@aviislife من پایانش رو یه جورایی دوست داشتم. ریتمش هم واقعا کند و رو مخ بود، ولی فکر میکنم عمدا اینطوری ساخته که حس سنگینی اجتنابناپذیری اتفاقاتش رو منتقل کنه.
@sagdust تقریبا حس و حال بلک میرر داره آره.
ایدهی اصلیش اینه که اگر تمام اتفاقات، دومینووار و غیرقابلتغییر محصول اتفاقات قبلی باشن و کامپیوتری وجود داشته باشه که تمام جزئیات یک لحظه رو پردازش کنه، میتونه گذشته و آیندهی اون لحظه رو پیشبینی کنه.
ترکیب ایدهی جبر و اختیار با تکنولوژیه.
If you're a woman and you're iranian and you don't throw yourself in front of the bus for leftists' ideologies and values, they automatically want your death and misery and i'm not even exaggerating.
این توییت به معنای واقعی کلمه ریده تو تایملاینم.
اگه ذرهای به انقلاب ۵۷ و محور مقاومت علاقه دارید تا فرسنگها از اکانت من دور بشید تا با کیر دنبالتون نکردم.
من برام سواله چرا از بین فیلسوفها یه سری انگار بین عامه مردم همیشه رو بورستر از بقیهاند؟:)) مشخصاً منظورم نیچه و شوپنهاوره. یعنی فلسفهی سادهفهمتر و راحتخوانتری دارند؟ مثلا چرا کییرکگور و ارسطو نه؟ ولی همیشه و همهجا این دوتان؟
اگه کسی ازم بپرسه رابطهی الکل با سینما کجا عمیق میشه، فیالفور میگم سینمای هونگ سانگ سو. آدمای فیلمای او قبل دورهمی و مصرف SOJU، خویشتندار، رازدار و مهرباناند. درام با اولین بالارفتن شکل میگیره و کمپلکس میشه.
سوجو فقط یه الکل نیس، مهمترین موتیفِ سینماییشه
من برام سواله چرا از بین فیلسوفها یه سری انگار بین عامه مردم همیشه رو بورستر از بقیهاند؟:)) مشخصاً منظورم نیچه و شوپنهاوره. یعنی فلسفهی سادهفهمتر و راحتخوانتری دارند؟ مثلا چرا کییرکگور و ارسطو نه؟ ولی همیشه و همهجا این دوتان؟