Tankut Çığır

KEREM. MİNNOŞ. KARAMEL. IRON MAIDEN. FENERBAHÇE.

[Tankut Çığır @expedermia]

#FBvOL işin acı verici tarafı kazanacak bir futbol oynamıyor takım. Ortada sıçan ettiler bizi ilk yarıda. Ekstra biri çıkmalı ya da bir şey olmalı kazanmamız için.

[Tankut Çığır @expedermia]

#FBvOL savunmayı neredeyse orta sahada kuruyorlar arkaya adam kaçırmak gerektiğini umarım bir tek ben görmüyorum. Spartadan yedikleri goller hep kanata inen savunma arkası toplar. Orta yapmayı bilen bek/açık lazım tabii.

[Tankut Çığır @expedermia]

#FBvOL. Rüyamda bugün 2-0 kazanacağımızı deplasmanda 7-0 kazanacağımızı gördüm . Deplasmanda lukaku ve greenwood hat trick yapıyordu. Talisca da 1 gol atıyordu. Olmaz ama yazalım dursun.

[Tankut Çığır @expedermia]

#FBvGOR tamam sezon başı şu bu ama garanti pas yapma hastalığından öleceğiz. Dikine pas veren yürekli adam aranıyor. Zayıf bir takıma sadece frikik golü bulabildik. Fred çok kötü. Verdiği her karar takımı yavaşlattı. Levent Mercan cansın.

[Tankut Çığır @expedermia]

#BizimÇocuklar Sizin götünüzü kaldıran herkesin bu sonuçta payı var. Rakibe saygı duymayıp yeneriz diye gazlayan herkesin. Günümüzün ruhumuzun içine ettiniz. Çürüttünüz bu kadar insanı. Allah müstahakınızı versin.

[Tankut Çığır @expedermia]

#BizimÇocuklar Oyunu kalitesizleştiren rakipti. Hakem süre çalmalara izin verdi. 100 kere vursalar 1 kere gol olacak şut gol oldu. Ve Karagümrük kazandı. Kulüpçülük yapmayalım herkes kötüydü. Montella berbattı. Kapalı rakibe gol için hızlı oynamak lazım. Pazarımıza yazık oldu.

[Tankut Çığır @expedermia]

Ancak Fenerbahçenin yiyeceği sürreallikte bir gol yedik #FBvRİZ

[Tankut Çığır @expedermia]

Bugün itibarıyla Fenerbahçe Futbol Takımının maçlarını seyretmeyi bırakıyorum. Şampiyon olacaklarsa bensiz olsunlar.

[Tankut Çığır @expedermia]

#KOSvTUR bir gol yesek uzatmaya belki de penaltılara gidecek maçta arda ve hakanı oyundan almak belki de 90-120 arası tek şansın kenanı almak akıl dışı. Montella yüzünden hayatımızın en uzun 30 dakikasını yaşadık. Tebrikler çocuklar hocanıza rağmen kazandınız.

[Tankut Çığır @expedermia]

#KGvFB fenerbahçeliyim. pozisyon penaltı . Hatta kırmızı kart. Ama gs tayfa aynı mehmet türkmen son dk samsuna vermediği penaltıyla 2 puan hediye ettiğini o gün o dk yazmadıysa asıl eyyamı şu an onlar yapıyor.

[Tankut Çığır @expedermia]

Bugünkü FB Beko - BJK Gain maçında Tolga Edis 3.çeyrekte tıpkı 4 ocaktaki maçtaki gibi FB Beko aleyhine hücum fauller çalmaya başladı. Bir tane jantunene bir tane de bacota. Şaka gibi kararlar.

[Tankut Çığır @expedermia]

#TSvFB Saygı duyulacak bir takım Trabzonspor. Onuachu çok iyi forvet. Biz de güzel top oynuyoruz onlar da. Oyunu güzelleştiriyor böyle bir rekabet. Kim kazanırsa kazansın güzel maç güzel futbol. Umarım biz kazanırız. (2-2 iken yazıldı)

[Tankut Çığır @expedermia]

@inanozdemir Komedi bir faul çaldılar Amene. Resmen uzasın da biraz daha rating alalım diye. Houston kötü bir OT oynadı. Ama maç 117-116 da bitmeliydi

[Tankut Çığır @expedermia]

#IBFKvFB Fark şu FB kötü oynar puan kaybeder. Diğerine kaybettirmezler. Alanya -FB ve Samsun-GS son dakika penaltı pozisyonları 4 puan demek. hakkımız olmayan hiçbir puan istemiyorum. Ama aynısı GSye olsa yaygara yapacak adamlar penaltı değil diyorlar ya o koyuyor.

