Olivia
Online
ferat ÜNAL
@ferhatNAL
Adım:TÜRKİYE CUMHURİYETİ
Soyadım:OSMANLI DEVLETİ...
silivri
Joined August 2011
663 Following
192 Followers
1.1K Posts
@GizliArsiv 🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷
@Mo7ammed_jawad6 Rabbim sabredenlerle beraberdir.
I hope my voice reaches the world #saveismaeilfamily #fyp #viral
#greenscreen
https://t.co/J33xvZj3W7
Beklenen oldu!
Ruhi Çenet’in Doğu Türkistan’daki Uygurların yaşadıkları çileyi baskıyı anlattığı videosu, YouTube’dan kaldırıldı.
X’te olabildiğince yayalım!
Yer işaretlerine ekleyelim mümkünse
GALİBİYETTEN SONRA DENKLEM ÇÖKECEK
Seri Devam...
DİNLERİN GÖLGESİNDEKİ SAVAŞ
Rum Antlaşması ve Türkiye’nin Yazgısı
“Siz ve Rumlar güvenlik içinde bir antlaşma yapacaksınız.
Sonra ortak bir düşmana karşı savaşacaksınız ve galip geleceksiniz.”
(Ebû Dâvûd – Melâhim 8)
Bu söz, bir kıyamet hikâyesi değil.
Bu söz, bugünün dünya düzenini açıklayan en net işaretlerden biri.
*******
RUM KİMDİR?
Hadislerde geçen “Rum”, tarih boyunca Bizans – Roma devamı kabul edilmiştir.
Bugün bu kimlik şuraya denk gelir:
Avrupa Birliği
NATO’nun ana omurgası
Batı bloku
Hristiyan-Roma kültürünün devamını taşıyan güçler
Yani “Rum”, günümüzde kolektif Batı’dır.
*******
ORTAK DÜŞMAN KİMDİR?
Hadis bir isim vermez; bir “blok”tan bahseder.
Bugün masada üç aday öne çıkıyor:
Rusya
İran eksenli bölgesel sistem
Çin’in Pasifik merkezli kırılması
Bu üçü, Batı’nın da Türkiye’nin de uzun vadeli rakip gördüğü güçlerdir.
*******
HADİSİN İŞARET ETTİĞİ SÜREÇ
İttifak kurulacak.
Türkiye ve Batı aynı masaya oturacak.
Bu, gönül birliği değil; zorunlu dengedir.
Ortak düşmanla savaşılacak.
Ekonomik, askeri veya hibrit bir çatışma alanı açılacak.
Türkiye ve Batı yan yana duracak.
Zafer gelecek.
Hadis açık konuşur:
“Galip geleceksiniz.”
Buraya kadar her şey net.
Fakat hadisin en kritik tarafı bundan sonra başlar.
GALİBİYETTEN SONRA DENKLEM ÇÖKECEK
*******
Başka hadislerde şu ifade geçer:
“Galibiyetten sonra Rum size dönecek ve savaşacaktır.”
Yani ittifakın sonu ihanetle bitecek.
Bu ne demektir?
Türkiye savaş sonrası güçlenecek.
Batı bu güçten rahatsız olacak.
Yeni dengeyi hazmedemeyecek.
Ve ittifak bozulacak.
Bugün Batı’nın Türkiye’ye bakışı tam da bunu gösteriyor:
- NEDEN BUGÜN TÜRKİYE’DEN KORKUYORLAR?
Avrupa, Türkiye’nin enerji, ticaret ve göç kartlarıyla tüm kıtayı yönlendirebilmesinden korkuyor.
ABD, Türkiye’nin kontrol edilemez bir bölgesel güç olmasından rahatsız.
İsrail, Türkiye’nin sesi yükseldiğinde tüm oyunun bozulduğunu görüyor ve bu yüzden şeytanlaştırmaya çalışıyor.
Çünkü bu devletler biliyor ki:
Türkiye ittifaka “muhtaç” olduğu için değil; dünya dengesi onu oraya ittiği için orada duracak.
Ve o denge bir gün Türkiye yüzünden kırılacak.
*******
Hadis bize şunu söylüyor:
Türkiye ile Batı aynı safta duracak.
Ortak düşmana karşı birlikte kazanacaklar.
Ama zaferden sonra Batı, Türkiye’ye dönecek.
İhanet, ittifakın tam ortasında patlayacak.
Düzen yeniden kurulacak ve sahnenin merkezinde Türkiye olacak.
Beklenen oldu!
Ruhi Çenet’in Doğu Türkistan’daki Uygurların yaşadıkları çileyi baskıyı anlattığı videosu, YouTube’dan kaldırıldı.
X’te olabildiğince yayalım!
X'e ne zaman katıldığını hatırlıyor musun? Ben hatırlıyorum! #XYıldönümüm
Şimdi sıra geldi…
Tarikatlara.
Tekkelere.
Medreselere.
Vakıflara.
İhvan halkalarına.
Ve modern yapılara…
Devlet bakar.
Sessiz bakar.
Not alır.
Sabreder.
Çünkü mesele isim değil, istikamettir.
Eğer Kur’an merkezliyse,
Sünnet çizgisindeyse,
Milletin birliğine zarar vermiyorsa,
Devlete paralel bir yapı kurmuyorsa,
İmanı ticarete çevirmiyorsa,
Gençleri şahıslara değil hakikate bağlıyorsa…
Sıkıntı yok.
Ama…
Şeffaf değilse,
Mali ağı kapalıysa,
Lideri sorgulanamaz ilan edilmişse,
Aidiyet imanın önüne geçmişse,
Kendi hiyerarşini devletin üstünde görmeye başlamışsan…
O zaman mesele değişir.
Devlet duyguyla hareket etmez.
Zamanı gelince de gereğini yapar.
Unutulmamalı:
Bu topraklarda din korunur.
Ama din üzerinden güç devşiren yapılar korunmaz.
İslam yolu açık.
Yürüyen yürür.
Ama yolun üzerine gölge düşürmeye kalkan olursa,
o gölge uzun sürmez.
Seri Devam...
