برا ثابت کردن هر چیزی لازم نیست انرژی زیادی صرف کنیم.
به خصوص نشون دادن چهره و نیت واقعی آدم ها
گذشت زمان خودش این کار رو برامون انجام میده.
کافیه صبر کنیم و با آرامش منتظر رسیدن زمانش باشیم.
افکارت» گفتارت میشود
گفتارت > رفتارت میشود
رفتارت> عادتت میشود
عادتت > شخصیتت میشود
شخصیتت تبدیل به سرنوشتت میشود
ما چیزی میشویم که به آن فکر میکنیم و به آن اقدام میکنیم.
بعد از مرگ همه میگن:
«آدم خوبی بود...»
«دل کسی رو نمیشکست...»
«خیلی مهربون بود...»
کاش این حرفها رو برای آدمهای زنده هم بزنیم؛
شاید بعضیها بیشتر از چیزی که فکر میکنیم، به شنیدنش احتیاج دارن.
خودمان میتوانیم در چند ثانیه انجامش دهیم.
کاش در ادارات، فرهنگ «این وظیفه من نیست» جای خودش را به این نگاه بدهد که: اگر میتوانم کاری برای بهتر شدن محیط کار، کمک به همکار انجام دهم، چرا انجامش ندهم؟
کندن یک برچسب از روی کلید آسانسور است.
امروز در آسانسور اداره، روی شماره ۲ برچسب «خراب است» زده بودند. یکی از همکاران گفت به تأسیسات زنگ بزنید و بگویید برچسب را بردارند؛ آسانسور تعمیر شده.
برام جالب بود؛نه تماس با تأسیسات در حیطه وظایف من بود
و نه اصلا می دانم چرا از من خواست!!
نگاهی به برچسب کردم، همانجا جلوی خودش آن را کندم و گفتم: این برچسب را گفتید!!
واقعا مسئله برچسب نبود؛ مسئله نوع نگاه ما به مسئولیتپذیری در محیط کار است.
گاهی کاری آنقدر ساده است که بهجای اینکه آن را به دیگری ارجاع بدهیم
اما اینبار نامشان در میان برگزیدهها نبودخداقوت میگویم؛ دیدهشدن وارزش یک اثر،همیشه دریک رتبه وعنوان خلاصه نمیشودبرای دوستانی هم که درجشنواره شرکت نکردند،احترام قائلم؛ هرانتخابی دلایل و روایت خودش رادارد.
https://t.co/vTNTDRfLpm
https://t.co/AuuExBYDTI
https://t.co/1h87XeAGh3
#رشتو بعد از یک وقفه،حالا که از مراسم برگزیدگان جشنواره سالانه تولیدات ایرناو گزارشات بعد از آن فارغ شدهام،فرصتی شدتا اینجا هم به همه همکاران عزیزی که امسال درجشنواره برگزیده شدند تبریک بگم
به همکارانی هم که با آثارشان در جشنواره حاضر بودند./1
تصویری نمادین از حضور دانشآموزان شهید میناب در کنار بازیکنان تیم ملی فوتبال
تیم ایران با نام «میناب ١۶٨» در جام جهانی حاضر شده است و ١۶٨ به یاد دانش آموزان شهید این شهر همواره در کنار ملیپوشان است.
«در میان حجلههای سبز و پرچمهای عزا، پیرغلامی ایستاده؛ انگار تمام روضههای سالهای دور را با خود به این شب آورده است…»
* بازهم روایت تصویر، از لنز من است.
گاهی از یک خانه، فقط قابِ در باقی میماند؛ قابی که روزی عبورِ زندگی را تماشا میکرد و امروز، سکوتِ آوار را.اما حتی میان این همه ویرانی، هنوز پنجرهای به امید باز است؛به روزی که دوباره پشت این درها، زندگی جریان پیدا کند.
*روایت این تصویر، از لنز من است.
بیتردید آینده روابط عمومی متعلق به کسانی خواهد بود که این حوزه را نه یک جایگاه اداری،بلکه یک مسئولیت اجتماعی بدانند؛ کسانی که درک میکنند اعتماد عمومی،مهمترین سرمایه هر نهاد و کشور است.
روز جهانی ارتباطات و روابط عمومی، بر همه فعالان پرتلاش، شریف و اثرگذار این عرصه گرامی باد.