[Con Sinov @lordsinov]

Hadi Cumhuriyet nasıl ilan edildi biraz onu konuşalım. Ama yüzeysel tarih kitaplarındaki gibi "Atatürk 28 Ekim günü herkesi toplayıp ilan edeceğiz dedi" şeklinde yahut anti-Kemalist kitaplardaki gibi "Atatürk cumhuriyet ilan edebilmek için kimseye haber vermeyip kendi adamlarıyla oldu bitti yaptı şeklinde" değil, hakiki anlamda yazalım.

Yalnız yazı biraz uzun olacak. Çünkü bu konuyu derinlemesine ele alabilmek için bir sürü bilgi vermek gerekiyor.

Öncelikle belirtmek gerekir ki 29 Ekim gününün Mondros'un 30 Ekim'de imzalanmasıyla ilgisi yok. En azından o dönemde Mondros'un yıl dönümünün bir etken olduğuna işaret eden kaynak mevcut değil. Zaten sürecin nasıl geliştiğini okuyunca, Mondros'un yıl dönümünün bu konuyla ilgisi olmadığı doğal olarak ortaya çıkacak.

Cumhuriyet, yani "milli egemenlik" kavramının siyasal rejim olarak ifade edilmesi esasen ta 1920'de fiilen, 1921'de hem fiilen hem şeklen hayata geçmişti. Çünkü TBMM hem yasamayı hem yürütmeyi tekeline almıştı. Padişaha veya saltanata hiçbir rol düşmüyordu. 1921'de egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğu hususu anayasaya girmişti. Ve bu husus Milli Mücadele'yi oluşturan kadrolar tarafından da kabul edilmiş, tasdik görmüştü.

(Teknik bir yorum: Goloğlu bu dönemi 3. Meşrutiyet diye tanımlıyor. Bana göre bu döneme bir isim verme arayışı doğru olmakla birlikte 3. Meşrutiyet isabetsiz bir tanım. Çünkü bu dönemin alameti farikası öyle veya böyle, saltanatı yönetimden dışlanmasıdır. Bu nedenle meşrutiyet kavramı bu döneme uymaz)

Neyse, konumuza dönelim.

O halde cumhuriyet tartışması nedir? Bu tartışma, esasen milli egemenlik tartışması değil, devlet başkanlığı tartışmasıdır. Çünkü mücadele boyunca devlet başkanlığı yani saltanat/hilafet makamının ne olacağı netleştirilmemişti. Yani padişah yönetimde yoktu ama bir devlet başkanı da yoktu. Atatürk meclis başkanıydı ama bir yönüyle devlet başkanı aksiyonlarını alıyordu. Aslında bu da bilinçli bir tercihti. Çünkü saltanat/hilafet o dönem ünik bir mevkiydi. Bu makamı yok etme düşüncesi o kadar da yaygın değildi. Çok da şaşırmamak lazım. 20. asrın başında cumhuriyet ve demokrasi ne kadar tanınıyordu ki? Asırlarca saltanat ve hilafetin kutsiyeti algısıyla büyümüş nesiller için bu algı son derece doğaldı.

Atatürk ise günün sonunda bu iki makamı da kaldırmayı kafasına koymuştu. Fakat işgal sırasında bu denli derin tartışmayı açmakta fayda görmüyordu. Bu tutumu da son derece doğal. Çünkü mücadelenin başında hem büyük bir itibarı yoktu, yani böyle köklü yön verme kabiliyeti yoktu hem de mücadeleye destek veren saltanat/hilafet taraftarlarını dışlayacak bir tartışma açmanın mücadeleyi bölmesinden çekiniyordu.

Hal böyle olunca hilafet/saltanat mevzuu mücadelenin sonrasına bırakıldı. Türk ordusu düşmanı denize döktüğünde aradan 2 seneden fazla zaman geçmişte ve bu süre zarfından Vahdettin'in ihanetleri hem kendi kredisini hem de saltanat makamına olan olumlu düşünceleri bitirmişti.

