PORTO: Saudade ve Dolce Far Niente Birleşimi
Porto bazı şehirler gibi yalnızca gezilen değil, hissedilen bir yer. Şehrin ruhunu oluşturan şey yalnızca Douro Nehri, taş binaları ya da tarihî dokusu değil. Porto’yu etkileyici yapan asıl unsur, iki farklı kültürel duyguyu aynı anda taşıyabilmesi: İtalyanların dolce far niente dediği “hiçbir şey yapmamanın tatlılığı” ile Portekiz kültürünün derin kavramı olan saudade.
Dolce far niente, tembellik değil; zamanı yalnızca verimlilik üzerinden yaşamamaktır. Bir kahvenin uzaması, nehre bakarak sessizce oturmak, akşam ışığının eski taş duvarlara düşüşünü seyretmek… Modern dünyanın hız kültürü bunları “boş zaman” gibi görüyor bazen. Oysa insan zihni yalnızca çalışırken değil, dururken de anlam üretir. Beyindeki “default mode network” nasıl dinlenme anlarında bağlantılar kuruyorsa, insan da şehirlerle ilişkisini çoğu zaman amaçsız yürüyüşlerde derinleştirir. Porto bu yüzden hızlı tüketilecek bir şehir değildir.
Ama Porto yalnızca huzur taşımaz. Aynı zamanda hafif bir eksiklik hissi de üretir. Portugal kültüründeki saudade, basit bir nostalji değildir; kaybedilmiş olanla, geçip gitmiş zamanla ve ulaşılamayan duygularla kurulan estetik bir bağdır. Sisli nehir kıyıları, eski tramvaylar, akşam ışığı ve taş sokaklar insana sürekli şunu hatırlatır: “Her şey geçicidir ama yine de güzeldir.”
Porto’nun etkileyici tarafı tam da burada ortaya çıkar. Çünkü şehir modern yaşamın kaybettiği iki şeyi birlikte koruyabilmektedir: yavaşlık ve derinlik. Birçok şehir yalnızca hız üretirken, Porto insana ritim hissi verir. Bazen yalnızca bir kadeh şarap, kısa bir yürüyüş ya da sessiz bir bakış bile yoğun bir yaşantıya dönüşebilir.
Yaşamdaşlık perspektifinden bakıldığında Porto’nun önerdiği şey açıktır: İyi yaşam, her şeye hızla sahip olmak değil; anın, ilişkilerin ve geçiciliğin yoğunluğunu hissedebilmektir.
#Penceremdenİstanbul
TESLİMİYET
Teslimiyet boyun eğmenin aksine, benliğin silinmesi değildir. Tam tersine kabuğunu bırakıp daha sahici bir benliğe doğmasıdır insanın. Kelebeğin kozasından çıkması gibi.
Kontrol etme arzusundan, her şeyi yönetme dürtüsünden usulca vazgeçmekle zuhur eder bu hal. İnsan kendisini hayatın akışına ve onun içindeki derin bilinmezliğe bırakır.
Bu ancak koşulları oluştuğunda zuhur eden bir lütuf; insan ancak yok olma korkusunun eşiğinde durmayı göze alabildiğinde içine büyür, orada bir genişlik bulur.
Kabz halinden bast haline geçiş.
Teslimiyet bu yüzden bir geri çekiliş değil, ileri atılıştır. İnsanın kendine, ötekine ve varoluşa karşı daha geçirgen, daha merhametli ve daha hakiki bir hale doğru açılması...
Brezilyadaki kimi yerliler, "Kaç yaşındasın?" anlamına,
"Yaşamın kaç kez çiçeklendi?" diye sorarlarmış.
Çiçeklerin açtığını kaç kez gördüysen, o yaştasın. Gözünün önünden geçen bahara, kaç kez dikkat kesildiysen.
“Ve fırtına bir kez bittiğinde, nasıl dayandığınızı, nasıl hayatta kaldığınızı hatırlamayacaksınız. Fırtınanın gerçekten bitip bitmediğinden bile emin olamayacaksınız. Ama bir şey kesin. Fırtınadan çıktığınızda, içeri giren kişiyle aynı olmayacaksınız.”
― Haruki Murakami
“Hayatın amacının “mutlu olmak” olduğuna inanamıyorum. Bence hayatın amacı yararlı olmak, sorumlu olmak, onurlu olmak, şefkatli olmaktır. Her şeyden önce, yaşadığına değmesidir: Hesaba katılmak, bir şeyleri savunmak, yaşamış olmakla bir fark yaratmış olmaktır.”
― Leo Rosten
Bu resimdeki kişi, Soma’da 301 madencinin cesetleri soğumadan madenci yakınlarını tekmeleyen Yusuf Yerkel’dir. Önceki gün @TFF_Org tarafından @UEFAcom Hat Trick Komitesi’ne seçildi.
Eğer, bu tür hadiselerin yaşanmasını istemiyorsanız, mazlumun hakkı yerde kalmasın diyorsanız, lütfen @UEFAcom@UEFA@EuropaLeague@ChampionsLeague ve @tff ve diğer spor otoritelerini ekleyerek tepki gösteriniz. Lütfen RT yapınız, sesiniz duyulsun.