kimsenin kendini düzeltmek gibi bir çabası olmadı, bana olduğu gibi kabullenmek kaldı sonra kimse kabullendiğim gibi bile kalmadı. e tabi döndü affetmeler vazgeçmelere, ben oldum hikayenin kötüsü. bu da hikayenin kısası
balkonda otururken, uzun süredir her şeyi değiştirmeye, düzeltmeye, iyileştirmeye ve elimde tutmaya çalışmaktan yorulduğumu fark ettim. boşluğa uzun uzun baktıran bir yorgunluk bu. artık ne olacaksa olsun, halledemedim çünkü.
zamanla anlayacaksin ki hayatinda karsilasabilecegin en büyük sinav devam edebilmektir. iyilik yapmaya devam edebilmek, sevmeye devam edebilmek kalbini temiz tutmaya devam edebilmek..
Vezir Muhammed Nourtani. Siz bu yüzü unutabildiniz mi? Fotoğrafına baktığımda bazen karnıma ağrı giriyor. Tek fotoğrafı işçilik için çektirdiği bu vesikalığı. İnanılmaz bir çaresizlik, ezilmişlik. Dünyanın şaşaası böyle insanların üzerine basılarak oluşturuluyor. 1 Mayıs’ın bayram olduğu, işçinin de insan muamelesi görebildiği günler görmek umuduyla. #1mayisisçibayramı
Allahıma kitabıma hayatını sarstığınız tüm garibanlara bi dünya borçlusunuz. Eksik gedik yaşam şartlarında hevesle kızlarını üniversiteye gönderiyorlar, öyle düşkünler ki kızlarına yeni doğmuş bebek gibi heyecanla her anının videosunu çekmiş babası.Eğitiminin ilk senesinin ilk ayıysa öldürülmesiyle son buluyor. Teknoloji ve imkanların böylesine geliştiği bir çağda bu vakanın delil yetersizliği bahanesiyle geçiştirilmesine izin vermeyelim. #RojinKabaişİçinAdalet
#RojinKabaişeNeOldu
#RojinİçinAdalet
#RojinKabaiş
“Sınanmış olmanın sessizliği” ve “sınanmamışlığın kibri”
Sınanmış olan, o hâlin ne olduğunu bilir ve sükut eder. Sınanmamış olansa henüz kendine uğramayan o hâli, başkasının başında gördüğünde ona dair konuşmaktan zalim bir haz duyar.
Metin Altıok, Bingöl Lisesi’ne edebiyat öğretmeni olarak atanır. Sürgünde geçirdiği yıllar boyunca derin bir yalnızlık yaşar şiirinde bu dönem melankolinin ve kırılganlığın yoğunlaştığı bir eşik olarak kabul edilir. Şair bu süreyi “ikinci üniversitem” olarak adlandırır.
tatlı tatlı anlatmayı bilen ve bunu yaparken eksik, yetersiz, yabancı hissettirmeyen insanları çok seviyorum. “dünya gördüğümden ibaret değil” diye güzel bir yerden düşündüren, başka bir ihtimali merak ettiren insanlar. dünya varmış ve yakınlardaymış.