Atatürk de bunu görüyordu. Barış görüşmelerine başlanacağı sırada İngilizler hem Ankara'yı hem İstanbul'u Lozan'a davet ederek yaşanacak ikilikten istifade kurnazlığı gösterince Atatürk krizi fırsata çevirdi. İstanbul'un Lozan'da var olma hevesini fırsat bilip bunun önüne geçebilmek için hem İstanbul hükümetini hem de saltanatı ortadan kaldıracak süreci başlattı. Esasen Vahdettin, bu makamı öyle kirletmişti ki Ankara'da en koyu muhafazakar mebuslar bile saltanat makamının yasını tutmadı. Dolayısıyla hem Vahdettin'i tahttan indirdiler hem de saltanatı kaldırdılar.

Ama bu karar devlet başkanlığı makamı sorununu ortadan kaldırmadı. Çünkü halifelik makamı hala ortada duruyordu. Gerçi Atatürk bu makamın siyasi bir rolü olmadığını söylüyordu ama halife dini olduğu kadar siyasi bir mevkiydi. Yani halifeyi dini hürmet nedeniyle kabul etmek isteyenler olduğu kadar devletin yeni başkanı olarak kabul etmeyi öngören bir görüş de vardı. İşte bu noktada devreye politik bir hesaplaşma girdi.

Meclisteki muhalifler, Atatürk'ün hem karizmatik bir lider hem savaş kahramanı hem de Kurtarıcı mevki nedeniyle biraz endişeliydi. Buna da çok şaşırmamak lazım. Çünkü o dönemin insanları Abdülhamit istibdatını yaşamıştı. Hepsinde bir miktar post-Abdülhamit sendromu vardı. Enver'in Atatürk'e yazdığı mektupta bile bu sendromu görürüz. Karizmatik bir liderin iktidarı ele geçirip ülkeyi diktatörlükle yürütebileceklerinden endişe ediyorlardı. Bir tür sosyolojik vaka diyebiliriz.

Neyse... Lozan'ın başladığı dönemde muhaliflerde, Abdülmecit halife olarak devlet başkanlığı makamını meşgul etsin, meclis ve hükümet siyasi işleri yürütsün, Mustafa Kemal milli bir kahraman ve rehber olarak siyasi sahadan uzaklaşsın ve memleket bu yolda devam etsin gibi bir görüş türedi. Atatürk'ün siyasi bir fırka kuracağını belli etmesi de bu görüşü tetiklemiştir.

Tabi bu görüştekilerin içinde katıksız Atatürk düşmanı olan, saltanatın geri gelmesi için çıkarı gereği hilafeti savunan, halife makamının dinsel ve tarihi çekiciliğine fikren bağlı bulunan veya Atatürk'ün yeni bir Abdülhamit olabileceğinden endişe eden pek çok farklı yelpazede insan vardı. İyi ve kötü niyetli bir sürü kesim bu torbanın içindeydi.

Şimdi, cumhuriyet bu kütle içinde bulunan bazıları için halifenin ortadan kaldırılması ve Atatürk'ün devlet başkanı makamına geçmesi manasına geliyordu. Yani kategorik olarak cumhuriyet/milli egemenlik karşıtı olmayanlar bile halifenin devre dışı kaldığı bir senaryoya kapalıydı. Yani milli egemenlik olsun, halk iradesi olsun ama tepesinde de halife olsun gibi...

Atatürk ise farklı görüşe sahipti. Ona göre milli mücadeleyi kazanmakla tüm sorunlar çözülmüş olmazdı. Memleketin geri kalmışlığının yok edilmesi için onu geri bırakan kurum ve anlayışlar toptan kaldırılmalıydı. Bir de Atatürk'ün tecrübeleri onu radikal inkılaplara itiyordu. Haksız da sayılmaz bence. Çünkü bu ekip 1908'de Abdülhamit'e anayasayı yeniden kabul ettirip meclis açtırmıştı. O dönemin insanları sanıyordu ki anayasa ilan edilecek, meclis açılacak ve tüm sorunlar çözülecek. Fakat Atatürk daha genç bir subayken bu tip şekilci devrimlerin günün sonunda başarı getirmediğini yaşayarak görmüştü. Şimdi yıllar sonra kendisi dümenin başındayken mazinin hatalarını tekrar etmek istemiyordu. Hülasa, devrime bir lider ve program gerekliydi. İnkılap programı hazırdı ama bunu hayata geçirmek için güçlü bir liderlik gerekiyordu. Devlet başkanlığını halifeye, siyaseti dönemin aktörlerine bırakıp milli rehber olarak Çankaya'da emeklilik hayatı yaşaması halinde elde edilen zaferlerin bile manasını yitireceğini ve memleketin eski düzende kör topal ilerleyeceğini biliyordu. O yüzden programın yürütülmesi için lider olarak kalması yani cumhuriyet ilanıyla devlet başkanlığı makamına geçmesi gerekirdi.

