deniz bana çok iyi geliyor her zaman, deniz görmek, dalga sesi duymak, denizi izlemek, denize girmek. Hepsi hep dinginleştiriyor ve iyileştiriyor sanki.
ne zaman incinsem degismeye ve sogukkanli olmaya karar veriyorum ama kirginligim gecince yine eski konusan, herkese inanan ve cana yakin, neseli halime dönüyorum bu da kendime en büyük kirginligim
istedik olmadı. yine isteyeceğiz belki yine olmayacak ama biz inanmaya devam edeceğiz. kalbimiz bin kere kırılsa da, işlerimizin hiçbiri rast gitmese de yine bulutların arkasından gözükme ihtimali olan güneşi bekleyeceğiz. buna da itikadımız olmasa nasıl devam ederdik yaşamaya?
ben mi
ben kacarim
uzulup kacarim
soguyup kacarim
agzimi acamam kacarim
düsüncelerimden kacarim
kendimden kacarim
bazen de sadece
kacmam gerektigini hisseder, kacarim