اینو میگم برای گل پسرا و گل دخترای توی خونه، یادداشت کنین برای وقتی که خواستید کسی رو مهمون کنین و یا مهمون هستید، قانون نیست ولی خب عرف آداب معاشرته:
حالت اول که کسی رو مهمون میکنین: همیشه جایی مهمون کنین که از پس هزینه ی ۲پرس گرون ترین غذای اونجا بربیاید. نه اینکه برید خفن ترین رستوران، به این امید که با هم یه غذارو نصف کنین، یا مثلا یکیتون غذا بخوره، یکیتون نگاه کنه.
وقتی منو رو گرفتید، ۲ تا از گرون ترین و بهترین آیتم هارو انتخاب کنین، و به طرف مقابل بگید، من بهت پیشنهاد میکنم اگر دوس داشتی این ۲ تا غذارو امتحان کنی. و برای خودتون هم توی همون حدود قیمتا غذا سفارش بدید.
یعنی اینطوری نباشه که به طرف بگید پیتزای استیک اینجا خوبه، بعد برای خودت سیب زمینی خالی سفارش بدی!
وقتی نوشیدنی مهمانتون نصف شد، این شما باشید که ازش میپرسید ایا بازم یکی دیگه میل داره یا نه. وقتی غذا تموم شد شما ازش بپرسید دسر هم دوس داره یا نه. کلا حواستون به مهمون باشه دیگه. اینجوری نباشه که سرویس کار رستوران حواسش بیشتر از شما به مهمون شما باشه.
حالت دوم، حالتی که مهمان هستید:
اول از همه وقتی میزبان میگه فلان رستوران، ببینین از پس اینکه شما هم میزبانیش رو پس بدید برمیاید یا نه. اگر دیدید شما نمیتونین بالعکس مهمان کنین، حداقل یکبار تعارف بزنین و تو لفافه جای قیمت مناسب تری رو پیشنهاد بدید. (چون درستش اینه که شما هم بعدا دعوت رو با همون کیفیت پس بدید).
اگر گزینه ی دعوتش سرجاش بود که فبها.
بعد از دیدن منو، اگر میزبان یادش رفت چیزی بگه، اینطوری بپرسید که به نظرت کدوم غذاهای اینجا خوبه، یا خودت چی میخوری. اون گزینه ها حدود قیمت رو برای شما مشخص میکنه.
در کل این متن هرجا کلمه "دانستن" بود بجای آن "پول" بگذارید.
حتی برای اینکه بوی پول را بشناسید باید پول داشته باشید.
توانایی و توسعهی فردیای که منجر به تولید پول نشه هیچ ارزش افزودهی ماندگاری بجز چند خاطره تعریف کردنی که بعد از مدتی هم تکراری میشه نداره!
اگه ازتون بپرسن 34 ضربدر 67 چند میشه؟ احتمالا نتونید بلافاصله جواب بدید ولی آیا استرس میگیرید؟معمولا نه.
چون"میدونید"که ضرب کردن را بلدید. اگه لازم باشه با ماشین حساب، اگه نه قلم و کاغذ و یا در نهایت بالاخره ذهنی با صرف کمی وقت و انرژی جواب را به دست میارید.
این "دانستن" هست که/1
@deothersher تقریبا مقولهای نیست که هوشواره واردش نشده باشه اما بهترین کارکردش رو افرادی میتونن داشته باشن که بصورت پایهای مفاهیم اون کار بخصوص رو بلد باشن؛ پس مطمئن باش وقتی توی اون کار خوب بشی با ابزارهای حرفهای خیلی عملکردت بهتر میشه 👏🏻
حالا من برعکس شماها فک میکنم پسری که کلا دوست داره شوهر باشه یا پدر و این عشق تو وجودشه خیلی خیلی مناسبتره برای رابطه تا پسری که دنبال این چیزا نیست ولی یهو عاشق میشه میره تو داستان. پسر اولی مسئولیتپذیره و تکیهگاهه، دومی صرفا عاشق
نه به این فاکتورهای ایدهآل که برای انتخاب پارتنر ردیف میکنید نه به تجربیات عجیب از اکسهاتون!
تهش یه چیزی درست کردید به دل نشستن و جرقه زدن که نهایتا به زنستیزی و مردستیزی میرسید!
و هیچ مسئولیتی در قبال انتخاب هاتون قبول نمیکنید و خودتون رو لایق چیزی که هستید نمیدونید!
با كسی باشيد كه خودش بخواد مال شما باشه، خودش بخواد فقط يه نفر توى زندگيش باشه، خودش همه اضافه كاراى دورشو جمع كنه، اينكه بخواى يه نفرو از چنگ اينو اون در بيارى، مفت نمى ارزه.
دوازدهم خرداد نوشتم اما هنوز وضع
پابرجاست.
حالا که آگهی کار نیست، تماس میگیری، رد
میکنن و میگن نیروی خودمونم نمیخوایم،
اگر جایی میشناسید که موهای بالای
۵۰cm رو با قیمت خوبی بخره، لطفاً بهم
بگید. من برای ادامهی زندگی و خرج و
مخارج و قسطم، به پول موهام نیاز دارم.
#ریتوییت
برای اعتماد به یک رابطه این ۳فاکتور نیازه:
۱. پیشبینیپذیری: بدونم طرف تو هر موقعیتی چیکار میکنه.
۲. قابلیت اتکا: صادق و مسئولیتپذیر باشه و براش مهم باشم
۳. ایمان بههم: حتی تو ناشناختهها و آینده نامعلوم، باور کنم نیتش به من خوبه و مراقبمه.
_Rempel, Holmes & Zanna(۱۹۸۵)