hayatı boyunca hiç sevilmemiş,
kendini hiç değerli hissetmemiş, birey olmanın ne demek olduğunu öğrenmemiş, vatandaş olmakla sürüden biri olmak arasındaki farkı kavrayamamış, hayatta kalmayı yaşamak zannetmiş bir kafa ile daha güzel bir ülke mücadelesi vermek çok zor. "bonfileye ne gerek var, makarna ile karnım doyuyor" diyor kadın mesela. buna ne anlatabilirsin ki? insanca yaşamak gibi bir talebi yok bir kere. çok baştan başlamak lazım anlatmaya. en baştan...
Kaç yaşında olursa olsun, düştüğünde çocuğunu kaldıracaksın. Gücün ne kadarına yeterse yanında olacak, yargılamadan yaralarını saracaksın. Bunu yapamıyorsan kendine “anne, baba” demeyeceksin.