Bir de şu var. Başta halife olacaksa ve saltanat usulü babadan oğula değişecekse bu tam manasıyla cumhuriyet olmazdı. Daha çok İngiliz yönetimini andıran hibrit bir düzen olurdu. Yani, Atatürk'ün düşünceleri kategorik olarak daha doğruydu. Zira halifenin devlet başkanı kaldığı senaryoda memleketi geri bırakan bazı kurum ve aktörler de yaşama şansı bulurdu. Mesela, meclis kadın hakları derse, halife çevresi şeriat diye bağırırdı, ülke yine eski düzende yuvarlanıp giderdi.

İşte cumhuriyet tartışmalarının özü buydu. Peki 29 Ekim süreci nasıl başladı... Oraya gelelim.

Yukarıda anlattığım gibi, devlet başkanlığı meselesi özünde siyasi bir meseledir. Milli egemenliğimiz cumhuriyet usulü mü olacaktı yoksa İngiliz usulü hilafet monarşisiyle mi yürüyecekti?

Bu siyasi hesaplaşma Ocak 1923'ten itibaren, Lozan devam ederken başladı. Atatürk, Lozan'dan sonra kendi programını hayata geçirmek amacıyla siyasi fırka kurmak istedi. Muhalifler de onu bu yoldan çevirmek için politik baskı kurmaya başladı. Yani Atatürk'ü doğrudan hedef alamadılar tabi ama ikna yöntemiyle, baskı yöntemiyle, siyasi huzursuzluk yöntemiyle çevrelemek istediler.

Bu süreçte en dikkat çeken faktör Rauf'tu. Çünkü o da saltanatçı ve halifeciydi. Atatürk'e Temmuz 1922'de Refet Paşa'nın Keçiören'deki çiftliğinde itiraf etmişti. Rauf aynı zamanda muhaliflerle fikri birliktelik halindeydi ama görünürde Atatürk'ün yanındaydı. Başvekildi. Atatürk'ün hükümetinin başıydı. Bir nevi dost görünümünde Atatürk'ü muhaliflerin fikrine ikna etmeye çalışıyordu.

Diğer bir figür Kara Kemal'di. O da eski düzenin aktörüydü. Eski İttihatçıların rol alabileceği bir Türkiye hayaliyle pragmatik olarak muhalefette saf tutmuştu ama kendini açık etmiyor arka planda çalışıyordu. Görünürdeki muhalefet ise İkinci Gruptu. Bu grup da milli irade ve milli egemenlik taraftarıydı ama halifenin devlet başkanı konumunda kalmasını alttan alta dillendiriyordu.

Görece Şubat 1923'ten itibaren Kara Kemal ekibi ve İkinci Grup siyasi flörte başladı. Rauf, bu flörtün gizli aktörüydü. Bunu da ben söylemiyorum, gerek Kara Kemal'in adamları Yenibahçeli Nail ve Kör İhsan gerek İkinci Grup'un lideri Hüseyin Avni ve Çolak Selahattin gerek gelecekte kurulacak Terakkiperver Fırka'nın mebusu Faik (Ziya Hurşit'in ağabeyi) hem hatıratlarında hem mahkeme ifadelerinde Rauf'un o dönem ikili oynadığını tartışmasız şekilde itiraf eder. Hatta Faik ve Hüseyin Avni, Rauf'a kızgındır bile. Bu konu uzun olduğu için oraya girmiyorum.

Fakat Rauf'un menteşe görevi gördüğü bu Kara Kemal-İkinci Grup flörtü başarıya ulaşmadı. Bu tabloda İkinci Grup'un siyasi strateji açısından başarısız olması ve güç olarak azınlıkta bulunmasının etkisi çok. Çünkü Atatürk çok büyük bir siyasi prestije sahipti.

Taraflar kozlarını Haziran 1923'teki seçimde paylaştı. Gerçi Anti-Kemalistler bu seçimi bir tasfiye olarak görür ama hiç de öyle değil. İki taraf da açıkça seçim istedi. Hatta seçim kararı mecliste oy birliğiyle alındı. Ama Atatürk daha örgütlü ve prestijliydi, İkinci Grup ise fırkalaşmış değildi. Dağınıklardı. Neticede halk Atatürk'ten yana tavır koyacaktı. Bu belliydi.

