همیشه فکر میکردم آدم هرچی اوضاعش بد باشه باید بلند بشه یه کاری بکنه و حتی شده یه اپسیلون اوضاع رو بهتر کنه. حتی اگر هنوز اذیت باشی و ایده آلت دور باشه ازت.
درست فکر میکردم.
پسر ما جدی ۳ هفته اینترنت نداشتیم، یک هفته حدودا پیامک نداشتیم، سه شب زنگ نمیتونستیم بزنیم و ۳۰ هزارتا کشته دادیم؟ و اسم چیزی که الان داریمو میزاریم زندگی؟
راه جدید و جالب درمان سرطان:
ما ۵۰ ساله دنبال کشتن سلولهای سرطانی بودیم. اما شاید راهش این نبوده.
شاید باید یادشون میانداختیم که اصلاً کی هستن.
سلول سرطانی یه دشمن خارجی نیست، همون سلول خودته که گم شده. یادش رفته کار اصلیش چیه، بزرگ شده اما بالغ نه�� و هی داره رشد میکنه.
محققان کرهای سه تا تنظیمکننده اصلی به اسمهای MYB، HDAC2 و FOXA2 شناسایی کرردن که سلولهای سرطان روده رو تو حالت بدخیم قفل میکنن.
وقتی این سه تا رو خاموش/ساکت کردن، سلولهای سرطانی یادشون اومد که باید چیکار کنن. برگشتن به حالت عادی و سالم.
تومورها تو موشها کوچیک شدن.
نه شیمی��رمانی، نه پرتو، فقط یه بازنشونیِ هویتی.
یه نکته جالب: HDAC2 همونیه که DNA رو فشرده میکنه و ژنهای محافظ رو خاموش/ساکت میکنه.
ما همین حالا هم داروهایی داریم که اینو مهار میکنن. پس ایده خیلی ناممکنی نیست.
در واقع، سرطان و پیری مشکل مشترکی دارن: سلولهایی که نقششون رو فراموش کردن، اما به جای مرگ، شروع کردن به جاگیر شدن.
راه حل، بمب بیشتر نیست، بلکه یه یادآوری مهربونانهست.
هنوز روی انسان آزمایش نشده، ولی مسیرش قشنگه.
آفرین به تیم تحقیقاتی KAIST. 👏
"Jason R. Williams, MD, DABR"