Ölenle ölünmez, bilirsin. Gidenle gidilmez; gelenle yürümek istesen bile bazen olmaz. Öyle çok çabalamışsın ki hayatta… Tüm geçmişin acıları omuzlarında bir yük, yine de umutlara tutunuyorsun. Yorgunsun, hem de çok. Ama yine de, “Ya olursa?” diyorsun, değil mi?
Öyle iyisin ki… Sevginin en saf halini verirken, hep en hassas yerinden yaralanıyorsun. Herkesi kendimiz gibi sanıyoruz; bu güzel kalplerin çatışması, acı olarak dönüyor bize. Oysa herkes bize ait değil, bunu öğrenmemiz gerekiyor. Bizim sevgimizi hak edenler, o hissiyatı bize zaten verirdi. Ama bizi, “Seni seviyorum” diyenler yaraladı.
Artık beklemiyorum. Hiçbir şey beklemeyeceğim.
— emrepuzo.
Kopyalanamaz.