“Kendi değerini kendi elleriyle sıfırlayan herkese teşekkür borçluyum. Ben kıyamayıp üstüne titredikçe, onlar layık oldukları o ucuz yerlere koşarak gittiler. İnsanların karakterini değiştirmeye çalışmak bu hayattaki en büyük zaman kaybıymış. Sonunda anladım ki fıtrat asla değişmez; özü çöp olanı ne kadar parlatırsan parlat, ilk fırsatta yine ait olduğu o kirli kalabalığa geri döner.”
şule gürbüz diyor ya, ‘her şeye yaklaşmak, her şeyi bilmek ve herkesle hemhâl olmak zorunda değiliz. bazı şeylerin uzakta ve kendi renginde kalması, hem onlara hem de bize hürmettir.’ çünkü sınır, ruhun zırhıdır. herkesi içeri alan, en çok da kendi içindeki evi talan eder.