Benim gibi çocuksu, kıpır kıpır, samimi, komik, sürekli gülümseyen, hep neşe saçan, herkese hemen güvenen inanan bir insanı da soğuk donuk bakışlı nadiren gülümseyen ve kimseye güvenmeyen bir insan haline getirdiyseniz bu yemin ederim ki sizin suçunuzdur.
Bir insanı severken yormayın.
Nasıl olsa seviyor diyerek incitmeyin.
İnsan zaten en sevdiğine kırılır...
" Şu kalsın aklınızda;
Yürekten uğurlanan insan,
tekrar ağırlanmaz.!
Ve kitabın sonu şöyle bitiyordu;
O ilk gördüğü, tanıdığı, güvendiği,
Sevdiği insan değildi artık.
Seven yanılmış, sevilen yabancılaşmıştı...
Nazım Hikmet
Bugün yine çok güzelsin hayat.
Seni sevdiğimi söylemek geliyor içimden.
Güvercinler uçuruyorum,
hiç tanımadığım insanlara yüreğimden.
Tutacaksın biliyorum,
sana uzattığım ellerimden.
Bugün yine çok güzelsin hayat,
her şeye rağmen...
Nazım Hikmet
1881’de doğdu… İlelebet yaşayacak… En büyük kahramanımızın milletimizi ayağa kaldıran tutkusu hep bizimleydi… Biz bir film yaptık; Onun fikirlerini, duygularını hissetmeye ve anlatmaya çalıştık. Ona ve eserine layık olabilmek hepimizin en büyük gayesi oldu. O zaman da, şimdi de, gelecekte de her zaman ATATÜRK… ♾️
#AtatürkFilmi #AtatürkTheMovie
“Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum.”
Sessizliğin ortasında bir ses arıyorum; o senin sesin.
İçimin kanayan yanını durduracak bir çare arıyorum; o senin nefesin.
Yaramı iyileştirecek bir şifa arıyorum; o senin sevgin.
Sensiz hiçbir şeyde kendimi bulamıyorum, Nerdesin?
Çocukken güneş olmak isterdim,
Sonra anladım ki en iyisi çocuk olmak.
Çünkü güneşten sıcaktı kalbim.
Büyüdüm derken, yaşam denen ayazda üşüdüm.
Soğudu buza döndü kalbim.
Ne “güneş” olabildim,
Ne “çocuk” kalabildim.
Özdemir Asaf
📍TBMM
Peyzaj Mimarlarımıza ve İç Mimarlarımıza hayırlı uğurlu olsun.
Tüm Meslektaşlarım adına Cumhurbaşkanımız Sayın @RTErdogan ‘a şükranlarımı arz ediyorum.
Ah, ne çok şey istiyordum! Ama şimdi hiçbir şey istemiyorum! İstemek de istemiyorum! Böyle bir söz verdim kendime, artık hiçbir şey istemeyeceğim.
Dostoyevski