insan, kurduğu bağlar kadar derindir. kendine dürüstçe yaklaşabildiği, bir başkasına sahici bir yer açabildiği, varlıkla görünmez ama sarsılmaz bir bağ kurabildiği ölçüde çoğalır. çünkü her hakiki bağ, insanın içindeki kırıkları sessizce birleştirir. onu kendine geri getirir.
yüksek farkındalık, insanın içine sessiz bir yorgunluk bırakır. kimsenin duymadığı ince bir çatlağın sesini bile hissedebilenler için bu dünya, çoğu zaman fazla hoyrat ve kırıcıdır.
insan bazen içinde kapanan bir kapının eşiğinde günlerce kalır. gözyaşı diner, yorgunluk kalır. aynaya bakınca eski hâlini görür ve ona üzülür. insanın kendinden bir parçayı geride bırakması ağırdır. bir his, bir inanç, birini. hayat da böylece vedalarla yürür.