بلوغ آدم ها رو میشه از واکنششون به وقتایی شناخت که همه چیز اون طور که میخوان پیش نمیره. بعضیا حق انتخاب دیگران رو میپذیرن، اما بعضیا وقتی واقعیت مطابق میلشون نیست، شخصیت دیگران رو زیر سوال میبرن و روایت هایی میسازن که توش خودشون بی تقصیرن.
خواستم بگم بزرگترا درست میگفتن!
وقتی بزرگ شی میفهمی که دنیا نمی ایسته برات که ببینه تو چی دوست داری... پس سعی کن از یک جا به بعد منطقت قوی تر از احساساتت باشه تو هر چیزی، چون یک روز به خودت و میای و میبینی عه چه بازنده ای هستم من!
این وجه از بزرگسالی متعجبم میکنه: اینکه دیگه درست شدن خیلی چیزها رو خودم نمیخوام، اینکه بعضی چیزها اونقدر که باید برام مهم نیستن و حتی اینکه دلم نمیخواد برای یهسری چیزها تلاش کنم.
من یه عمر معذرت خواهی به خودم بدهکارم
که همه آدمها رو بیشتر از خودم دوست داشتم.
به جای اینکه اول به خودم برسم،
بقیه رو در اولویت قرار دادم و این اشتباه بود.