یه قسمتی ازم میخواد صبر کنه تا بهار شه، اخوند بره، تولد بعدیشو جشن بگیره، تابستون شه افتاب بگیره، لباس نو بخره، انقد زندگی کنه تا دوباره تو رو ببینه، اما اون قسمت عمیق وجودم میخواد از این غم فقط بمیره، بمیره، بمیره.
بیمار امروز پرسید “دکتر تا حالا پرنده زیر کردی با ماشینت؟”
گفتم نه.
گفت “من کردم،سه ماه هر شب کابوس دیدم ولی اینا آدم کشتن،آدما آرزو دارن،اینا آرزو کشتن.”
اگر فقط از ۳۶٬۵۰۰ نفری که نامشان ثبت و تأیید شده، روزی یک عکس منتشر کنیم:
باید ۳۶٬۵۰۰ روز بیوقفه پست بگذاریم.
یعنی تقریباً ۱۰۰ سال.
فقط همین عدد کافی است که بفهمیم با چه حجمی از فقدان طرفیم.