اینستاگرام و شبکه های اجتماعی یه نسلی ساختن که اندازه بز حالیش نیست، ولی با اعتماد به نفس استاد دانشگاه تحلیل میکنه.
۲۰–۳۰ سال پیش دسترسی به اطلاعات سخت بود،
الان تو جیب همه ماست.
اما مشکل اینجاست که دسترسی زیاد شده، صحت سنجی نه.
طرف یه ریلز ۶۰ ثانیه ای میبینه، یه پست هیجانی میخونه، بعد بدون اینکه منبع رو چک کنه، آمار رو بررسی کنه، تاریخشو ببینه یا حتی بدونه از کجا اومده، حکم قطعی صادر میکنه.
هیچکس نمیپرسه:
منبعش کجاست؟
داده اش مربوط به چه سالیه؟
آیا قابل استناده یا فقط یه تفسیره؟
الگوریتم هم به کسی پاداش میده که با قطعیت حرف بزنه، نه با دقت.
هیجان بیشتر دیده میشه، نه تحقیق.
دسترسی به اطلاعات آسون شده،
اما هنر «راستی آزمایی» و شک کردن به چیزی که میبینیم، هنوز نایابه.
مشکل این نیست که همه حرف میزنن،
مشکل اینه خیلی ها بدون صحت سنجی حرف میزنن