BÖLÜM 3 — MERKEZİN İLK ��ŞARETİ
Devlet dediğiniz şey yalnız önündeki krize bakmaz. Devlet, kriz çıkmadan yıllar önce hangi taşın nereye düşeceğine bakar. Bazen o taşı kendisi koyar. Bazen başkasının koyduğu taşı yerinden oynatır. Bazen de hiçbir şey yapmaz, yalnızca bekler. Çünkü devlet aklının en büyük silahı her zaman ordu değildir. Bazen zamandır. İşte şimdi sizi biraz daha geriye götüreceğim. Ama çok geriye değil. Önce MISIR'a gideceğiz. Çünkü bazen Anadolu'nun doğusuna verilecek mesaj, doğudan verilmez kardeşlerim. Bazen bir dağın uyanması için Nil kıyısında dua edilir.
Selâmün aleyküm kardeşlerim.
14 ŞUBAT 2024 — KAHİRE.
Kameralar çalışıyordu. Gazeteciler sıraya dizilmişti. Yıllardır karşı karşıya gelen iki devletin liderleri aynı kareye giriyordu. Türkiye'nin başındaki YOLCU, MISIR'ın başındaki SİSİ tarafından karşılanıyordu. Basının önünde tokalaştılar. Gülümsediler. Heyetler yürüdü. Devlet televizyonları “normalleşme” dedi. Ekonomi kanalları “ticaret” dedi. Diplomasi muhabirleri “Doğu Akdeniz” dedi. Birileri “Gazze” dedi. Birileri “enerji” dedi. Hepiniz gördünüz. Hepiniz okudunuz. Fakat ben size şimdi başka bir şey soracağım kardeşlerim. Bir devlet yıllarca kavga ettiği başka bir devletin kapısına yalnızca ticaret için gider mi? Elbette gider. Ama devlet dediğimiz şey yalnız bir nedenle hareket etmez. Bir ziyarette herkes kendi dosyasını taşır. Ticaretçi ticareti görür. Asker sahayı görür. İstihbaratçı insanların nerede durduğuna bakar. Tarihçi ise hangi kapıdan içeri girildiğini.
O gece kameralar kapandı. Resmî program bitti. Basın mensupları otellerine geçti. Fakat YOLCU'nun konvoyundan ayrılan iki araç Kahire'nin merkezinden güneye doğru hareket etti. Ön araçta Türkiye'nin Devlet İstihbarat Başkanı İbrahim Kalın vardı. Arka araçta Mısır'ın askerî istihbarat şefi Hasan Mahmud Reşad. Gidilen yer bir saray değildi. Genelkurmay binası değildi. Havaalanı da değildi. Eski Kahire'nin dar sokaklarından birinde, dışarıdan bakıldığında yıllardır kullanılmıyor gibi görünen taş bir yapıydı. Kapıda asker yoktu. Kamera yoktu. İçeride ise yalnızca dört kişi vardı.
HF.
İbrahim Kalın
Hasan Mahmud Reşad
KARAHAN...
Masanın üzerinde anlaşma metni yoktu. Harita vardı. Ama bildiğiniz haritalardan değil. Ortadoğu'yu devlet sınırlarıyla gösteren bir harita değildi bu. Üzerinde ülkeler değil, ağlar işaretlenmişti.
Mısır'ın güneyinden başlayan ince bir çizgi vardı. KIZIL DENİZ'e çıkıyor, oradan BOYNUZ'a uzanıyor, sonra kuzeye dönüyor, HİCAZ'a yaklaşıyor, ardından ŞAM havzasından geçerek ANADOLU'nun güneydoğusuna ulaşıyordu. Oradan üç kola ayrılıyordu. Biri MEZOPOTAMYA'ya. Biri SURİYE'nin kuzeyine. Biri PERS DEVLETİ'nin batısındaki dağlara.
Hasan Mahmud Reşad uzun süre haritaya baktı. Sonunda sordu: “Bu nedir?”
KARAHAN cevap vermedi.
HF masanın başında sessizce oturuyordu.
Hasan Mahmud Reşad tekrar sordu: “Bu askerî hat mı?”
KARAHAN bu kez başını kaldırdı. “Hayır.”
“İstihbarat ağı mı?”
“Tam olarak değil.”
“O hâlde ne?”
KARAHAN önündeki siyah dosyayı açtı.
Dosyanın kapağında tek kelime vardı: DAĞ.
İşte burada durun kardeşlerim. Çünkü devletlerin bazı dosyaları vardır, içindekini anlamanız için ilk sayfasını değil son yüzyılı okumanız gerekir. DAĞ dosyası yeni değildi. İçinde silahlı gruplar yoktu. Bombalar yoktu. Suikast listeleri yoktu. Bunları düşünmeyin. O dosyada başka bir şey vardı. Aileler. Eski medrese çevreleri. Aşiret bağları. Tüccarlar. Şehir eşrafı. Dini kanaat önderleri. Sınırın iki tarafında akrabalığı bulunan soylar. Bir zamanlar aynı pazara giden ama sonra dört ayrı devletin vatandaşına dönüşen insanlar. Türkçe konuşanlar. Kürtçe konuşanlar. Arapça konuşanlar. Farsça bilenler. Hepsi birbirine benzemezdi. Hepsi aynı siyaseti istemezdi. Hatta bazıları birbirinden nefret ederdi. Ama devlet aklı zaten herkesin aynı şeyi düşünmesini istemez kardeşlerim. Devlet aklı kritik anda kimin kimi dinlediğini bilmek ister.
Hasan Mahmud Reşad dosyanın sayfalarını çevirdi. “Bunların hepsi Kürt mü?” diye sordu.
KARAHAN hafifçe gülümsedi. “Hayır.”
“Ama dosyanın ağırlığı doğuda.”
“Çünkü doğuda yüz yıldır çözülmemiş bir mesele var.”
Hasan Mahmud Reşad başını kaldırdı. “Kürt meselesi?”
KARAHAN hemen cevap vermedi. Birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra çok yavaş konuştu: “Kürt meselesi diye isimlendirilen şeyin tamamı Kürtlerin meselesi değildir. Bir bölümü bölgenin meselesidir. Bir bölümü sınırların. Bir bölümü büyük devletlerin. Bir bölümü de yüz yıldır parçalanmış coğrafyanın meselesidir.”
HF o ana kadar hiç konuşmamıştı. Önündeki haritaya baktı ve ilk defa sesini duyurdular: “Bir halkı dört parçaya bölerseniz, yüz yıl sonra dört ayrı sorun üretirsiniz. Sonra her parçayı diğerine karşı kullanırsınız. Sonra da buna istikrar dersiniz.”
Hasan Mahmud Reşad sandalyesine yaslandı. “Peki Türkiye ne istiyor?”
İşte asıl soru buydu.
KARAHAN dosyanın bir başka bölümünü açtı. Burada dört bölge işaretliydi.
