قاری ارسلان احمدی

یگانه.راه حل این امت فقط و فقط خلافت اسلامی بر منهج نبوت اس

[Ahmad Bilal Yaser @ahmadbilalyaser]

#ترکیه

حجاب، شرف ماست!

جای تعجب نیست که نظام‌های #سکولار با احکام اسلام مبارزه می‌کنند؛ اما آنچه مایهٔ افتخار و امیدواری است، دیدن فرزندان امت است که تسلیم نمی‌شوند؛ دختران، زنان، پدران و جوانانی که برای دفاع از احکام دین خود به میدان می‌آیند و اعلام می‌کنند که هویت اسلامی‌شان نه فروشی است، نه موضوع معامله و نه قابل سازش. آنان موضعی قاطع اتخاذ کردند، به تجمع اعتراضی پرداختند و با شجاعت، اقدام شنیع دولت آذربایجان را محکوم کردند.

[حزب التحریر - دفتر مطبوعاتی مرکزی @HizbutTahrirCMO]

در آستانه زایش نظم نوین؛ جهان آبستن کدامین تحول است؟
برگرفته از مجلۀ الرایه

رویارویی با ایران آشکار ساخت که موازنه قدرت در جهان دیگر تنها با ارقام و آمارها سنجیده نمی‌شود؛ چه آنکه قدرتی برخوردار از بزرگ‌ترین ارتش‌ها، مدرن‌ترین جنگ‌افزارها، پهناورترین پایگاه‌های نظامی و گسترده‌ترین شبکه‌های هم‌پیمانی، بسا به سقفی بازدارنده می‌رسد که عبور از آن برایش ناممکن است. آمریکا در این رویارویی، مرزهای توانایی خویش را در تبدیل برتری نظامی و فنی به دستاوردی تعیین‌کننده در ساحت سیاسی یا نظامی بازشناخت.

افزون بر این، مؤلفه قدرت دیگر در مرزهای سنتیِ ارتش‌ها و اقتصادها محصور نمانده، بلکه به پهنه فناوری، ریزتراشه‌ها، هوش مصنوعی، ��نرژی، کلان‌داده‌ها، زنجیره‌های تأمین و توان اثرگذاری بر قواعد حاکم بر این جهان لرزان امتداد یافته است. از این‌رو، آنچه در جریان است بر خلاف پندار رایج، جابه‌جایی صرفِ نفوذ میان قدرت‌ها نیست، بلکه لرزه‌ای بنیادین بر سراپای ساختار نظام بین‌الملل است؛ نقطه‌ای که در آن، توان سازوکارهای کهن برای مهار بحران‌ها رو به افول نهاده و هم‌زمان خطوط نظم جایگزین هنوز به کمال ترسیم نگشته است. درست در همین نقطه است که تعبیر «آستانه زایش نظم نوین» حقیقت خود را بازمی‌یابد: مرحله‌ای که در آن ساختاری فرسوده فرومی‌پاشد و در بستر این آشفتگی، نطفه واقعیتی دیگر بسته می‌شود�� بی‌آنکه سیمای نظم فردا هنوز آشکار شده باشد.

در سازمان ملل متحد، کشورها درون نهادی گردهم می‌آیند که برای جهان پس از جنگ جهانی دوم پی‌ریزی شده بود، در حالی که همین نهاد اینک با پرسش‌هایی بنیادین پیرامون میزان توانمندی‌اش در برخورد با بحران‌های جهانی پیچیده‌تر و کنش‌هایی فرودست آستانه درگیری‌های مسلحانه روبه‌روست. در واشنگتن و پکن، رقابت بر سر بازرگانی، فناوری، زنجیره‌های تأمین، نیمه‌هادی‌ها و هوش مصنوعی بی وقفه تداوم دارد؛ نبردی که از تصاحب بازارها فراتر رفته و به بازنویسی قواعد آینده چشم دوخته است و در این میان، رئیس‌جمهور چین از قلب واشنگتن ندا درمی‌دهد که آمریکا و چین باید شریک یکدیگر باشند نه رقیب هم.

