sana değer vermeyenlere üzülmenin bir süresi vardır. o süre bittiğinde kendine saygı duyman gerektiğini öğrenirsin, mantığın konuşur. kendine saygı duydukça, hak etmediğine inandığın, değersiz hissettiğin yerden kalkıp gitmeyi öğrenirsin. yürümeyi öğrenmek böyle bir şey.
Birilerini mutlu etmek icin kendi isteklerimi görmezden geliyorum.. buna rağmen hala daha fazlasını talep ediyorlar.. bu sömürgecilik degil mi? Yoruldum…
Eskiden nefesim yetene dek anlatmaya çalışır, olmazsa öfkelenir bir şeyleri dağıtırdım. Sonra bir şey oldu, haklı olduğumu anladığım her şeyde sessiz kalmaya başladım. Benimki de böyle bir vazgeçmişlik.