Erdi Kement

[🇦🇷 Selección Argentina ⭐⭐⭐ @Argentina]

🏆 #FIFAWorldCup

🔝 Lionel #Messi se convierte en el máximo goleador de todas las Copa del Mundo y rompe un récord inmortal 🇦🇷

[Beşiktaş GAİN @BJK_Basketbol]

Yarıştığı tüm kulvarlarda son ana kadar mücadele eden; sakatlıklara ve zorluklara rağmen formasını son saniyeye kadar terleten takımımıza…

Sezon boyunca armanın olduğu her yerde yanımızda olan, desteğini her maçta hissettiren büyük Beşiktaş taraftarına…

Sonsuz teşekkürler. 🖤🤍

[Erdi Kement @erdikement]

Çok büyük karakter 🙏🏼

[De Marke Sports @demarkesports]

Edin Dzeko, Bosna Hersek'teki çocuklara muhteşem bir mektup yazdı.

"Bosna Hersek'teki sevgili çocuklar, sizin için bir mesajım var.

Hiçbir şey imkansız değil.

Hiçbir şey.

Bosna Hersekli olduğumuz için şanslıyız. Bunu hayalini yaşayan bir adam olduğum için söylemiyorum, ayrıca savaştan kurtulmuş bir çocuk olarak da söylüyorum. Bambaşka bir kaderim olabilirdi.

Saraybosna'daki o günler hakkında konuşmayı sevmiyorum ama o günleri anlamanız çok önemli. Başladığında 6 yaşındaydım. Sirenlerin çaldığı ilk anı hatırlıyorum. Annem beni aldı ve ayakkabılığın arkasına saklandık. Bu birinci gündü. Dört yıl boyunca sürdü. Ne olduğunu tam olarak anlamamıştık ama her günümüz korkunç geçiyordu. Evimiz kalmak için tamamıyla güvensiz hale gelince, dedemlerin yanına taşındık. 40 metre kare bir evde 15 kişiydik. Hepimiz yerde uyuyorduk.

Birlikte Monopoly oynardık. Dışarı çıkmak tehlikeliydi çünkü her yerde keskin nişancılar bekliyordu. Kuzenlerimle birlikte yere oturur, saatlerce oynardık. Sirenleri ve bomba seslerini duyardık. Bazen yer sallanırdı.

Oynarken birkaç dakikalığına savaşı unuturduk. Sadece bir anlığına çocuk olmamıza izin vardı.

Dışarıda futbol oynamak istiyorduk ama her gün dışarıda masum insanların ambulanslarla hastaneye götürüldüğünü görüyorduk. Peki ya bir çocuğu dört yıl boyunca bir evde nasıl tutabilirsiniz? Tabii ki tutamazsınız ve büyüklerimiz de bunu biliyordu. Nadiren de olsa etraf sakin göründüğünde, annem dışarı çıkmamıza izin verirdi. Çıkardık ve mahalledeki diğer çocuklarla futbol oynardık.

Annemin o anlara bakışlarını asla unutmayacağım. Yüzünde bir gülümseme vardı çünkü futbol oynarken beni görünce mutlu oluyordu. Ama gözlerine baktığımda da ne kadar korktuğunu görüyordum çünkü eve geri dönemeyebilirdim.

Zaman zaman suyumuz biterdi. Kovalarımızı alır ve sıraya girerdik. Elektrik yoktu, dolayısıyla asansör de. O kovaları taşırdık. Üçüncü kat, dördüncü kat... 6 kat daha kaldı... Saraybosna'daki en zayıf çocuk bendim. Yemek de bizim için problemdi. Ailelerimiz bunun için hayatlarını riske etti. Bazen yemek dolu kutular gökyüzünden bırakılırdı, sanki sihirmiş gibi... Nereden geldiğini bilmezdik, umurumuzda da değildi. Tatları inanılmazdı. Her gün aynı şeyi yediğinde, fıstık ezmesi gökten gelen bir hediyeymiş gibi oluyor.

Günün sonunda, bir şekilde hayatta kaldık. Geri dönüp baktığımda ne kadar güçlü olduğumuza dair şoka giriyorum. Küçücük çocuklardık. Onlarca masum insan öldü. Ne için?

Para için. Güç için. Ego için.

Yani hiçbir şey için.

Bugün haberlerde savaş gördüğümde berbat hissediyorum.