ANADOLU'NUN GÜNEYDOĞUSU. MEZOPOTAMYA'NIN KUZEYİ. ŞAM DEVLETİ'NİN KUZEYİ. PERS DEVLETİ'NİN BATISI. Her bölgenin yanında farklı kodlar vardı. Ama en üstte tek bir başlık bulunuyordu: DÖRT KAPI.
Hasan Mahmud Reşad, HF'ye baktı. “Birleştirmek mi istiyorsunuz?”
HF hemen cevap verdi: “Haritayı değil.”
“O hâlde?”
“İradesini.”
Hasan Mahmud Reşad sustu ve hafif gülümseme ile memnuniyetini belirtti.
HF devam etti: “Dört ayrı devletin içinde yaşayan aynı kökenden insanlar yüz yıldır ya birbirine düşman edildi ya başka devletlerin vekili hâline getirildi. Biz haritaları değiştirmeyeceğiz. Haritalar değişirse yangın çıkar. Biz başka bir şey yapacağız.” Hasan Mahmud Reşad öne e��ildi. “Neyi?”
HF’nin cevabı kısa oldu: “Merkezi değiştireceğiz.”
İşte o kelime ilk defa orada söylendi kardeşlerim. MERKEZ.
Yani; HİLAFET denmedi.
İttifak denmedi.,
Federasyon denmedi.
Birlik denmedi.
Hiçbiri kullanılmadı.
Yalnızca MERKEZ.
Çünkü devletler büyük projelerin adını başlangıçta koymaz. Adını koyarsanız herkes korkar. Herkes safını belli eder. Herkes saldırmaya başlar. Önce yapı kurulur. Sonra yapı kendisine isim arar. Devlet geleneği böyledir.
Hasan Mahmud Reşad kalktı. Haritanın başına geçti. “Mısır bunun neresinde?” diye sordu.
KARAHAN hiç düşünmeden cevap verdi: “Kapı.”
Hasan Mahmud Reşad kaşlarını çattı. “Hangi kapı?”
“Güney kapısı.”
Sonra haritada KIZIL DENİZ'i gösterdi. “Burası kapanırsa Anadolu'nun Afrika'daki bütün eli zayıflar. SÜVEYŞ kapanırsa Akdeniz başka devletlerin gölüne dönüşür. Mısır başka eksene tamamen bağlanırsa Anadolu'nun güneyi kilitlenir. Ama Mısır kendi eksenine dönerse…” Hasan Mahmud Reşad sözünü kesti: “Kendi eksenine?” KARAHAN başını salladı. “Biz sizi Anadolu'nun eksenine istemiyoruz General. Biz sizi Mısır'ın eksenine istiyoruz.” Bu cümle odada kaldı. Çünkü bazen en kuvvetli ittifak, iki tarafın birbirine bağlanması değildir. İkisinin de başka bir güce bağlanmamasıdır.
Ertesi sabah programda İMAM ŞAFİÎ TÜRBESİ vardı. İşte analizcilerin görüp geçtiği yer burasıydı. Kameralar iki lideri takip etti. Dualar edildi. Fotoğraflar çekildi. Televizyonlar bunu dinî ve sembolik ziyaret diye verdi. Doğrudur. Ama GERÇEKTE bunun bir başka anlamı vardı. YOLCU türbenin avlusuna girerken arkasından SİSİ yürüyordu.
KARAHAN ise birkaç adım gerideydi.
YOLCU dua etti.
Başını kaldırdı.
Bir süre hiçbir şey söylemeden durdu.
Sonra SİSİ'nin duyamayacağı kadar alçak sesle KARAHAN'a yalnızca bir cümle söyledi: “Şafak doğudan uyanır.”
KARAHAN cevap vermedi.
Fakat o cümle Kahire'de kalmadı.
Aynı gün gece yarısından sonra ANADOLU'nun güneydoğusunda, küçük bir şehirde yaşlı bir adam eski model telefonuna gelen tek satırlık mesajı okudu:
“MİSAFİR ŞAFİÎ'DEN AYRILDI.”
Mesaj bu kadardı.
Adam cevap vermedi.
Telefonu kapattı.
Duvarındaki eski fotoğrafa baktı. Fotoğrafta 1970'lerden kalma dört adam vardı. Biri Diyarbakır'da yaşamıştı. Biri Musul'da. Biri Kamışlı'da. Biri Mahabad'da. Hiçbiri hayatta değildi. Ama çocukları vardı. Torunları vardı. Aileler vardı. İşte devletlerin hücresi bazen hücre değildir kardeşlerim. Bazen bir soyadıdır. Bazen yıllardır açılmayan bir sandık. Bazen bir düğünde aynı masaya oturabilen iki aile. Bazen bir şeyh. Bazen bir tüccar. Bazen yıllardır siyaset konuşmayan bir öğretmen. Bazen de yüz yıl önce verilmiş bir sözün hatırlanması.
Aynı gece MUSUL'da başka bir adam aynı cümleyi aldı.
“MİSAFİR ŞAFİÎ'DEN AYRILDI.”
KAMIŞLI'da bir başkası.
MAHABAD yakınlarında bir başkası.
Kimse “harekete geçin” demedi.
Kimse “toplanın” demedi.
Kimseye silah verilmedi.
Sadece eski defterler açıldı.
İsimler kontrol edildi.
Kim hayatta?
Kim kiminle konuşuyor?
Kim hangi aşiretle barışabilir?
Kim kimin düğününe gider?
Kim yıllardır birbirine düşman iki aileyi aynı odaya sokabilir?
İşte derin devlet burada başlar kardeşlerim. Televizyonda izlediğiniz adamlarda değil. Bir telefon geldiğinde elli yıllık defteri açan adamlarda.
Bir hafta sonra ilk rapor ANKARA'ya ulaştı.
DAĞ-1: UYANDI.
Ardından:
DAĞ-2: TEMAS KURULDU.
Bir diğeri:
DAĞ-3: BEKLİYOR.
Sonuncusu ise farklıydı:
DAĞ-4: PERS GÖZETİMİNDE.
HF raporu YOLCU'nun önüne bıraktı. “Dördüncüsü zor olacak.” YOLCU rapora bakmadı bile. “Zor olan iyidir.” HF şaşırdı. “Neden?” YOLCU pencerenin önüne geçti. “Kolay olanı herkes yapar. Zor olan, kimin gerçekten seninle olduğunu gösterir.”
