5 years of statements, conferences, letters and outrage. Today, Taliban is in Brussels.
It is our failure to turn moral outrage into strategic pressure. The world responds to political costs, not simply moral arguments. Until we learn that lesson, others will keep speaking for AF
ديروز طالبان اين جوان را به ضربه گلوله كشت!
اين جوان كه چوپان بوده وقتى متوجه مى شود يك عضو وابسته به طالبان قصد اختطاف خواهر ١٢ سا��ه اش را دارد درهنگام ممانعت و گلاويز شدن به ضربه گلوله به قتل مى رسد!
اين حادثه در يكاولنگ باميان اتفاق افتاده است.
چقدر باید ظرف وجدان یک انسان خالی شده باشد که با پول مالیهدهندگان آمریکایی رسانه تأسیس کند، در دوران جمهوریت در افغانستان از فضای آزاد، قراردادها، امتیازات و فرصتهای همان نظام بهره ببرد، باجگیری رسانهای را به ابزار نفوذ و ثروت تبدیل کند، از پرداخت مالیات شانه خالی نماید و در سایه همان جمهوریت به قدرت، شبکه سازی و ثروت برسد؛ اما امروز با نهایت وقاحت و بیپروایی به توجیه و سفیدنمایی گروهی بپردازد که تمام همان ارزشها و آزادیها را نابود کردهاند.
شرمآور است که در افغانستان امروز، میلیونها زن از حق آموزش، کار و حضور آزادانه در جامعه محروم شدهاند، دختران از مکتب رانده شدهاند، فقر و بیکاری خانوادههای بیشماری را به مرز درماندگی رسانده و صدای هر منتقدی با تهدید و سرکوب مواجه میشود. این واقعیتی است که مردم افغانستان هر روز با گوشت و پوست خود آن را زندگی میکنند و هیچ روایتسازی و تبلیغاتی نمیتواند آن را پنهان کند.
اگر وضعیت افغانستان واقعاً عادی و قابل دفاع است، پس چرا دختران از آموزش محروماند؟ چرا زنان حق کار و زندگی مستقل ندارند؟ چرا هزاران جوان آینده خود را در ترک وطن جستجو میکنند؟ چرا رسانه��ای آزاد خاموش شدهاند و چرا کوچکترین صدای انتقاد با تهدید و ارعاب پاسخ داده میشود؟ واقعیت را نمیتوان با چند مصاحبه سفارشی، چند گزارش جهتدار و چند روایت تبلیغاتی تغییر داد.
تأسف��بارتر این است که برخی کسانی که روزگاری از نام جمهوریت، آزادی بیان و حمایت جامعه جهانی نان، اعتبار و ثروت به دست آوردند، امروز در صف مدافعان استبداد ایستادهاند. آنان به جای ایستادن در کنار قربانیان، به جای دفاع از حقیقت و به جای همصدایی با مردم، ترجیح دادهاند واقعیت را قربانی منافع شخصی، مصلحتاندیشی و نزدیکی به قدرت کنند.
مردم افغانستان حافظه تاریخی دارند. آنان فراموش نخواهند کرد چه کسانی در روزهای دشوار کنار مردم ایستادند و چه کسانی برای حفظ منافع خود، به تطهیر ظلم، انکار رنج قربانیان و مشروعیتبخشی به سرکوب پرداختند. تاریخ نیز در نهایت میان آنان که حق��قت را گفتند و آنان که حقیقت را فروختند، قضاوت خواهد کرد.
مرگومیر مادران در افغانستان
در سال ۲۰۰۰، میزان مرگ مادران در وقت ولادت حدود ۱۳۵۰ نفر در هر صد هزار تولد زنده رسیده بود. در دو دهه بعدی، این رقم به ۵۲۱ کاهش یافت که یکی از بزرگترین دستاوردهای افغانستان بود.
متأسفانه این رقم امروز دوباره به حدود ۶۲۰ مرگ مادر در هر صد هزار تولد زنده رسیده است. در همسایگی ما در تاجکستان تنها 14 زن از هر صد هزار ��نگام ولادت می میرند.
این افزایش خطرناک فقط در پنج سال خودبهخودی نیست. دسترسی مادران به خدمات صحی هر روز محدودتر میشود، مراکز صحی بسته میشوند، تعداد داکتران و قابلههای زن کاهش مییابد، کمکهای بینالمللی کم شده و میلیونها دختر از تحصیلات ثانوی و عالی محروم ماندهاند.
میزان مرگومیر مادران یک شاخص تأخیری است. یعنی تبعات تصمیمهای امروز چند سال بعد خود را نشان میدهد. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، ممکن است میزان مرگومیر مادران در پنج سال آینده دوباره به حدود ۱۰۰۰ نفر در هر صد هزار تولد زنده برسد.
