Kendime baktığımda tanımdagım birini görüyorum ne tam anlamıyla gülüp geçebildim ne tamamen kafam rahat oldu hep bir şeyleri yoluna koymaya çalıştım hep bir seylerlerle savaştım ama hayat hep benden daha fazlasını istedi ve ben ne olduğunu anlayamadan bugüne geldim
Benim yerime koysana kendini denesene bi kere benden kaçmak istedikçe bana tutunmayı denesene her defasında bana çarptığını her carptıgında daha da kanamayı bi denesene
“devam etmek zorundasın. kalbini lime lime doğrasalar da sabah kalkıp işe gitmek zorundasın. bugün kalbim çok ağrıyor, gönlüm biraz mahzun da gelmesem olmaz mı? diyemezsin. yaşama karışmak ve en azından eve dönene kadar o günü, buğulanmış gönlünle bitirmek zorundasın.”