Sonra takvim birkaç ay ilerledi.
Türkiye, Afrika'da yeni anlaşmalar yaptı.
BOYNUZ'daki askerî ve eğitim varlığı güçlendi.
LİBYA'daki bağlantılar derinleşti.
KÖRFEZ'de savunma anlaşmaları genişledi.
KIZIL DENİZ'de ticaret hattı konuşuldu.
Irak'ta yeni görüşmeler başladı.
Suriye sınırında başka temaslar vardı.
Basın bunların hepsini ayrı ayrı verdi.
Çünkü gazetecilik dosyaları ayrı ayrı takip eder.
Devlet ise bazen dosyaların aynı masada olduğunu bilir.
İşte burada size yine aynı şeyi söyleyeceğim kardeşlerim:
SOMALİ ayrı dosya değildi.
LİBYA ayrı dosya değildi.
MISIR ayrı dosya değildi.
KÜRTLER ayrı dosya değildi.
GAZZE ayrı dosya değildi.
Hepsi aynı haritanın farklı yerlerine konulmuş taşlardı.
Ama asıl oyun henüz başlamamıştı.
2025'in başında HF'ninn önüne yeni bir rapor geldi. DAĞ ağlarından birinde beklenmedik gelişme yaşanmıştı. Yıllardır birbirine düşman iki büyük aile ilk defa aynı masaya oturmuştu. Aralarında ne Ankara vardı ne Bağdat ne Şam. Yalnızca eski bir medrese şeyhi. Üç saat konuşmuşlardı. Toplantının sonunda hiçbir bildiri yayımlanmamıştı. Fotoğraf yoktu. İmza yoktu. Ama yaşlı şeyh ayağa kalkarken tek bir cümle söylemişti:
“Sınırlar ayrı kalabilir. Kader ayrı kalmak zorunda değildir.”
Rapor Ankara'ya ulaştığında YOLCU yalnızca tarih attı.
Altına:
“Birinci düğüm çözüldü.”
HF sordu.
“Kaç düğüm var?”
YOLCU cevap vermedi.
Masadaki haritaya baktı.
MISIR.
LİBYA.
SOMALİ.
KATAR.
IRAK.
SURİYE.
PERS sınırı.
Ve ANADOLU.
Sonra masanın ortasındaki boşluğa parmağını koydu.
“Merkez.”
HF sessizce sordu:
“MERKEZ'in ilan tarihi var mı?”
YOLCU başını kaldırdı.
“İlan edilmeyecek.”
“Anayasa mı?”
“Hayır.! İlan edilen merkeze herkes saldırır.”
“Peki nasıl kurulacak?”
YOLCU'nun yüzünde ilk defa belli belirsiz bir tebessüm oluştu.
“Herkes kurulmadığını sanarken.”
İşte şimdi tekrar Kahire'ye dönün kardeşlerim.
İmam Şafiî'nin türbesindeki o dua...
Kameraların çektiği o görüntü...
İki liderin yan yana yürümesi...
Belki yalnızca dua idi.
Belki yalnızca tarihî bir ziyaret.
Hayır kardeşlerim...
Doğuya gönderilen bir işaretti.
Kürt hücrelerinin anlayabileceği bir işaretti.
Çünkü devletlerin çok fazla şifreli mesajı olur.
Bir mezar ziyareti dahi şifre tüm KÜRT liderlerini birleştirir.
Bazen şifreli mesajı olmaz.
Bir fotoğraf şifre olur.
Bazen “uyan” demez.
Yalnızca doğru kişiye, doğru zamanda, doğru görüntüyü gösterir.
Ve yıllardır uyuduğunu sandığınız insanlar aslında uyanmayı beklemiyordur.
İşareti bekliyordur.
O gece ANKARA'daki eski arşiv binasının bodrumunda yıllardır açılmayan bir kasanın kilidi çözüldü.
İçinden tek bir dosya çıktı.
Üzerinde tarih yoktu.
Devlet adı yoktu.
Lider adı yoktu.
Sadece bir mühür:
MERKEZ DOSYASI.
HF kapağı kaldırdı.
İlk sayfada yalnızca dört satır vardı:
MISIR — HAZIR.
DAĞ — UYANIYOR.
BOYNUZ — YERİNDE.
HİCAZ — BEKLİYOR.
HF ikinci sayfaya geçti.
Orada ise tek bir soru vardı:
“PERS KAPISI AÇILMADAN MERKEZ KURULABİLİR Mİ?”
Cevap yazmıyordu.
HF dosyayı kapattı.
Tam o sırada telefon çaldı.
Arayan KARAHAN'dI.
“Dosyayı gördün mü?”
“Gördüm.”
“Ne düşünüyorsun?”
HF birkaç saniye sustu.
Sonra yavaşça konuştu:
“Biz Kürt meselesini çözmeye çalışmıyoruz.”
KARAHAN cevap vermedi.
HF devam etti:
“Biz yüz yıldır çözülmemesi için kurulan sistemi söküyoruz.”
Telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu.
Sonra KARAHAN yalnızca üç kelime söyledi:
“Şimdi anladın.”
Hat kapandı.
HF tekrar haritaya baktı.
Ve o an gördüğü şeyi biz henüz görmüyoruz kardeşlerim.
Çünkü bazen haritaya fazla yakından bakarsanız sınırları görürsünüz.
Biraz uzaklaşırsanız coğrafyayı.
Daha da uzaklaşırsanız...
Merkezi.
Ve ANADOLU'nun asıl hazırlığı hiçbir zaman asker yığmak değildi.
Doğru zamanda doğru yerleri birbirine hatırlatmaktı.
Kahire'yi Diyarbakır'a.
Diyarbakır'ı Musul'a.
Musul'u Şam'a.
Şam'ı Hicaz'a.
Hicaz'ı Gazze'ye.
Gazze'yi Anadolu'ya.
Ve Anadolu'yu...
TURAN'a.
Ama acele etmeyin kardeşlerim.
Çünkü DAĞ henüz tamamen uyanmadı.
Bir hücre daha var.
En eskisi.
En derini.
Ve o hücre ANADOLU'da değil.
PERS DEVLETİ'NİN İÇİNDE.
Onun dosyasında ise yalnızca bir isim yazıyor:
“SELÂHADDİN HATTI.”
(DEVAM EDECEK)
NOT:
*Herkes SİSİ’ye “hain” derken ben “DEĞİL” dedim.
*Herkes YPG denildiğinde içindeki PKK kadrolarıyla bütün Kürtleri aynı kefeye koyarken ben “hayır, ayırın” dedim.