Kara Kemal bu noktada İkinci Grup'la flörtü kesip yine Rauf aracılığıyla kendisine yakın isimleri Atatürk'ün siyasi cemiyeti etiketi altında mebus adayı yapmayı denedi. Başarılı da oldu. Yaklaşık 20 mebus bu yolla meclise girdi. Bana kalırsa Atatürk, Kara Kemal'in bir şeyler denediğini bir yere kadar biliyordu ama manzaranın tamamını görebilmiş değildi. Fakat örneğin dönemin İngiliz raporları, Kara Kemal'in rolünü tam isabet görmüştür. Muhtemelen onların içinde de İngilizlere bilgi üfüren muhbirler vardı. Çünkü İngiliz raporları şaşırtıcı şekilde tam isabet öngörülerde bulunmuştur Şubat-Ağustos 1923 dönemi için.

1923 seçimleriyle birlikte İkinci Grup oyun dışı kalınca bu kez devreye Kara Kemal, Rauf ve meclisteki bir grup mebus girmeye başladı. Lozan'ın imzalanmasıyla birlikte siyasi hesaplaşma da şekillendi.

Burada Rauf yine baş aktördü. Lozan'da İsmet'le ciddi bir kriz yaşamıştı. Artık siyasi rotası için krizi kendisi mi üretti yoksa kriz çıktığı için mi rotasını o şekilde oluşturdu, orası ayrı tartışma konusu ama bana kalırsa İsmet'le olan kavgası bile kısmen planın bir parçasıydı.

Rauf, Lozan sırasındaki gerilimleri gerekçe göstererek Lozan'dan sonra İsmet'le ipleri attı. Bir siyasi kriz çıkararak Atatürk'ü bir tercihe zorladı. O olay da şudur... Rauf, hükümet başkanı olmasına rağmen İsmet'i Ankara'da karşılamak istemediğini, bir süre izne çıkmak istediğini söyledi. Atatürk de ancak hükümet başkanlığından ayrılarak izne çıkabileceğini belirtti. Özetle, Atatürk, İsmet'i seçti ve Rauf sahnenin dışında kaldı. Böylece alttan alta siyasi rotasını yeniden kurguladı. Ali Fuat ve Karabekir'le fikri bir yakınlık kurdu. Diğer yandan meclise girmeye hak kazanan bazı mebusları alttan alta örgütlemeye başladı. Bir yandan da Kara Kemal çevresiyle irtibatı diri tuttu.

Atatürk bu süreçte siyasi konsolidasyonu sağlamak adına Rauf'un yerine Fethi'yi başvekil olarak işaret etti. Onu bir tür geçiş dönemi lideri olarak düşünmüştü sanıyorum. Neticede Fethi yeni hükümet başkanı oldu.

Eylül ayıyla birlikte meclisin manzarası az çok kendini belli etti. Mecliste farklı gruplar oluşmuştu. Yani bugünkü gibi lider kimi mebus yaptıysa o mebus lider ne dediyse onu yapacak gibi bir dönem düşünmeyin. Türkçü ve inkılapçı genç mebuslar, Atatürk'le beraberdi. 20 civarında eski İttihatçı grup birlikte hareket ediyordu. Bunların dışında muhafazakar mebuslar vardı. Bunlar Atatürk'ün çizdiği yola entegre olmakla birlikte inkılapçı sayılmazdı. Bir de taşradan gelen, görece doğu eşrafından, orta yolcu ılımlı kesim vardı. Ve tabi daha pek çok ara renk...

Atatürk'ün hedefi, bu grupları Eylül'de kurduğu Halk Fırkası'nda konsolide etmekti. Nüfuzunu kemikleşmiş bir siyasi yapıya dönüştürmek istiyordu ki bu da son derece normaldi. İnkılap programı ancak bu şekilde yürütülebilirdi.

Bu arada hatırlatmak fayda var... Devlet başkanlığı mevzuu hala çözülmüş değil. Bir soru işareti olarak bekliyor...