در اروپا، هراس‌ها و پرسش‌ها پیرامون امنیت، انرژی، خودمختاری راهبردی و جایگاه این قاره در میان قدرت‌های بزرگ به‌ویژه در برابر موج تهدیدهای ترکیبی روسیه رو به فزونی دارد. در میدان تکنولوژی نیز فناوری از یک بخش اقتصادی صرف فراتر رفته و به رکنی از امنیت، حاکمیت و نفوذ بین‌المللی بدل شده است. اما در باب حاکمان مسلمان، شایسته‌ترین و به‌اصطلاح معتدل‌ترینِ آنان کسی است که بر مصائب فلسطین اشک تمساح می‌ریزد و ا�� سکوت نظام بین‌الملل گلایه می‌کند، در حالی که خود در این جنایت دست دارد و شریک جرم است وگرنه مگر آزادی مسجدالاقصی از رهگذر دست‌به‌دامن شدن به آستان سازمان ملل می‌گذرد؟

تمامی این صحنه‌ها در نگاه نخست جدا از یکدیگر به نظر می‌رسند، اما در برآیند کلی خود پرده از این واقعیت برمی‌دارند که نظام بین‌الملل دیگر برای مهار منازعات یا تحدید دامنه آن‌ها توانا نیست و نهادهای آن دیگر توانایی پاسداری از قواعدی را که بر پایه آن بنا شده بودند ندارند؛ به‌ویژه پس از آنکه جنگ‌ها و قانون‌شکنی‌ها به‌ویژه در غزه شکاف عمیق میان آنچه در میثاق‌هایش مکتوب گشته و آنچه نهادهایش در میدان عمل قادر به انجام آنند را آشکار ساخت.

از درون این اعماق تناقض، فریادهای بازنگری و تلاش برای نجات به آسمان برخاسته است، در حالی که شکاف از توان رفوگر فراتر رفته و دیدگان ملت‌ها در انتظار مولودی نوین و نظمی بین‌المللی و جایگزین که هنوز سیمایش پدیدار نگشته، به دوردست‌ها دوخته شده است. با این همه، تردیدی نیست که تمامی بشریت امروز بیش از هر زمان ��شنه نظمی امن‌تر، عادلانه‌تر و توانمندتر برای ایستادگی در برابر ظلم و استکبار است؛ نظمی پیراسته از نظام سرمایه‌داری و بحران‌ها و فجایع برخاسته از آن، که پیامدهایش دیگر به یک جامعه یا یک دولت محدود نمی‌ماند، بلکه به باری سنگین بر دوش سراسر کره خاکی بدل گشته است.

از آنجا که دولت‌ها اساساً بر پایه فکر‌ها استوار می‌گردند، قدرت راستین از توانایی پی‌ریزی قواعد و معیارهایی آغاز می‌شود که رفتار کشورها و دادوستدهای بین‌المللی بر مدار آن سامان می‌یابد و از توان اثرگذاری بر سیاست بین‌الملل بر بنیاد ایده‌ای اصولی و مبتنی بر کرامت و انسانیت انسان سرچشمه می‌گیر��.

در اینجا درمی‌یابیم که قدرت‌های بزرگ، در ورطه ورشکستگی فکری و سرگشتگی تمدنی دست‌وپا می‌زنند؛ بحرانی که آنان را در سنگر موازنه منفی سیاسی زمین‌گیر ساخته است، تا بدان‌جا که همگان می‌کوشند توان خویش را از افول قدرت دیگری به دست آورند. بدین‌سان، هماوردی میان قدرت‌های بزرگ امروز تنها رقابتی بر سر نفوذ نیست، بلکه نبردی است بر سر آنکه چه کسی توانایی مهندسی و ساماندهی زیست‌ب��می را دارد که جهان فردا در چارچوب آن به حرکت درخواهد آمد.

برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید:
🔗https://t.co/Q6j3zFv94O

یا به کانال تلگرام ما بپیوندید:
📷 https://t.co/7o7vUYMVEn

[۶۳ آغاز روشنایی @63_years]

حجاب یا تعلیم؛ انتخابی تحمیلی برای دختران مسلمان

در آذربایجان، کشوری با اکثریت مسلمان، شماری از دختران و آموزگاران محجبه از ورود به مکاتب محروم شده‌اند؛ زیرا پوشش آنان با مقررات جدید آموزش سکولار سازگار دانسته نمی‌شود.

در حالی‌که حجاب برای زن مسلمان ... https://t.co/pbhqzSdNX9

[قاری ارسلان احمدی @fazli61419]

پنج سال پس از پیروزی؛
از فتح افغانستان، چه چیزی برای امت ساختیم؟!

#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[Ummat Production _ امت پرودکشن @UmmatPro]

نظریات خود را در کمنت با ما شریک سازید.