Mazlum Abdi dahil bölgede bugün başka saflarda duran Kürtlerin bir gün kardeşlerini ve tarihin onlara bıraktığı hafızayı yeniden hatırlayacağını söyledim.
*Herkes Peşmerge’ye “terör” derken yine karşı çıktım. “Oraya yalnız bugünün fotoğrafıyla bakmayın; içeride Türkiye’ye sandığınızdan çok daha yakın bir damar var” dedim.
Benim söylediklerim hiç değişmedi:
Bölgeyi anlamak istiyorsanız etiketlere değil, eksenlerin nereye döndüğüne bakacaksınız.
Geriye dönük arşivlerimde göreceksiniz.
ZAMANI GELDİĞİNDE...
BENİ HATIRLAYIN.!
Ataların, adını yazmadı ama izini bıraktı.
Ve o iz…
bugün hâlâ yürümeye devam ediyor.
Elhamdülillah....
Çok tuhaf…
Türk Devleti’nin gücünü en az bilen yine Türk Milleti.
Bu millet, bin yılın yükünü omuzlamış bir devletin içinde yaşıyor, ama o ağırlığın ne demek olduğunu hissetmiyor.
Bir yapı düşün…
Sınırları haritada çizilen değil, zihinde kurulan.
Gücü tankla, tüfekle değil; zamanla, sabırla, akılla taşınan.
Ve sen…
O yapının tam ortasında duruyorsun.
Ama görmüyorsun.
Çünkü her gün nefes aldığın şey, sana “normal” geliyor.
Oysa dışarıdan bakan, o nefesin bile ne kadar zor kazanıldığını biliyor.
Bazı devletler vardır;
Varlığını bağırarak ispat eder.
Bazıları ise…
Sadece var olarak dengeleri değiştirir.
Türk Devleti, hiçbir zaman kendini anlatan bir yapı olmadı.
O, anlatılan değil, çözülen bir şeydir.
Bu yüzden içeride olan çoğu zaman anlamaz.
Çünkü anlamak için dışarıdan bakmak gerekir.
Mesafe gerekir.
Kıyas gerekir.
Tehdit gerekir.
Tehlikeyi hissetmeyen, koruyanın kim olduğunu da sorgulamaz.
İşte asıl mesele burada kopuyor.
Bu millet, f��rtınanın ortasında yürürken rüzgârı sıradan sanıyor.
Oysa dışarıda olan herkes biliyor:
O rüzgâr, estiği yeri değiştiren bir güçtür.
Ama içinde olan…
sadece “hava” zannediyor.
Ve işin en ağır tarafı şu…
Bu millet, kendisini ayakta tutan kudreti sorgulamıyor bile.
Çünkü hiçbir zaman gerçekten yıkılmanın ne demek olduğunu yaşamadı.
Sarsıldı ama çökmek nedir, onu görmedi.
Sıkıştırıldı ama teslim olmak nedir, onu bilmedi.
Bu yüzden sahip olduğu şeyi “güç” değil, “alışkanlık” sanıyor.
Oysa bazı yapılar vardır;
çöktüğünde sadece kendini değil, etrafındaki her şeyi de sürükler.
Ve bazıları vardır çökmediği için dünya hâlâ dengede durur.
Türk Devleti işte tam burada duruyor.
Adı konulmayan, ama hesaplara yazılan…
Açıkça söylenmeyen, ama her masada hesaba katılan…
Ve sen…
Hâlâ bunun farkında değilsin.
Çünkü sana hiçbir zaman “bak bu güç” diye gösterilmedi.
Gösterilseydi zaten o güç olmazdı.
Asıl güç;
görmeden inanabilmekte değil, görmeden etkilenebilmektedir.
Bak…
Sınırların değişmediği her gün,
dengenin bozulmadığı her an,
kaosun kapına dayanmadığı her gece…
Bir şey çalışıyor.
Ama adı yok.
Ve en garibi de şu:
D��şarıdakiler o “isimsiz gücü” tanıyor…
içeridekiler hâlâ tarif etmeye çalışıyor.
Bu;
bozkırda iz bırakmadan yürüyenlerin, kılıcını çekmeden korku salanların, devlet kurmayı değil, devlet olmayı bilenlerin mirasıdır.
Binlerce yıl öncesinden gelen bir akıl bu.
Yıkılsa da yeniden kurulan, dağılsa da yeniden toplanan, unutulsa da asla silinmeyen bir irade…
Ataların, adını yazmadı ama izini bıraktı.
Ve o iz…
bugün hâlâ yürümeye devam ediyor.
Elhamdülillah
Subbuhun kuddusün
rabbüna ve rabbül melaiketi verruh..
#Israël
#ateşkes #çarşamba #TürkBeklenendir ..!
Pakistan Başbakanı Şahbaz Şerif…
“Peki ne diyeyim?”
Beyaz Saray sözcüsü:
..... “ Başkan Trump’tan son tarihi iki hafta uzatmasını içtenlikle talep ediyorum dersin.”
“Emredersiniz…”
Ve hemen ardından bir tweet…
ABD’nin oyununa bakın.
Sahne hazır…
Roller dağıtılmış…
Cümleler bile önceden yazılmış.
Bu bir diplomasi değil…
Bu, yazılmış bir senaryonun sahaya sürülmesidir.
Pakistan Başbakanı konuşuyor sanıyorsun…
Ama aslında metin çoktan yazılmış.
Beyaz Saray sahneyi kuruyor…
Cümleyi veriyor…
Rolü dağıtıyor.
“Ne diyeyim?” diye soran bir başbakan…
“Şunu söyle” diye cevap veren bir merkez…
Ve sonra?
Sanki doğal gelişmiş gibi atılan bir tweet.
İşte sana modern diplomasi.
Pakistan Başbakanı’nın “ne diyeyim?” sorusu bir zayıflık anı değil…
Bir sistemin itirafıdır.
Bugün siyonislerin gücü sanıldığı gibi teknoloji değil…
Sanıldığı gibi ordu da değil…
Gerçek güçleri şurada:
Lider satın almak.
Ülke fethetmiyorlar artık…
Zihin fethediyorlar.
Toprak almıyorlar…
Karar mekanizmasını ele geçiriyorlar.
Bir başbakanı kontrol ettiğin an,
o ülkenin ordusuna girmene gerek kalmaz.
Bir cümleyi sen yazdırıyorsan,
o ülkenin kaderini de sen yazarsın.