Eylül ayı sonlarında, Atatürk, bir gazeteciye verdiği demeçte mevcut sistemin cumhuriyetten farksız olduğunu söyleyince cumhuriyet kavramı siyasi arenada bolca gündem oldu. Yani yakında cumhuriyetin ilan edileceği hususu çokça konuşuldu. O dönemin basınını incelersek, cumhuriyet ilanı çok şaşırtıcı bir öneri olarak değerlendirilmedi. Çünkü zaten milli egemenlik kavramı memlekette oturmuştu, cumhuriyet onun doğal bir sonucu olarak görülüyordu. Fakat devlet başkanlığı için halifeyi düşünenler bu kıvılcımdan rahatsız olduğu haliyle.

Halifecilerin görüşü yeni bir anayasa hazırlamak ve bu meseleleri orada çözmekti. Çünkü anayasa hazırlamak için birkaç ay gerekecekti, o süreçte mecliste bir çoğunluk yakalayıp kendi görüşlerini baskın hale getirmek istiyorlardı.

Peki bunu başarabilirler miydi? Bence hayır. Çünkü Atatürk devreye girip de açıktan politikaya başladığı anda kendi görüşünü kabul ettirmesi kuvvetle muhtemeldi. Bunu da şuradan anlıyoruz, halifeyi devlet başkanı olarak görmek isteyenler bunu mecliste açıkça ileri süremiyordu. Yani kartlar açık değildi. Daima örtülü bir siyaset yürütülüyordu. Bunu da doğal karşılamak gerekir. Açıktan yürütmeleri halinde Atatürk'ün siyasi gücü altında ezilirlerdi.

Ama anladığım kadarıyla Atatürk de politikaya şahsen çok fazla sokulmak istemiyordu. Yani süreci daha gürültüsüz patırtısız ve siyasi kamplaşma/hesaplaşma olmadan çözmek istiyordu.

Bu kapsamda ekim ayında Ankara'nın başkent ilan edilmesi için mecliste teklif sunuldu ve kabul edildi. Tabi, bu karar, devlet başkanlığı meselesinin de yeni anayasa hazırlanmadan çözülebileceği hususunda bir işaret fişeğiydi. Hal böyle olunca muhalifler mecliste adeta kümelenmeye ve yeni bir siyasi merkez oluşturmaya başladı.

Devlet başkanlığı sorununun spesifik olarak cumhuriyet ilanına giden sürece dönüşmesi Ali Fuat Paşa'nın meclis ikinci başkanlığından istifasıyla gerçekleşti. Boşa düşen koltuğu doldurmak için yapılacak seçim bir tür siyasi mücadeleye sahne oldu. Muhalifler koltuğu ele geçirip gövde gösterisi yapmak isteyince bir nevi kendilerini açık ettiler. Atatürk de karşısındaki hizbi tam olarak ortaya çıkarmak ve ifşa etmek için bir strateji üretti. Bu stratejiye göre önce muhalefetin potansiyeli ölçülecekti. Yani kaç kişiler, kaç kişiyi etkileyebilirler vsvs...

Başvekil Ali Fethi o dönemde aynı zamanda İçişleri Vekiliydi ve bu görevi yürütmekte zorluk yaşıyordu. Atatürk, bu görevden istifa etmesini isteyince boş koltuk sayısı ikiye yükseldi. Haliyle muhalefet o koltuğu da alabilmek için vites artırdı. Atatürk ise kendi fırka grubunda propaganda yapmayıp alanı bir nevi boş bıraktı ki muhalefet kendisini şöyle bir ortaya döksün. Sonuç olarak meclis ikinci başkanlığını Rauf, içişleri vekaletini de İttihatçı muhalif Sabit kazandı. Esasen Atatürk bundan bir süre önce Rauf'a Ali Fuat üzerinden meclis ikinci başkanı koltuğunu önermiş ama Rauf reddetmişti. Fakat bu seçimde yer alması, Atatürk'e hizbin niteliği konusunda önemli bir mesaj vermişti.

Atatürk, muhaliflerin potansiyelini gördükten sonra stratejinin ikinci adımına geçti. Fethi'yle görüşüp tüm hükümetin istifasını istedi. Fakat bir şartla... İstifa eden vekiller yeniden aday olmayacaktı. Hükümet bu öneriyi kabul edince Atatürk muhalefetin önüne tüm hükümeti olduğu gibi bırakmış oldu.