[۶۳ آغاز روشنایی @63_years]

افغانستان؛ آغازگر تغییر در جنوب آسیا و آسیای میانه

افغانستان بر سر یک انتخاب تاریخی قرار دارد: یا بازگشت به چرخه وابستگی، مداخلات بیرونی و نزاع بر سر قدرت؛ یا عبرت‌گیری از پنج سال گذشته و حرکت به‌سوی تأسیس خلافت راشده

#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[حزب التحریر افغانستان @HTAFMediaOffice]

د طالبانو پنځه کلنه واکمني؛ له لاسه تللي فرصتونه

#پنځه_کاله_��رصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[حزب التحریر افغانستان @HTAFMediaOffice]

اعلامیه مطبوعاتی:
پنج سال پس از سقوط جمهوریت؛ فرصت‌هایی که از دست رفتند و عبرت‌هایی که باقی‌اند

پنج سال قبل، در ۲۴ اسد ۱۴۰۰هـ.ش، جمهوریتی سقوط کرد که بر بنیاد عقیده و ارزش‌های مردم مسلمان افغانستان بنا نشده بود، بلکه در سایه اشغال شکل گرفته و طی بیست سال، زمینه نفوذ سیاسی و فکری غرب، فساد گسترده و حاکمیت ارزش‌های بیگانه را فراهم ساخته بود. سقوط این نظام، نتیجه سال‌ها مبارزه، قربانی و ایستادگی مردم مسلمان و مجاهد افغانستان در برابر اشغال و نظام برخاسته از آن بود.

دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر ـ ولایه افغانستان، پنجمین سالگرد این تحول تاریخی را به مردم مسلمان افغانستان، مجاهدین، دعوتگران و تمام کسانی که در برابر اشغال و جمهوریت ایستادگی کردند، مبارک می‌گوید.

اکنون، پس از پنج سال، زمان ��ن است که با جدیت پرسیده شود: آیا سقوط جمهوریت به یک تغییر بنیادی انجامید، یا بخش بزرگی از چارچوب فکری و سیاسی نظام گذشته همچنان باقی ماند؟

این درست است که اسلام در برخی از بخش‌ها تطبیق شد، اما واقعیت تلخ این است که ما جمهوریت را ساقط کردیم، اما هنوز نتوانسته‌ایم به همان اندازه، میراث فکری و سیاسی آن را نیز ساقط کنیم. چارچوب دولت‌ـ‌ملت، ساختار سیاسی و اداری، ت��کر سیاسی، محور قرار دادن «منافع ملی»، نگاه اقتصادمحور به موفقیت، مرزهای استعماری و بسیاری از مفاهیمی که فضای سیاسی و اجتماعی دو دهه گذشته را شکل داده بودند، همچنان بر طرز تفکر و سیاست‌گذاری امروز سایه افکنده‌اند.

سقوط جمهوریت در زمانی رُخ داد که جهان وارد مرحله‌ای از تحولات بزرگ شده بود. نظم بین‌المللی بیش از گذشته دچار رقابت و کشمکش گردید و ضعف‌ها و شکاف‌هایی که سال‌ها در پس هیبت قدرت‌های بزرگ پنهان بود، آشکارتر شد. امریکا تمرکز اصلی سیاست خارجی خود را به سوی چین معطوف ساخت، جنگ اوکراین ضعف روسیه را آشکار کرد و جنگ غزه و ایران، توهم شکست‌ناپذیری امریکا را افشا نمود. چنین فضایی می‌توانست برای مردم مجاهد افغانستان فرصتی تاریخی باشد تا افغانستان را از یک جغرافیای محصور در چارچوب دولت‌ـ‌ملت، به نقطه آغاز یک تحول بزرگ در جهان اسلام، یعنی تأسیس خلافت راشده ثانی، تبدیل کنند؛ اما با تأسف، از این فرصت استفاده نشد.

بلی، اِعداد و قدرت از شرایط تطبیق، حمل و اظهار دین است؛ زیرا سرزمینی که صنایع سنگین و ماشین‌سازی نداشته باشد، در وابستگی اقتصادی باقی می‌ماند. اما در این پنج سال، نه‌تنها گام جدی در مسیر اِعداد نظامی و استقلال صنعتی برداشته نشد، بلکه به تقویت نهادهای تعلیمی، تحصیلی و تحقیقاتی که زیربنای تولید علم و پرورش نخبگان ‌اند، نیز توجه کافی صورت نگرفت.

بزرگ‌ترین فرصتی که پس از سقوط جمهوریت در برابر حاکمیت جدید قرار گرفت، تنها بازسازی اقتصاد، جمع‌آوری عواید، ساخت سرک و تأمین امنیت نبود؛ بلکه دستیابی به استقلال فکری بود؛ استقلالی که اساس تمام استقلال‌هاست اما با تأسف از آن استفاده نگردید.

