“Boynundaki o cumartesi kokusu nereden geliyor...”
Şiirin aşka dökülmüş en güzel hali.Bir insanın kokusunda, sesinde ya da gülüşünde kendine ait bir huzur bulanların anlayacağı bir şey bu; çünkü insan bazen birine değil, onun yanında hissettiği eve dönüş duygusuna âşık oluyor.
hesabımda geziyim dedim eski Fatoş’u nasıl özlemişim; heyecanlı bekleyişleri, deli dolu halleri, sabırsız oluşu,bakıyorum beni heyecanlandıran hiçbir şey yok.Yarını iple çektirecek, bir ay sonrasına plan yapacak o küçük kızın heyecanları sanki içimde sessizce yer değiştirmiş.
Yarın mesainin olmayışı pazartesinin bir ağırlığının kalmayışı o kadar huzurlu hissettiriyor ki şu an kulakligimi takıp yürüyebildiğim kadar yürüyeceğim
Kalbini temiz tuttuğunda, hayat hiçbir şeyi sonsuza kadar gizlemiyor. Bazen gördüğün şey kalbini kırıyor, üzülüyorsun. Ama yine de iyi ki ortaya çıkıyor; çünkü insanı en çok gerçekler değil, bilmeden yaşadığı yanılgılar yoruyor.