Bunun hiçbir yerde yaşanmasını istemiyorum.

Ama nedense yetişkinler bunu asla öğrenemiyor.

Savaş bittiğinde 10 yaşındaydım. Futbolcu olmak gibi bir planım yoktu. İmkansız geliyordu, bu konuda hayalim bile yoktu.

Her şey paramparça edilmişti. Futbolu sadece sevdiğim için oynuyordum. Babam eskiden ekmek taşırdı. Ben ilk kulübüme katılınca, işine aralar verir ve beni götürüp getirirdi. Yoldayken bana hep 'kibar ol, herkese aynı şekilde davran, nereden oldukları ve ne yaptıklarının önemi yok' derdi. Bunu asla unutmadım. O da alt liglerde futbol oynamıştı, benim kahramanımdı. Arabadan indiğimde bana muz verirdi ve 'iyi şanslar oğlum' derdi.

Hafta sonları televizyonda birlikte maç izlerdik. O dönemde Serie A en iyi ligdi. Shevchenko'yu duydunuz mu? Ona bayılırdım. İtalya'yı çok severdim. Dünyanın öbür ucundaki bir peri masalı gibi gelirdi. Orada futbol oynamayı hayal bile edemezdim. Zeljeznicar'ın A takımında futbol oynamak tek hedefimdi. Hocalarımdan biri bana Sheva diye seslenmeye başladı çünkü sarışındım ve çok gol atıyordum. Hoşuma gitmişti.

19 yaşındayken bir başka hoca geldi ve beni Çekya'ya götürmek istediğini söyledi. Bosna'dan ayrılmak istemedim ama oraya gidersem hayalimi gerçekleştirme ihtimalimin daha yüksek olduğunu söyledi. Dürüst olmak gerekirse hayalimin ne olduğunu bile bilmiyordum. Sadece daha iyi olmak istiyordum. Bedenimin en güçlü tarafı zihnim. Teplice'ye gittiğimde kendime şöyle dedim: "Edin, bu adamlardan daha çok çalışmalısın yoksa seni gönderirler."

Beni 25.000 Euro'ya almışlardı.

2 yıl sonra Wolfsburg'a imza attım. Milan'la karşılaştık, Sheva ile forma değiştim.

Sonra Manchester City beni 37 milyon Euro'ya satın aldı.

Sonra Roma'ya gittim.

Savaşta büyümüştüm. Gerçekten bir peri masalı yaşıyordum.

Hiçbir şey imkansız değil. Bosna'yı Dünya Kupası'na götürmek bile.

2014'ü hatırlıyor musunuz, çoğunuz doğmamıştınız bile. İlk kez Dünya Kupası'na o yıl gitmiştik. Hayatlarımızın en iyi günüydü.

Litvanya'daki eski bir stadyumda eleme maçı oynamıştık. Hakem son düdüğü çaldı, Bosnalılar sahaya girdi. 2 metrelik duvarı aşmışlardı. İçimden 'delirmişler' demiştim.

Sonra diğerlerinden daha yavaş şekilde koşan bir adam gördüm. Gözünde yaşlarla bana doğru geliyordu.

Babamdı.

'Baba, ne oldu?' dedim.

'Duvardan atlarken ayağımı incittim ama problem yok, acı hissetmiyorum' dedi.

Sarıldık ve ağladık.

Ne yazık ki Brezilya'da şans bizimle değildi. Bunu hatırlamıyorsunuz ama Nijerya'ya karşı bir gol atmıştım, sayılmalıydı. O gün VAR yoktu ve gruplardan bu yüzden elendik. Ama bizim küçük ülkemiz Maracana'da sahaya çıkmıştı. Dünyaya kim olduğumuzu göstermiştik.

Şimdi ise geri dönüyoruz.

Komik olan ne biliyor musunuz? Martta 40 yaşına girdim ve kutlamadım. Müslümanım, o dönem Ramazan ayıydı ve bizim de Galler ve İtalya karşısında bir işimiz vardı. Ben de şöyle düşündüm, madem öyle o zaman ben bu maçları partiye çevireceğim.

Galler karşısında 85. dakikaydı ve skorborda baktım, 1-0 gerideydik.

Tek hissettiğim şey panikti. Zamanımız bitiyordu.