افغانستان می‌توانست پس از بیست سال اشغال، یک هویت سیاسی و اجتماعی جدیدی را بر اساس عقیده اسلامی ایجاد کند؛ هویتی که فکر اسلامی را اساس دولت، سیاست و تفکر سیاسی حکام قرار دهد و مفهوم عظیم «امت» را بار دیگر زنده سازد. در چنین فضایی، مسلمانان نه بر محور قوم، زبان، ملی‌گرایی و منفعت مادی، بلکه بر محور عقیده اسلامی گرد می‌آمدند؛ حاکمیت مشروعیت خود را از امت و از طریق بیعت شرعی به‌د��ت می‌آورد؛ مردم بر اساس اسلام حکام را نصیحت و محاسبه می‌کردند و دولت نیز پاسبان و حامل این هویت اسلامی می‌بود.

اما به جای حرکت قاطع در این مسیر، احساسات وطنی، قومی و مفاهیم ملی تقویت گردید و به جای این‌که دروازه‌های نصیحت، امر به معروف و نهی از منکر و محاسبه سیاسی گشوده‌تر شود، فضای فشار و سانسور افزایش یافت. چنین رویکردی فاصله میان دولت و مردم را زیاد نمود؛ در حالی‌که جامعه‌ای که با مشکلات هویتی، فقر و بیکاری روبه‌رو است، به‌آسانی آماده ترک این سرزمین می‌شود.

پس باید دانست که حاکمیت و قدرت نه امتیاز شخصی است و نه ملک یک قوم، تنظیم یا حلقه مشخص؛ بلکه امانتی شرعی است که مسئولان در برابر الله سبحانه‌و‌تعالی درباره آن بازخواست خواهند شد.

از آنان پرسیده خواهد شد که آیا این قدرت را برای هدایت مردم بر اساس اسلام به‌کار گرفتند یا برای حفظ چارچوب‌های موجود؟ آیا مردم را به سوی هویت امت سوق دادند یا هویت‌های قومی، زبانی و وطنی را دست‌نخورده باقی گذاشتند؟ آیا جامعه را برای رسالت بزرگ اسلام آماده کردند یا نه؟ آیا جامعه بر اساس عقیده اسلامی به تعریف دوست و دشمن می‌پردازد یا بر اساس مصالح وطنی؟ آیا مردم موفقیت را در محدوده امنیت، تجارت، پروژه‌های انکشافی و پذیرش در نظم بین‌المللی تعریف کردند، یا موفقیت را بر اساس رسالت اسلامی و اظهار دین می‌سنجیدند؟

اگر سقوط جمهوریت در همان روز نخست به تأسیس خلافت و تغییر بنیادی جامعه نینجامید، دست‌کم لازم بود که پنج سال گذشته به یک مرحله گذار روشن، هدفمند و تعریف‌شده برای تأسیس خلافت راشده بر منهج نبوت تبدیل می‌شد. اما با آن‌هم ما باورمندیم که فرصت‌ها هنوز باقی‌اند؛ و خیر، امید و اخلاص هنوز در میان رهبران نظام حاکم وجود دارد، به شرط آن‌که به آن‌ها با چشم عبرت و فرصت نگریسته شود. در غیر آن، کسانی که مبارزه کردند و احساس اسلامی دارند، روزبه‌روز از رسالت اسلامی خود دور خواهند شد و فساد جای این رسالت را خواهد گرفت؛ نتیجه آن نیز جایگزین ‌شدن آنان با دیگرانی خواهد بود تا آنان امتحان خود را در این مسیر بدهند.

﴿وَإِن تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ﴾ (محمد: ۳۸)
«و اگر روی برتابید، الله سبحانه‌و‌تعالی گروه دیگری را به جای شما می‌آورد که آنان همانند شما نخواهند بود.»
دفتر مطبوعاتی حزب التحریر - ولایه افغانستان
#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[Ummat Shahed_امت شاهد @UmmatShahed]

پشت پرده ائتلاف امنیتی سعودی، ترکیه و پاکستان؛

اگر قدرت نظامی پاکستان، جایگاه ترکیه و ثروت سعودی، به‌جای دفاع از سرزمین و مق��سات امت، در چارچوب منافع قدرت‌های خارجی مصرف شود، این دیگر اتحاد امت نیست؛ بلکه مدیریت امنیت منطقه برای دیگران است...
https://t.co/JOT2uitwVc

#امت_شاهد

[وحدت امت @WahdatUmmat]

له بریا پنځه کاله وروسته؛
د افغانستان له فتحې مو امت ته څه جوړ کړل؟!

