bu evde artık nefes alamıyorum hatta hıcbır yerde alamıyorum her yerı terk etmek ıstıyorum ve muglanın bır kasabasına yerlesıp bır takıcıda calısmak ıstıyorum hafızamda silinsin sıfırdan baslayım
sosyal pilin bittiği bir anda evine gitmek üzereyken arkadaşının da seninle aynı otobüse binmeye karar vermesi... bu acıyı nasıl tarif edeyim bilmiyorum introvertler için bir kabus