Böylece tüm meclis bir tür kulis cennetine dönüştü. Bir sürü liste, bir sürü aday... Meclis ikinci başkanlığı ve bir vekil koltuğunu kazanmak kolay ama tüm hükümeti kazanmak zor işti. Çünkü o dönemin sistemine göre vekiller ayrı ayrı seçiliyordu. Her adayı ayrı ayrı bulup ayrı ayrı çoğunluk elde etmek zor işti. Atatürk bu süreçte de kendi fırka grubuna bir liste sunmadı. Alanı boşalttı ve izledi. Muhaliflerin potansiyeli bu noktada yeni bir hükümet seçmeye muktedir olamadı.

İşte bu noktada Atatürk'ün stratejisinin üçünü adımı devreye girdi. Atatürk, bir hükümet krizi çıkarmıştı. Hükümet sisteminin karmaşıklığı nedeniyle bu krizi Atatürk dışında kimse de çözemiyordu. İş öyle bir noktaya geldi ki fırka grubu Atatürk'ü oturuma davet edip hükümet listesi önermesini bile istedi. Ama Atatürk onlara liste sunmadı. Bu krizi kendilerinin aşmasını istedi. Sonuç olarak kriz aşılamadı.

Ve stratejinin dördüncü adımı... Muhalefet çaresiz, meclis çaresiz ve kriz de aşılamıyor... İşte Atatürk o noktada devreye girip kendi çözümünü sundu. Buna göre bir devlet başkanı seçilecek, devlet başkanı bir mebusu görevlendirecek, mebus, bir hükümet listesi yapacak, liste toplu şekilde meclise sunulacak, oyların çoğunu alırsa hükümet kurulmuş olacak. Bu proje aynı anda hem devlet başkanı sorununu çözüyor hem de hükümet sistemini değiştirip kabine usulünü getiriyordu.

Bu öneri 29 Ekim günü fırka grubunda bizzat Atatürk tarafından sunuldu ve tartışıldı. Yani cumhuriyet 29 Ekim günü alenen masaya sunuldu. Muhalifler, bu öneriye açıktan karşı çıkmadı. Yani cumhuriyet istemeyiz diyen olmadı. Ama bu konunun yeni anayasa ile belirlenmesini istediler. Meclisin anayasa değişikliği yapma gücü olup olmadığını sorguladılar. Özetle yine örtülü ve dolaylı bir siyaset yürüttüler. Fakat fırka grubunda Atatürk'ün önerisi güçlü bir kabul gördü.

Yani Atatürk, muhaliflerin girişiminden istifade ederek bir hükümet krizi yarattı. O krizi yönetti. Krizin çözümsüz kaldığı noktada kendi çözüm önerisini meclise sundu:

Cumhuriyet ilanı ve kabine usulü...

Böylece hem muhalif girişimi siyaseten mağlup edecek hem de bir yıldır memleketi meşgul eden devlet başkanlığı sorununu çözmüş olacak hem de bu iki sorunu gürültüsüz patırtısız mecliste meşru şekilde halledecekti.

İşte 29 Ekim'de olan budur. Atatürk fırka grubuna geldi. Çözümü açıkladı. Fırka teklifi kabul etti. Ardından meclis oturumu açıldı. Anayasa değişikliği hazırlandı. Oylandı. Kabul edildi. Cumhuriyet ilan edildi. Atatürk cumhurbaşkanı seçildi. Hükümeti kurma görevini İsmet Paşa'ya verdi. İsmet Paşa hükümet listesini oluşturdu. Meclise sundu. Meclis oyladı ve kabul etti. Böylece sorun çözüldü.

Peki Karabekir, Ali Fuat, Rauf vs niye mecliste yoktu?

Çünkü Ali Fuat ve Karabekir o dönemde ordu müfettişiydi. Askeri görevi devam eden mebuslar, meclis faaliyetine zaten katılamazdı. Kanunlar buna engeldi. Rauf zaten çoktan muhaliflerle hatta gizliden gizliye Kara Kemal'le ortak hareket ediyordu. Eh birde ortada bir hükümet krizi vardı ve hızlıca çözüme muhtaçtı. Rauf şayet isteseydi İstanbul'dan Ankara'ya gelir ve hükümet krizine dahil olabilirdi. Olmadı. Ali Fuat 28 Ekim'de Ankara'daydı ama kendi rızasıyla şehirden ayrıldı. Dolayısıyla cumhuriyet bu isimlerden kaçırılmış değildir. Karabekir ise kendi rızasıyla çıktığı doğu seyahatindeydi. Belki sadece onun bu süreçten belirgin şekilde haberi yoktu diyebiliriz. Ama Rauf, Karabekir ve Ali Fuat 29 Ekim'den sonra cumhuriyete karşı olduklarına dair tek satır beyanda bulunmadı. Hatta cumhuriyetçi olduklarını açıkça ifade ettiler.