#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[میثاق @baso_e_bedari]

پایان اشغال پایان راه نبود ؛ آغاز یک مسئولیت بزرگتر بود .
#۲۴اسد #اشغال #سقوط_امریکا #فرصت #دولت #اسلام

#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه #پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[Ummat Shahed_امت شاهد @UmmatShahed]

پنج سال؛ از دولت نوپای مدینه تا قدرت منطقه‌ای؛

پیامبر اسلام ﷺ در پنج سال نخست دولت مدینه، در برابر قدرت‌های دشمن ایستاد؛ بدر، اُحد و احزاب فقط جنگ نبودند، بلکه آزمون‌هایی برای تثبیت اقتدار و...👇
https://t.co/JOT2uitwVc

#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[Ummat Production _ امت پرودکشن @UmmatPro]

افغانستان د زمري تر ۲۴مې وروسته؛ فرصتونه چېرته لاړل؟!
#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها
برای دریافت مقاله ذیل به کانال تلگرام ما مراجعه کنید 👇👇
https://t.co/DPiTQnxip4

[۶۳ آغاز روشنایی @63_years]

#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[۶۳ آغاز روشنایی @63_years]

#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[وحدت امت @WahdatUmmat]

رښتینې بریا یوازې د یوې خاورې فتحه نه ده؛
رښتینې بریا د ځواک ��وړول، عدالت ټینګول او د بریا د آرمان ساتل دي.

#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[حزب التحریر افغانستان @HTAFMediaOffice]

پنج‌سالگی طالبان؛ فرصت‌های از دست‌رفته

شمس‌الدین کابلی
پنج سال از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان می‌گذرد؛ پنج سالی که می‌توانست نقطه عطفی در تاریخ افغانستان و حتی منطقه باشد. اما این فرصت تاریخی به‌درستی مورد استفاده قرار نگرفت. فرصت‌ها یکی پس از دیگری از دست رفتند و این سال‌ها در سایه غفلت، بی‌برنامگی و عدم استفادهاز ظرفیت‌های موجود سپری شدند.

هر تحول بزرگ سیاسی، فرصت‌هایی را خلق می‌کند که ممکن است دیگر تکرار نشوند. پس از پایان اشغال و خروج امریکا، افغانستان در موقعیتی کم‌سابقه قرار گرفت. نظام جمهوریت سقوط کرد، امنیت به دست مردم افغانستان قرار گرفت، نهادهای استخبارات بیرونی از میان رفت، نظم سکولاریزم فروپاشید و فرصت‌های بزرگی در اختیار مردم مسلم��ن افغانستان قرار گرفت؛ فرصت‌هایی که زمینه‌های مهمی را فراهم می‌ساخت، اما متأسفانه از آن‌ها به‌درستی استفاده نگردید.

نخستین فرصت، تأسیس یک دولت واحد اسلامی با جایگاهی منطقه‌ای و چشم‌اندازی جهانی بود. بدون شک شکست امریکا در افغانستان، نصرتی از جانب الله سبحانه و تعالی و نتیجه مبارزه و قربانی مردم مسلمان افغانستان بود. آرمان مردم تنها پایان اشغال نبود، بلکه تأسیس دولتی واحد اسلامی بود که مایه عزت مسلمانان، پناهگاه مستضعفان و محور وحدت امت باشد. از همین‌رو، پس از تحولات ۲۰۲۱، بسیاری از جریان‌های اسلامی و جهادی منطقه به افغانستان امید بستند و آن را نقطه آ��از وحدت امت و گسترش حاکمیت اسلام می‌دانستند. اما این فرصت به‌درستی مدیریت نشد؛ نه از ظرفیت این گروه‌ها برای تقویت این هدف استفاده گردید و نه امیدی که در میان آنان ایجاد شده بود حفظ شد، بلکه این امیدها به‌تدریج به یأس تبدیل شد و محدودیت‌هایی نیز بر آنان اعمال گردید.