گاهی یک رقم، بیشتر از صدها بحث بی مورد سیاسی، وضعیت واقعی کشور را نشان می دهد. این یکی از همان ارقام است.
از وقتی بچه بودم، تو صدا و سیما، تو مدرسه،… همه جا حرف این بود که تو غرب بنیان خانواده داره از هم میپاشه.
پر رنگترین چیزی که تو خارج خودمون دیدم جایگاه خانواده بود، همه چیز هول بچه ها و خان��اده است. به طرز عجیب و غریبی مهمه.
هنوز هم همین خزعبلات رو دارن تحویل مردم میدن.
I ran aid programmes for 25 years – getting my car fixed at an Islamabad market taught me why they don’t work | Mohammad Altaf Afridi https://t.co/YP8bclOdR5
در پنج سال تمام آبادیی دختر افغانستان ویران شد. حس دردناک ویرانی را کسی می فهمد که این روزها را زندگی کند. نگویید برای حقوق زنان مبارزه می کنید، بگویید برای خودمان، نام مان، جایگاه مان برای خارجی و منفعت بیشتر ، برای سیال و سیال بازی. ما می بینیم، ما روایت می کنیم.
یک شب از نابودی تمدن #ایران گفت،
شب بعد از خاموش کردن یک کشور
با همان لحن سادهانگارانه و خطرناک، وعده داد که میتواند ایران را به عصر حجر برگرداند،
و چندی بعد، از گرفتن جزیره خارگ حرف زد انگار نه با یک ملت، که با یک زمین بیصاحب طرف است. فردای دیگر از نابودی تمام زیرساختهای بیستمین کشور وسیع دنیا حرف زد
این تهدیدها نقشه ذهنی یک قدرت فاشیست و تمامیت خواه است.. فشار حداکثری، بیثباتسازی، بازی با ترس، و در نهایت، نشاندن طرف مقابل پای میز معامله. برای تسلیم جمهوری اسلامی و دعوت اقای پهلوی به کاخ مرمر؟ نخیر! برای تقسیم جغرافیا یا دست کم تصرف منابع و معادن.
در کنار این تهدیدها، از تجزیه ایران گفتند،
و همزمان، ��روژهی تقویت نیروهای تجزیهطلب را جلو بردند.از آنها و خشمشان به جمهوری اسلامی بهعنوان ابزار شکستن تمامیت ارضی ایران از درون استفاده کردند.
اما تلخترین بخش ماجرا این است که میان خود ما، کسانی پیدا شدند که این تهدید را با نجات اشتباه گرفتند.
دست التماس به سوی همان قدرتی دراز کردند که آشکارا از فروپاشی ایران حرف میزند و به آنها دخیل بستند
فراموش کردند. واقعیت سیاست بینالملل ساده و بیرحم است هیچ قدرتی برای آزادی یک ملت هزینه نمیدهد،مگر اینکه سودش تضمین شده باشد.
و وقتی سود در میان باشد،همان قدرتی که امروز از نابودی میگوید،فردا بدون کوچکترین تردید
با همان حکومتی که تهدیدش میکرد،
پشت میز مینشیند و بر سر نفت، نفوذ و سهم، معامله میکند.
مسأله، ترامپ یا یک دولت خاص نیست! منطق قدرت است.
در عرصه سیاست بین الملل اخلاق وجود ندارد، فقط منافع است و توازن قوا.
و در این بازی، ملتی که نجاتش را از بیرون گدایی کند،
خودش را از یک ملت به یک کارت بازی تنزل داده است.
ایران از چنگال خونریزِ جمهوری اسلامی، نه با بمب خارجی نجات پیدا میکند،نه با معامله پشت پرده قدرتها
#جنگ
"و #ایران از پای نمیافتد، میتپد و چون قُقنوس از خاکستر خود برمیخیزد؛ مانندِ دُلفین جَست میزند و پیدا میشود و نهان میشود، و باز از نو پدیدار... هر کجا که گمان کنید نیست، درست همانجا هست؛ در هر لباس، هر سیما، چه در زربفت و چه در کرباس، چه گویا و چه خاموش"
محمدعلی اسلامی ندوشن
بنی آدم اعضایِ یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
یک شعر عصر حجری، بر سردر دروازه سازمان ملل در امریکا، از یک شاعر قرن حجری!
برای آنهایی که فکر میکنند، تمدن از امریکا شروع میشود!
Iran, Otan: "Quand on veut être sérieux, on ne dit pas chaque jour le contraire de ce qu'on a dit la veille. Et il faut peut-être pas parler tous les jours. Il faut juste faire, calmer les choses et bâtir une paix durable", estime Emmanuel Macron #BFM2