Sonrasında bir korner oldu. Beni sıska bir adam marke ediyordu. 'Harika' dedim. Topu ağlara gönderdim, sevindim ve aklıma şu geldi: "Daha önce 4 kez seri penaltı atışlarına çıktım, hepsini kaybettim."

Şükürler olsun ki gençler nasıl penaltı atılacağını biliyordu. Biz veteranlar gibi çok düşünmüyorlar.

Sonra İtalya'yla oynadık. Donnarumma'dan korkuyordum. Çok büyük. Ona penaltılarda gol atıp atamayacağımı bilmiyordum. Sağ omzumu da incitmiştim ve kenara gelmiştim. İlk penaltımızı izleyemedim çünkü kolumu sargıya alıyorlardı. İzleyemedim ve golü attık.

O an dedim ki, belki de izlememeliyim. Sadece tribünün sesini takip edeyim. Halkımı dinleyeyim.

İtalya kaçırdı, taraftar golü attığımız andan bile daha çok ses çıkardı.

Sonra bir kez daha kaçırdılar. Sadece dua ediyordum. Gördüğüm tek şey hocalarımızın sırtlarıydı.

Esmir topu aldığında, hocamız da arkasını döndü ve 'Ben de izleyemiyorum' dedi.

Geldi, bana sarıldı. Kafalarımızı birbirimize yasladık, gözlerimizi kapattık ve sadece dinledik.

Sonra da duyup duyabileceğimiz en büyük gürültüyü duyduk.

Buraya gelmek hiç kolay olmadı. 40 yaşına geldiğinizde, sırtınız acı içinde bağırabiliyor. Siz de ağrı kesicilere koşuyorsunuz. Ama bedenim ne zaman bu işi bırakmak isterse istesin, her zaman kaçırdığım kutlamaları, ailemden uzak geçirdiğim o günleri, kaçırdığım yaz tatillerini düşünüyorum. Mental olarak bu çok zor. Eleştiriler hala can yakıyor ama sahaya çıktığımda hala çocuk gibi hissediyorum. Sizler gibi. Karnımda kelebekler uçuşuyor.

Eve her geldiğimde de şunu düşünüyorum: Değdi.

Her şey değdi.

Kötü anlar olmadan, iyi anlar gelmez.

20 yıldır Bosna'dan uzağım. Bosna'dan uzak kaldıkça, sevgim artıyor. Bu 20'nin 9'u İtalya'daydı. Çocuklarım Roma'da doğdu. Orası hala benim ikinci evim ama ne zaman Saraybosna'yı ziyaret etsem, annem yemek pişiriyor. Herkes orada. Ben de çok mutluyum. Bosna formasını giymek, kalbimi farklı attırıyor.

Halkım için oynuyorum. Saraybosna'nın sokaklarındaki çocuklar için oynuyorum. Sahip olduğumuz farklı kültürlerden ve farklı dinlerdeki insanlar için oynuyorum. Bizim ülkemizi güzel yapan şey bu. Hala bazı insanlar bizi ayırmaya çalışsa da...

Asla başarılı olamadılar.

Benim sayemde değil. Yetişkinler sayesinde de değil. Biz asla öğrenemiyoruz. Sizin sayenizde çocuklar.

Bana son bir iyilik yapın tamam mı?

Saraybosna, Roma ya da St. Louis, nerede yaşarsanız yaşayın; ister Müslüman, ister Musevi, ister Katolik, ister Ortadoks olun. Nereden geldiğinizi asla unutmayın.

Bosnalısınız. Dünya ayaklarınızın altında.

Hepinizi çok seviyorum.

Sevgilerimle,
Edin."

[Beşiktaş GAİN @BJK_Basketbol]

Türkiye Sigorta Basketbol Süper Ligi'nde Finaldeyiz! 💪

#TheBlackEagleRises 🦅

[Erdi Kement @erdikement]

Benvenuto Vincenzo 🦅So che avrai successo qui 💪🏼

[Beşiktaş JK @Besiktas]

🇮🇹 𝓑𝓮𝓷𝓿𝓮𝓷𝓾𝓽𝓸 𝓷𝓮𝓵𝓵𝓪 𝓼𝓾𝓪 𝓷𝓾𝓸𝓿𝓪 𝓬𝓪𝓼𝓪, 𝓥𝓲𝓷𝓬𝓮𝓷𝔃𝓸 𝓘𝓽𝓪𝓵𝓲𝓪𝓷𝓸.