دومین فرصت، تطبیق کامل اسلام و حفظ امید و اعتماد امت اسلامی بود. فروپاشی نظم سکولار و تضعیف ساختار دولت‌ـ‌ملت در افغانستان، زمینه را برای تطبیق کامل اسلام در عرصه‌های قضا، اقتصاد، سیاست، تعلیم و تربیه، روابط اجتماعی و سیاست خارجی فراهم ساخت. هم‌زمان، پیروزی مجاهدین موجی از امید و خوش‌بینی را در میان مسلمانان جهان برانگیخت و بسیاری آن‌را آغاز احیای وحدت امت و شکل‌گیری یک دولت مقتدر اسلامی می‌دانستند. از همین رو، در مناطق مختلف، از جمله سوریه، فلسطین و دیگر سرزمین‌های اسلامی، این رویداد با توزیع شیرینی و برگزاری مراسم شادمانی گرامی داشته شد. اما از این فرصت به‌درستی استفاده نشد؛ نه اسلام به‌گونه کامل تطبیق گردید �� نه آن سرمایه بزرگ معنوی و امیدی که در میان امت اسلامی ایجاد شده بود، حفظ شد و امیدها به‌تدریج جای خود را به بی‌اعتمادی می‌سپارد.

سومین فرصت، کسب مشروعیت واقعی از امت اسلامی و تبدیل افغانستان به محور امت بود. در حکومت‌داری اسلامی، مشروعیت از امت سرچشمه می‌گیرد و رضایت و حمایت امت، اساس اقتدار دولت است. ازاین‌رو، افغانستان می‌توانست با جلب اعتماد امت اسلامی و استفاده از موقعیت جغرافیایی خود، به مرکز پیوند میان آسیای مرکزی و جنوب آسیا و محور وحدت و نفوذ امت تبدیل شود. اما به‌جای تکیه بر مشروعیت امت و استفاده از این فرصت استراژیک، تمرکز بیشتر بر کسب مشروعیت از سازمان ملل و نهادهای بین‌المللی قرار گرفت و این فرصت مهم قرار است از دست برود.

چهارمین فرصت، توجه جدی به تعلیم و تربیه و سرمایه‌گذاری بر جوانان بود. ایجاد نظام آموزشی مبتنی بر اسلام، همراه با توجه ویژه به علوم عصری و تخصصی، می‌توانست زمینه تربیت نسلی مؤمن، آگاه، متخصص و توانمند را برای اداره دولت، پیشرفت علمی و تقویت قدرت امت اسلامی فراهم سازد. زیرا تعلیم در اسلام بر بنیاد عقیده اسلامی استوار است و هدف آن، ساختن شخصیت اسلامی است. افزون بر توجه به ثقافت اسلامی، اسلام به علوم عصری و تخصصی نیز توجه جدی دارد. و جوانان، به‌عنوان بزرگ‌ترین سرمایه جامعه، شایسته آن بودند که با آموزش، تربیت و توانمندسازی، به نیروی محرک توسعه و رهبری امت تبدیل شوند؛ اما این فرصت به‌درستی مورد استفاده قرار نگرفت و در نتیجه، بسیاری از جوانان راه مهاجرت را در پیش گرفتند، شماری جان خود را در مسیر راه از دست دادند و بسیاری دیگر نیز با ناامیدی نسبت به آینده در این سرزمین باقی مانده‌اند.

پنجمین فرصت، صنعتی‌شدن و اعداد (تقویت قدرت نظامی) بود. در شرایط کنونی جهان، قدرت و استقلال هر دولت در گرو اقتصاد صنعتی، خودکفایی علمی و آمادگی نظامی است. الله سبحانه‌وتعالی نیز امت اسلامی را به فراهم‌ساختن قدرت فرمان داده است: ﴿وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ﴾ (انفال: ۶۰). ازاین‌رو، سرمایه‌گذاری در توسعه صنایع، افزایش ظرفیت‌های تولیدی، صنایع استراتژیک، تربیت نیروی انسانی متخصص، استفاده از فناوری‌های نوین مانند هوش مصنوعی و ایجاد مراکز تحقیقاتی، می‌توانست زمینه‌ساز استقلال اقتصادی، اقتدار دفاعی و توان رقابت با قدرت‌های جهان باشد. با این حال، این فرصت نیز به‌گونه درست مورد استفاده قرار نگرفت.

با این حال، قبل از آنکه پنج‌سالگی تجلیل شود ، باید آن فرصتی برای تأمل دیده شود؛ تأملی بر این‌که کدام فرصت‌ها از دست رفت، چرا از دست رفت و چگونه می‌توان آنها را جبران نمود و مانع تکرار این تجربه‌های ناکام در سال‌های آینده شد. فرصت های زندگی زود گذر است و مانند ابرها به زودی خود را پنهان می‌کنند، و مومن مانند شکارچی فرصت شناس است، زمان که فرصت را شناخت بدون تعلل در پی استفاده آن می‌باشد.

