Terapistime dedim:
“İntihar eğilimim yok. Ama beni korkutan bir şekilde yorgunum.”
Geçiştirmedi. “Herkes yorulur” demedi.
Olumlu düşünmemi söylemedi. Yumuşak sesle şöyle dedi:
“Bu genellikle birinin uzun zamandır tek başına hayatta kalmaya çalıştığı anlamına gelir.”
Küçük Prens'i her okuduğumda içimi burkan şu cümle:
"Ben onu anlıyordum. Yanlış yaptığında bile anlıyordum. Onu sevdiğim için anlayacak bir sebep buluyordum. O da öyle yapar sanmıştım.."