Bana kalırsa Atatürk cumhuriyeti bunlara hiç lüzum kalmadan kendi propaganda yöntemiyle de ilan ederdi. Ama siyasi konjonktür karşısına bir hadise çıkarmıştı. Bu krizi fırsata çevirmeyi ve siyasi maliyeti düşürmeyi tercih etti.

Bu hadisede şayet bir sorun varsa o sorunun sebebi muhaliflerdi. Çünkü açıkça hilafet propagandası yapmadılar. Fikirlerini açıktan haykırmadılar. Çünkü Atatürk'e karşı galip gelemeyeceklerini biliyorlardı. Bu nedenle örtülü faaliyet yürütüp Atatürk'e karşı cephe almadan mecliste çoğunluk elde etmeyi denediler. Bunu da az çok anlıyorum. Ellerinde başka tercih yoktu. Ama yani kaybettiler. Çünkü karşılarındaki adam da Kurt İttihatçıydı.

Peki 29 Ekim'den sonra ne oldu?

Devlet başkanlığında halife görmek isteyenler, düşüncelerini yine açıktan ilan etmeye cesaret edemediler. Yine örtülü faaliyet yürüttüler. Eh bir de sağlam hezimet almışlardı. Bu nedenle cumhuriyete değil de onun ilan ediliş biçimine, Halk Fırkası'na dolaylı taarruzda bulundular. Hem Halk Fırkası içinde kaldılar hem eleştirdiler. Cumhuriyete karşıyız demediler ama ilan ediliş biçimini eleştirdiler. Hatta Rauf meclise gelip cumhuriyetçiyim dedi. Halbuki değildi. Atatürk de bunu biliyordu. Atatürk kürsüye gelip Rauf'un cumhuriyetçi olmadığını ispat da edebilirdi ama Rauf görüşmeden önce Atatürk'e rica edip bu tartışmaya girmemesini istedi. Atatürk de onu kırmayıp sustu. Susmaması gerekirdi bence.

Sonuç olarak cumhuriyet, doğmuş bir çocuğun bir kriz yönetimine denk gelmesi şeklinde ilan edildi. Böyle bir kriz olmasaydı yine ilan edilirdi. Ama kriz bir kere ortaya çıktıktan sonra en makul çözülme biçimi de az çok buydu.

[Tankut Çığır @expedermia]

#DZvFB bir tane iyi diyebileceğimiz insan yok kaptan hariç. Zeka yok istek yok pozisyon yok. Son yılların en aciz en kötü oyunu bu. salak saçma takıma maç kaybedeceğiz mucize olmazsa. topu bile tutamıyor takım. Yediğimiz ilk golü en son oğlumun 4 yaş futbol idmanında görmüştüm.

[Tankut Çığır @expedermia]

#KASvFB Bok gibi oynadık. Galibiyeti hak etmedik. Kaleye doğru düzgün şut yok. Pozisyon yok. Yaratıcılık yok. Baskı yok. Zeka yok. Orta yapabilen yok. 10 kişiden gol yedik. Geri ve yan pas kafasını değiştirmek lazım. Artık seyretmemek lazım. Kanser ettiler hepimizi.

[Tankut Çığır @expedermia]

#FBvALY bu maç Alanya GS olsaydı 3 penaltı ve 2 normal gol ile 5-1 idi. İlk penaltıyı Osimhen gol yapardı.Zaten penaltı tartışılmazdı. Cenabet kalecimiz gibi top elden kaçmazdı. Nesyri nin pozisyonu da penaltı olurdu. son pozisyon anında verilirdi penaltı. Olması gereken buydu.

[Tankut Çığır @expedermia]

#FBvALY Aynı pozisyon kendi takımıza olduğunda aynı cümleyi kurabildiğimiz gün, penaltı değil bu ya da penaltı diyebildiğimiz gün adam olacağız. El nesyri ye oyna osimheme penaltı orkuna kırmızı archieye devam bana olunca kesin penaltı sana olunca dizinden geldi demezsek olacağız

[Tankut Çığır @expedermia]

#TURvSRB Best match I’ve seen in last 10 years. What a night. Alperen Sengun is in another level from now on. If Bogdan was on the field it would be harder for Turkiye. 😁