هنوز همه فرصت‌ها از میان نرفته‌اند. زمان آن است که از اشتباهات گذشته عبرت گرفته شود و در پی جبران آن اقدام صورت گیرد. با توجه به شرایط کنونی جهان، هنوز فرصت تاسیس دولت و تطبیق اسلام در ترکیب افغانستان، پاکستان و آسیاسی میانه موجود است، تنها جرات کار دارد که رهبران و سیاست‌مداران بدون تعین خیر و شر و بدون در نظر گرفتن نظم و قوانین بین المللی به میدان آیند و از خود شجاعت به خرج دهند. اگر فرصت‌ها شناخته نشود و آن��ا جبران نشوند، هم در دنیا و هم در آخرت پشیمانی دارد که دیگر سودی ندارد، چنان‌که الله سبحانه و تعالی فرموده است:
)وَأَنذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ وَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ) }مريم: ۳۹{
ترجمه: و آنان را از آن روز حسرت بیم ده، چون داوری انجام گرفت. حال آنکه آنان در عمق غفلت‌اند و آنان ایمان نمی‌آورند.

#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[حزب التحریر افغانستان @HTAFMediaOffice]

د ۲۰۲۱م کال تحولاتو د اسلام د بشپړ پلي کولو او د اسلامي امت د هيلې او باور د ساتلو لپاره یو تاریخي فرصت برابر کړ؛ خو نه اسلام په بشپړه توګه پلی شو او نه هم هغه لویه معنوي پانګه او هیله وساتل چې د نړۍ په مسلمانانو کې رامنځته شوې وه؛ که عبرت وانه خیستل شي، هیلې په تدریجي ډول خپل ځای بې‌باورۍ ته پرېږدي.
#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها

[Ummat Shahed_امت شاهد @UmmatShahed]

رضایت الله یا رضایت قدرت‌ها؛ کدام‌یک دولت را عزیز می‌کند؟

دولتی که تمام تلاش خود را برای جلب رضایت قدرت‌ها و انسان‌ها، به بهای نافرمانی الله تعالی مصرف کند، نه رضایت الله را به دست می‌آورد و نه رضایت مردم را.
چنین حکومتی، هرچقدر هم برای...👇
https://t.co/JOT2uiu4KK

[Ahmad Bilal Yaser @ahmadbilalyaser]