İşte ABD’nin son kozı bu.
Bu bir güç değil aslında, bu bir çöküş belirtisi.
Çünkü kendi iradesiyle hükmeden bir yapı güçlüdür.
Başkasının iradesini satın alarak ayakta duran yapı ise bağımlıdır.
Para biter…
Etki biter…
Adamların döner…
Sistem çöker.
Yani ABD artık yönetemiyor, sadece yönlendiriyor.
Ve yönlendirmek, hükmetmenin zayıf versiyonudur.
İşte bu yüzden her şey “tiyatro”.
Çünkü gerçek güç sahnede değil artık.
Ama Türk Devleti…
Türk Devleti bu oyunu tarih boyunca gördü.
Satın alınan vezirlerin devleti yıktığını da gördü…
İradesini satanların milleti felakete sürüklediğini de.
Bu yüzden Türk aklı şunu bilir:
Lider satın alınmaz…
lider yetiştirilir.
İrade kiralanmaz…
irade inşa edilir.
Devlet, parayla değil, sadakatle ayakta kalır.
Ve sadakat satın alınmaz.
İşte ayrım burada başlıyor:
Biri para ile düzen kurar…
diğeri ruh ile.
Biri satın alır…
diğeri bağlılık üretir.
Ve tarih şunu defalarca yazdı:
Satın alınanlar ilk rüzgârda dağılır.
İnşa edilenler binlerce yıl kalır.
Elhamdülillahi Rabbil âlemin....
Bölüm 1
Oysa hakikat bizim ezberlerimizi paramparça edecek kadar açıktır...
Bir çocuk…
Kimin gölgesinde büyürse,
onun izini taşır.
Bu cümle bir nasihat değildir, bir tespit cümlesidir. Hayatın, insan fıtrat��nın ve ilahi düzenin değişmeyen kanunudur. Bugün yaşadığımız ahlaki çöküşün, kimlik dağınıklığının ve yönsüzlüğün temelinde de bu kanunun bozulması vardır. Çünkü biz çocuklarımızı gölgesiz bıraktık. Daha doğrusu onları gölgesi karanlık olan figürlerin altına terk ettik. Sonra da ortaya çıkan neticelere şaşırdık.
Kur’an-ı Kerim insanın nasıl şekillendiğini “üsve” kavramıyla anlatır. Yani örnek, yani iz bırakılan model. Allah Teâlâ Peygamber Efendimiz için “Andolsun ki Allah’ın Resûlü’nde sizin için güzel bir örnek vardır” buyururken aslında bir eğitim metodunu ilan ediyordu. Bu ayet sadece yetişkinlere hitap eden bir çağrı değildir. Asıl muhatabı çocuklardır. Çünkü örnek, en çok çocukken yerleşir. Kişiliğin temeli, ahlakın omurgası, doğru ile yanlış arasındaki refleks çocuklukta inşa edilir.
Biz ise bu ayeti çerçevelettik, duvara astık, ezberlettik ama hayata indirmedik. Çocuklarımızın kalbine taşımadık. Onlara Peygamber ahlakını anlatmak yerine, Peygamber’i masal kahramanına çevirdik. Onu ulaşılmaz, dokunulmaz, bugüne ait olmayan bir figür gibi sunduk. Sonra da “gençlik neden böyle?” diye sorduk.
Peygamber Efendimiz’in “ashabım” dediği insanları bugün zihnimizde yanlış bir yere koyduk. Onları hep yaşlı, sakallı, beli bükülmüş, hayattan elini eteğini çekmiş koca adamlar olarak hayal ettik. Oysa hakikat bizim ezberlerimizi paramparça edecek kadar açıktır. Sahabenin büyük çoğunluğu gençti. Hatta bir kısmı bugün bizim “çocuk” dediğimiz yaşlardaydı. Bu din ihtiyarların son sığınağı değil, gençlerin omuzlarında yükselen bir davaydı.
Hazreti Ali...
Sekiz yaşındaydı.
Sekiz.
Bugün sekiz yaşındaki bir çocuğun eline ne veriyoruz? Tablet veriyoruz. Telefon veriyoruz. Dizi karakterleri veriyoruz. Hazreti Ali’nin eline ne verildi? Peygamber’in gölgesi verildi. O gölgede bağırmak yoktu, horlamak yoktu, yalan yoktu, ikiyüzlülük yoktu. O gölgede doğru vardı, adalet vardı, emanete riayet vardı. Hazreti Ali o gölgede büyüdü ve büyürken sadece bedeni değil ahlakı da büyüdü.
Çünkü gölge doğruydu.
Enes bin Malik...
Sadece on yaşındaydı. Annesi onu aldı, Allah Resûlü’nün yanına götürdü ve “Ya Resûlallah, bu benim oğlumdur, sana hizmet etsin” dedi. Bugün anneler çocuklarını kime teslim ediyor? Ekrana. Sokağa. Dijital çöplüğe. Enes on yıl boyunca Peygamber’in yanında kaldı ve yıllar sonra şunu söyledi: “Resûlullah bana bir kez bile ‘öf’ demedi.” Bu cümle bir hatıra değildir, bir eğitim manifestosudur. Peygamber terbiyesi budur. Kırmadan, ezmeden, bağırmadan ama istikamet kazandırarak yetiştirmek.
Ebu Mahzûre...
Oda bir çocuktu. Ezanla alay ediyordu. Bugün böyle bir çocuk olsa ne yapardık? Etiketlerdik. Linçlerdik. Dışlardık. Peygamber Efendimiz ne yaptı? Dinledi. Yaklaştı. Dokundu. O çocuğun fıtratını gördü. Çünkü Resûlullah şu gerçeği biliyordu: “Her çocuk fıtrat üzere doğar.” Fıtrat bozulmaz, fıtrat örselenebilir. Ve doğru dokunuşla tekrar ayağa kalkar. Ebu Mahzûre’yi Kâbe’nin müezzini yapan şey işte bu bakıştı.
Usame bin Zeyd...
On yedi yaşındaydı. Koca bir orduya komutan tayin edildi. Bugün on yedi yaşındaki bir gence ne diyoruz? “Sus.” “Karışma.” “Sen anlamazsın.” Sonra da “Bu gençlerden bir şey olmaz” diyoruz. Peygamber Efendimiz yaşa bakmadı, istikamete baktı. Çünkü İslam’da ölçü takvim yaşı değil, ahlak ve sorumluluk bilincidir.