#ForzaBeşiktaş 🦅

[Erdi Kement @erdikement]

Bizi eski günlere döndürecek hamle 💪🏼 Tek sorun şu ki onun istediği geniş kadro şu an bizim elimizde yok. Neyse hoca işi çözüldüyse şimdi doğru transferlere yönelme zamanı.

#forzabesiktas

[Calcio Türkiye 🇹🇷🇮🇹 @CalcioTurkey]

😳 İtalyanlar, Vincenzo Italiano'nun Beşiktaş'a gitmesinden dolayı şaşkınlık yaşıyor.

[Erdi Kement @erdikement]

Prof iyi hoca diyorsa iyi hocadır.

[calciolog @calciolog_tr]

Italiano iyi hoca, Spezia’dan beri beğeniriz.

[Türkiye İşçi Partisi - İstanbul @TipIstanbul]

Gezi, bir parkı değil; yaşamı, özgürlüğü ve geleceği savunmaktı. 13 yıl sonra aynı inatla, aynı umutla. Bugün Taksim’de buluşuyoruz.

Karanlık gidecek, Gezi kalacak.

[Türkiye İşçi Partisi @tipgenelmerkez]

“Üç beş ağaç” değil; doğa, adalet ve özgürlük meselesi: Gezi Direnişi 13 yaşında.

Biber gazıyla, copla, şiddetle yenemedikleri Gezi ruhu; meydanlarda süren adalet mücadelesinde, özgürlük ve emek kavgasında yaşıyor.

Gezi’de ölümsüzleşenleri saygıyla anıyor, Can Atalay ve tüm Gezi tutsaklarına özgürlük istiyoruz.

Karanlık gidecek, Gezi kalacak!

[Toplumsal Muhalefet @toplumuhalif045]

Sosyalist Mücadele İnisiyatifi, Gezi Direnişinin yıl dönümünde vapura pankartını astı.

"Kurtuluş Kavgadan Geçer, 13. yılında Gezi Yaşıyor"

[Erkan BAŞ @erkbas]

Bir parçası olmaktan gurur duyduğumuz Gezi Direnişi’nin 13. yıl dönümünde, iktidarın polis şiddetiyle yaşamdan kopardığı gençleri saygıyla anıyorum.

Tüm Gezi tutsaklarına; Can Atalay’a, Mine Özerden’e, Çiğdem Mater’e, Tayfun Kahraman’a, Osman Kavala’ya özgürlük talebimizi yineliyorum.

Memleketine, haysiyetine ve ağaçlarına canı pahasına sahip çıkanların hareketidir Gezi. “Ben yaptım, oldu” zihniyetinin bu topraklarda asla egemen olamayacağının kanıtıdır. Ne zaman umutsuzluğa kapılır gibi olsak hatırlayıp yeniden güç bulduğumuz günlerdir, onurdur, kutup yıldızıdır.

Düşlerimizdeki özgür dünyayı gerçek kılmak için Gezi’den öğrenmeye, ruhunu yaşatmaya, pes etmeden mücadeleye devam edeceğiz. Mutlaka biz kazanacağız!

[Fatoş Erdoğan @puleragema]

#Gezi13Yaşında
Taksim bildiğiniz gibi..
barikatları hazırlıyorlar..

İstiklal Caddesi ilerleyen saatlerde kapatılır..

[Sırrı Süreyya Önder @sirsureyya]

Hepimiz oradaydık. Gezi bu ülkenin yüz akıdır. Onurumuzdur.

[Liverpool FC @LFC]

Always part of our history 👏❤️

[Erdi Kement @erdikement]

YNWA @MoSalah

[Liverpool Turkiye @LFC_TR]

Bir dönem bitti. Salah, Liverpool forması ile son maçını oynadı.

[Erdi Kement @erdikement]

Geldi o üzücü gün :(

[Liverpool Turkiye @LFC_TR]

O gün geldi..

[Liverpool Turkiye @LFC_TR]

Salah: Kral'a Veda | Liverpool FC

İlk saniyeden itibaren muhteşem bir iş.

https://t.co/PTpWv5gWPa

[Erdi Kement @erdikement]

👑

[Liverpool Turkiye @LFC_TR]

Salah: Kral'a Veda | Liverpool FC

İlk saniyeden itibaren muhteşem bir iş.

https://t.co/PTpWv5gWPa