سخنی با کانکوری‌ها

نتایج امتحان کانکور ۱۴۰۵ اعلام شد. عده‌ای با کسب نمرات بهتر مؤفق شدند به رشته‌های مورد علاقه خود راه پیدا کنند؛ دوستان و بستگان‌شان نیز به تشویق و ترغیب آنان در فضای مجازی و حقیقی پرداخته و شخصیت آن��ن را تکریم کردند. اما عده‌ای که به رشته‌های مورد علاقه‌ی خود راه پیدا نکردند و یا هم ناکام و بی‌نتیجه اعلام شدند، زانوی غم در بغل گرفته یا به سرنوشت خود می‌گریند و یا هم گوشه‌ای عزلت گزیده و از چشم به‌چشم شدن با اطرافیان احساس شرم دارند.
-طیف اول شاد و مسرور است چون دست‌آورد را حاصل تلاش و تقدیم‌های خود می‌داند و به سخت کوشی و کمال ذهن خود آفرین می‌دهد.
-طیف دوم، مغموم است چون یا تلاش و زحمات خود را هدر رفته می‌بیند و یا این‌که به ناتوانی ذهن خود افسوس می‌خورد. هر دو طیف با نفس خود درگیر اند؛ یکی پاداش می‌دهد و دیگری نکوهش می‌کند. اما در این میان کم‌تر کسی از کانکوری‌ها به اصل «مشکل کانکور» توجه کرده است. مشکلی که پی‌بردن به آن غرور کاذب طیف اول را شکسته و حزن و افسردگی طیف دوم را مداوا می‌کند.
سیستم کانکور در تعدادی از کشورهای جهان -مشخصاً در افغانستان- با مشکلات جدی شکل و محتوا روبرو است و انتقادات بسیاری بر منطق و کارایی این پروسه وارد است. عده‌ای از کادرهای علمی افغانستان در نقد سیستم کانکور افغانستان چیزهای قابل توجهی نگاشته و به مسوولان پیش‌نهاد کرده‌اند، اما این‌که چه زمانی اصلاحات در این زمینه رونما خواهد شد، الله اعلم.
به هر حال، آنچه من در رابطه به مشکلات این پروسه در افغانستان متوجه شده‌ام به شکل جوهری و بسیار فشرده در چند مورد به آن می‌پردازم:
کانکور ملاک ارزیابی استعدادها نیست!
امتحان کانکور است��ار بر حافظه قوی و هوش ریاضیکی است. یعنی هر اندازه شخص حافظه‌ی قوی‌تر داشت و بخش ریاضیکی مغزش (نیم‌کره چپ) فعال بود، به همان اندازه نمرات بهتر کسب می‌کند؛ این در حالی‌ست که همه انسان‌ها حافظه‌ی قوی و قوه بالا برای ثبت معلومات ندارند و از لحاظ خصوصیات شخصیتی همه انسان‌ها میخانیک و منطقی نیستند. ��ر پروسه‌ی موجود کانکور تنها انسان‌هایی مستعد معرفی می‌شوند که خوب حفظ کرده بتوانند و از قوه میخانیک/منطقی قوی‌تر برخوردار باشند. در حالی که عصب‌شناسان معتقد اند که انسان‌ها ۳۴ نوع هوش دارند و در هر انسان شدت و میزان این هوش‌ها متفاوت است. یعنی ذاتاً هیچ انسانی بی‌استعداد نیست، زیرا هر فرد به نحوی حداقل دارای یک هوش‌/استعدادی است که خدا در وجود او نصب کرده است. مهم این است که استعدادها شناسایی و کشف شوند و از آن‌ها استفاده صورت گیرد.
کانکور قاتل عزت نفس است!
از این‌که کانکور‌ تعریف ناقص و محدود از استعداد انسان‌ها ارایه می‌دارد، آنانی‌که با شکل مطلوب کا��کوری خودشان را وفق داده نتواند، تشهیر منفی شده و در سطح اجتماع «ناکام» به معرفی گرفته می‌شوند. امری که به مثابه‌‌ی ترور عزت نفس یک انسان با استعداد تلقی می‌شود.
پاداش اجتماعی و به‌به و چه‌چه برای کسانی‌که از آزمون کانکور مؤفق به در می‌آیند باعث می‌شود کسانی‌که با وجود زحمت و تلاش فراوان باز هم به نتیجه مثبت دست نیافته اند، احساس ضعف، کمی و خلای ش��صیتی کنند. بیم از قضاوت‌های منفی اطرافیان و نتیجه نگرفتن با وجود تلاش فراوان در امتحان کانکور، گاهی حتی منجر به خودکشی و آسیب رساندن به خود نیز شده است.
کانکور سرکوب‌گر استعدادهاست!
جوانان ما در ۱۲ سال دوران تعلیمی، تمام تلاش خود را به‌خرچ‌ می‌دهند تا فقط برای ۳ ساعت امتحانی بنام کانکور «نیم‌کره راست» مغز خود را [همان ناحیه‌‌ی مغز که ابتکار، تخیل، ارتباطات، قصه‌‌گویی، معناپردازی و... را به عهده دارد] فلج کنند. کانکور عمدتاً برای کسانی میدان می‌دهد که بخش چپ مغزشان فعال است و کمپیوتری می‌اندیشند. انسان‌های تحلیل‌گر، هنرمند، مفکر و مبتکر در این میدان چیزی برای گفتن ندارند. از آن‌جایی که کانکور در جامعه ما قضیه‌ی سرنوشت‌ساز جلوه داده شده و آنانی‌که نتایج بهتر می‌گیرند استقبال خوبتر می‌شوند، بطور طبعی عده‌ای از انسان‌هایی با استعدادی که توانایی‌های ذاتی‌شان در پروسه کانکور لحاظ نمی‌شود، خودشان را مجبور می‌بینند تا به حالت اصلی‌ خود پُشت کرده، به مغزشان تجاوز کنند و چیزهایی را در مغز خود ذخیره کنند که اندکی هم به حفظ آن تمایل ندارند.
چه بسا استعدادهایی که به دلیل این سیستم معیوب، نیست و نابود شدند!
کانکور قضیه‌ی سرنوشت ساز نیست!

هویت، آینده و همه زندگی را گره زدن به ۳ ساعت امتحانی که استوار است به زور حافظه، کار خردمندانه نیست. چه کسی گفته است انسان‌های خوشبخت تنها کسانی اند که مدرک تحصیلات عالی با خود دارند؟! برای رد این ادعا همین کافیست که آمار افسردگی و خودکشی در میان کسانی‌که دارای تحصیلات عالی اند به شکل سریع رو به افزایش است.