Muaz bin Cebel...
Genç yaşında Yemen’e vali gönderildi.
Mus’ab bin Umeyr...
Yirmili yaşlarında Medine’ye öğretmen olarak gitti. Ne parası vardı ne ordusu ne de siyasi gücü. Ama ahlakı vardı. Bir yıl sonra döndüğünde “Medine’de çalınmadık kapı bırakmadım eyy Allah’ın Resûlü” dedi ve Medine’nin yarısı İslam’la şereflenmişti. Bu bir fetih değil, bir ahlak devrimiydi.
Bütün bu örnekler bize tek bir hakikati haykırıyor:
Bu din çocuklarla ve gençlerle büyüdü.
Ama doğru gölgede büyüyen çocuklarla.
Peygamber’in gölgesinde büyüyenlerle.
Ve sonra Peygamber Efendimiz bir gün ashabıyla otururken öyle bir cümle kurdu ki, bugün hâlâ insanın yüreğini titretiyor: “Ahir zamanda yaşayan Müslümanlar benim kardeşlerimdir. Sizler ise benim yol arkadaşlarımsınız.” O bizi görmedi. Ama kardeş dedi. Biz O’nu tanıyoruz. Ama yolundan kaçıyoruz. Asıl acı olan budur.
Bugün dönüp kendimize sormak zorundayız. Çocuklarımızı kimin gölgesinde büyütüyoruz? Onlara kimi örnek gösteriyoruz? Hangi sözlerle, hangi ahlakla besliyoruz? Onlara başarıyı mı öğretiyoruz yoksa doğruluğu mu? Gücü mü kutsuyoruz yoksa emaneti mi? Kazanmayı mı anlatıyoruz yoksa helali mi?
Unutmayalım: Bir çocuk kimin gölgesinde büyürse onun izini taşır. Bugün izler bozuksa, gölge yanlıştır. Bugün ahlak zayıfsa, örnek çürüktür. Ve bu sorumluluk devlete, sisteme, okula atmadan önce anne babanın, toplumun ve kendini “dindar” sananların omzundadır.
Bu ümmet çocuklarını kaybettiği gün çöktü.
Ama çocuklarını tekrar Peygamber’in gölgesine alabilirse yeniden ayağa kalkar.
Çünkü bu dava hâlâ diri.
Çünkü Resûlullah hâlâ bizi kardeş biliyor.
Soru şudur: Biz bu kardeşliğin hakkını verecek miyiz?
Devam Edecek...
Seri Devam...
Bölüm 2
Bugün Gazze’ye bakarken yapılan en büyük hata, orayı sadece bir coğrafya, bir savaş alanı, bir insani kriz olarak görmektir. Gazze bundan çok daha fazlasıdır. Gazze, bu çağda kimin hangi gölgenin altında büyüdüğünü açık eden bir aynadır. Gazze, çocukların hangi ahlakla yoğrulduğunu, hangi örnekle beslendiğini, hangi suskunlukla ya da hangi imanla ayağa kalktığını bütün çıplaklığıyla gösteren bir hakikat sahnesidir.
Gazze’de ölen çocuklar, bizim çocuklarımızdan farklı doğmadı. Aynı fıtratla geldiler dünyaya. Aynı korkularla ağladılar, aynı sevinçlerle güldüler. Ama biri ekranların gölgesinde büyüdü, diğeri bombaların altında. Biri konforun rehavetinde, diğeri yokluğun terbiye edici sertliğinde yetişti. Ve bugün Gazze’de gördüğümüz şey, sadece İsrail’in vahşeti değil; ümmetin hangi gölgeleri terk ettiğinin de fotoğrafıdır.
Gazze’de çocuklar erken büyür. Çünkü orada zaman, bizim bildiğimiz gibi işlemez. Orada yaş takvimle ölçülmez, kayıpla ölçülür. Babasını kaybeden bir çocuk bir gecede büyür. Annesini toprağa veren bir çocuk, çocukluğunu da onunla birlikte gömer. Ama dikkat edilmesi gereken asıl nokta şudur: Gazze’de büyüyen ��ocuklar, bütün bu acıya rağmen ahlaklarını kaybetmiyor. Çünkü onlar hâlâ doğru bir gölgenin altında kalmayı başarıyor.
O gölgenin adı bazen bir annenin sabrıdır. Bazen bir babanın sessiz vakarıdır. Bazen yıkılmış bir evin enkazı altında Kur’an okuyan bir dededir. Bazen bir mücahidin kanla karışmış secdesidir. Gazze’de çocuklar, hayatta kalmayı değil, onurlu yaşamayı öğrenir. Çünkü orada hayatın ucuz, haysiyetin pahalı olduğunu herkes bilir.
Kur’an bize Firavun’un zulmünü anlatırken özellikle bir detayı vurgular: Firavun erkek çocukları öldürüyor, kadınları sağ bırakıyordu. Çünkü Firavun şunu biliyordu: Bir toplum, erkek çocuklarıyla direnir; ama asıl mesele çocukların ruhudur. Bugün Gazze’de yapılan da aynıdır. Çocuklar hedef alınır. Çünkü düşman, gölgenin gücünü bilir. Doğru gölgede büyüyen bir çocuğun, yarın tanktan da uçaktan da korkmayacağını bilir.
İsrail’in korkusu Hamas değildir. İsrail’in korkusu roketler değildir. İsrail’in asıl korkusu, annesinin dizinin dibinde “Allah bizi görüyor” cümlesiyle büyüyen Gazze’li çocuktur. Çünkü o çocuk, büyüdüğünde hesap sormayı bilir. Ölümden korkmaz. Teslim olmaz. Satın alınmaz. İşte bu yüzden Gazze’de okullar bombalanır, hastaneler vurulur, çocuklar özellikle hedef alınır. Çünkü hedef beden değil, istikamettir.
Biz ise Gazze’ye bakarken çoğu zaman sadece acıyoruz. Oysa acımak yetmez. Acı, harekete dönüşmediğinde insanı temize çıkarmaz. Gazze bize merhametimizi değil, sorumluluğumuzu hatırlatmak için vardır. Çünkü orada akan kan, sadece Filistinlilerin değil; bu ümmetin kaybettiği ahlakın da bedelidir.
Peygamber Efendimiz “Müminler bir beden gibidir” buyururken, bu bedende bir uzuv acıdığında diğerlerinin uykusuz kalacağını söylemişti. Bugün Gazze yanıyor, ama bu bedenin büyük bir kısmı uyuyor. Daha kötüsü, uykusunu meşrulaştıracak bahaneler üretiyor. “Elimizden ne gelir” diyor. Oysa asıl soru şudur: Biz çocuklarımıza Gazze’yi ne olarak anlatıyoruz?
Bir haber başlığı olarak mı? Bir siyaset meselesi olarak mı? Yoksa bir iman turnusolu olarak mı? Çocuklarımıza Gazze’yi anlatırken hangi gölgeyi kuruyoruz? Onlara zulmü normalleştiren bir dünya mı gösteriyoruz, yoksa zulme karşı susmamayı öğreten bir ahlak mı?
Gazze’deki çocuklar, bombaların altında bile secdeyi terk etmiyor. Bizim çocuklarımız ise rahat koltuklarda namazı erteliyor. Bu fark, imkân farkı değil; gölge farkıdır. Gazze’de çocuklar, ölümle yüz yüze gelince hayatın anlamını daha erken öğreniyor. Bizim çocuklarımız ise hayatı oyun zannedip ölümü hiç düşünmeden büyüyor.
Kur’an’da “Onlar Rablerine güvenip dayanırlar” denirken tarif edilen iman, Gazze’de ete kemiğe bürünmüş haldedir. Orada bir anne, evladının cenazesini taşırken “Elhamdülillah” diyebiliyorsa, bu delilik değildir. Bu, doğru gölgede büyümüş bir neslin göstergesidir. Bu, Peygamber terbiyesinin hâlâ diri olduğunun ispatıdır.
Gazze bize şunu haykırıyor: Bu ümmet hâlâ bitmedi. Ama bu ümmetin yeniden dirilmesi için çocukların tekrar doğru gölgede büyümesi gerekiyor. Ekranların, ideolojilerin, konforun, korkunun değil; Peygamber ahlakının gölgesinde. Çünkü çocuklarını kaybeden bir toplum, geleceğini de kaybeder. Gazze çocuklarını kaybetmiyor; bedel ödüyor ama istikametini kaybetmiyor.
Asıl korkulması gereken budur. Çünkü doğru gölgede büyüyen çocuklar, bir gün hesabı dünyaya sorar. Bugün Gazze’de yanan ateş, yarın bu dünyanın vicdanını yakacak. Ve o gün geldiğinde, herkes hangi gölgede durduğunu hatırlayacak.
Soruyu tekrar sormak zorundayız: Biz çocuklarımızı kimin gölgesinde büyütüyoruz? Gazze’yi izleyen mi, Gazze’yi anlayan mı yetiştiriyoruz? Zulme ağlayan mı, zulme karşı duran mı? Çünkü yarın çocuklarımız bize bakıp bir iz taşıyacak. Ve o iz, ya utancımız olacak ya da kurtuluşumuz.
İşte Gazze, bu yüzden sadece bir şehir değildir. Gazze, bu çağın terbiyesidir. Doğru gölgenin hâlâ var olduğunu haykıran bir çığlıktır. Ve bu çığlık, duyana değil; altına girene hayat verir.
Merkez değişmedi. Oyun alanı genişledi.
Bu paylaşım rastgele değil.
@HakanFidan okuma alanı bıraktı!
Haritalarda yerler işaretlenir, niyetler konumlandırılır.
Bayrağın durduğu alan, geçiş hattı değil, tarih boyunca yönetilen ve kontrol edilen omurgadır.
Enerji, güvenlik, kriz ve denge aynı koordinatta toplanıyorsa orası tesadüf değildir.
Türkiye izlenen değil, hesaplanan merkezdir.
🗣️ Şeyh Abdülaziz Et-Tarifi:
Tarih boyunca insan fıtratı yalnızca iki kez bu denli bozuldu: Biri Lût (a.s) kavminde, diğeri ise içinde bulunduğumuz bu ahir zamanda
Eğer Peygamberimizden (s.a.v) sonra bir peygamber daha gelecek olsaydı, Allah onu kesinlikle bu asırda, bu yozlaşmanın ortasına gönderirdi.
Batı ile olan kavgamız sadece bir din m��cadelesi değil; insanı yeniden 'insan' seviyesine çıkarma, bozulan fıtratı tamir etme mücadelesidir.
Sırf onların uçakları, bilgisayarları ve telefonları var diye; elimizdeki hakikatten utanır, 'Hak' olandan kaçar hale geldik. Maddeye hayran kalıp fıtratı unuttuk.
Ümmetin zayıflığı bizi öyle bir hale getirdi ki; Allah’ın hükmüne değil, insan hakları örgütlerinin sahte nezaketine sığınır olduk.
Böyle skandal görülmedi!
1980’lerden itibaren
Adana'da ABD’nin İncirlik Üssü,
hastanelerden ç/alınan çocukları nasıl ABD'ye kaçırmış öyle!
Videoyu sonuna kadar izleyin…
Ürpereceksiniz!
@TC_icisleri @tcsavunma @adalet_bakanlik
#Epsteindosyaları
https://t.co/qEntsCLQt3
Sahiden neredeler ?
Last Seen Users on Sotwe
Dennis Dillon
Seen from United States
Nadirvibes 
Seen from Singapore
adultvault
Seen from Nigeria
mom love
Seen from Colombia
Quốc Anh
Seen from Vietnam
Your Childhood Fantasies AI
Seen from Germany
mimari özttürk
Seen from Turkey
Il retorno de Maverick
Seen from Spain
Tamil
Seen from India
Eaftey01
Seen from Turkey
Trends for you
Most Popular Users
Elon Musk
@elonmusk
241.7M followers
Barack Obama
@barackobama
119M followers
Cristiano Ronaldo
@cristiano
114.4M followers
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.9M followers
Narendra Modi
@narendramodi
107.2M followers
Rihanna
@rihanna
98.7M followers
NASA
@nasa
92.4M followers
Justin Bieber
@justinbieber
91.8M followers
KATY PERRY
@katyperry
90M followers
Taylor Swift
@taylorswift13
83.9M followers
Lady Gaga
@ladygaga
75.4M followers
Virat Kohli
@imvkohli
73.3M followers
Kim Kardashian
@kimkardashian
70.9M followers
YouTube
@youtube
68.8M followers
Neymar Jr
@neymarjr
66.4M followers
Bill Gates
@billgates
65.2M followers
Selena Gomez
@selenagomez
63M followers
The Ellen Show
@theellenshow
62.3M followers
CNN
@cnn
61.8M followers
X
@x
60.7M followers