Fred Astaire and Ginger Rogers perform the gloriously inventive and catchy “Yam Dance” in “Carefree” (1938). Wait until you see the choreography with the tables at the end.
Pardon Bir Dakika ‼️
1881’de doğacaksın.
12 yaşında askerî okula gireceksin.
24 yaşında kurmay yüzbaşı olacaksın.
30 yaşında Trablusgarp’ta savaşacaksın.
34 yaşında Çanakkale’de destan yazacaksın.
38 yaşında Kurtuluş Mücadelesi’ni başlatacaksın.
41 yaşında işgal ordularını yeneceksin.
42 yaşında Cumhuriyet’i kuracaksın.
57 yaşında hayata veda edeceksin.
Yaklaşık 4.000 kitaplık kütüphane oluşturacaksın. Fransızca bileceksin.
Tarih, felsefe, edebiyat, matematik ve siyasetle ilgileneceksin.
Nutuk’u ve Geometri kitabını yazacaksın.
Türkçeye bilimsel terimler kazandıracaksın.
Okullar, fabrikalar açacak, devrimler yapacaksın.
Bir milletin kaderini değiştireceksin.
Sonra sabah 8 akşam 5 çalışmayı büyük fedakârlık sayan, hatta evde yatıp hiçbir şey üretmeden şikâyet eden biri çıkacak, senin 57 yıllık mücadeleni eleştirecek.
Sen bir ömre bir Cumhuriyet sığdıracaksın, onlar bir kitap okumadan seni yargılayacak...
Atatürk herhangi bir Cumhuriyet getirmedi; bu millete kendi devrimci iradesiyle yeni bir gelecek kurma cesareti verdi.
13,6 milyon nüfuslu, 1927 yılında nüfusunun %92’inin okuma yazma bilmediği bir ülkeden, 1929 Dünya Büyük Ekonomik Buhranı na rağmen dış borç alınmadan, Osmanlı'dan kalan borçlar ödenerek 10 yıl içinde sanayileşme ve kalkınma hamleleri gerçekleştirerek %8,5 yıllık büyüme sağlayan bir ülke kurarak…
Cumhuriyetle neler YAPABİLECEĞİMİZİ gösterdi.
Asıl mesele de budur: Onun kurduğu Cumhuriyeti sadece anmak değil, o Cumhuriyetin dayandığı aklı, bilimi, özgürlüğü ve çağdaşlaşma iradesini yaşatabilmek…
Bugün Cumhuriyeti ve kurucusunu inkâr etmeye çalışanlara hatırlatmak gerekir: Tarihi yok saymak, tarihin yarattığı gerçekleri ortadan kaldırmaz.
Atatürk'ün büyüklüğü, dünyada ilk kez bir Cumhuriyet kurmuş olmasında değil; bağımsızlık mücadelesinden çıkan bir milleti, çağdaş bir devlet ve toplum yaratma iddiasıyla buluşturmasındadır.
Azerbaycan televizyon kanalında Mustafa Kemal Atatürk yayını:
“39 yaşında idam cezası verildi,
42 yaşında devlet kurdu.”
Cumhuriyetimizin 103. yılı kutlu olsun 🇹🇷🇦🇿
🇹🇷 Düzce Belediyesi, 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı dolayısıyla halk otobüsünde yolculara sürpriz yaptı
📌Montlarıyla kamufle olan bando ekibinin Cumhuriyet marşlarını çalmaya başlamasıyla otobüste bayram coşkusu yaşandı
This is one of the most famous paintings in the world, yet few people know the story of the woman holding the parasol…
It was painted by Claude Monet in 1875, and she was his wife, Camille, out for a walk with their young son Jean near their home in Argenteuil, just outside Paris. Monet painted them outdoors on a windy day, from below, so that Camille stands against the sky, her veil and dress caught by the wind, looking down at us as if we had just called her name.
It feels less like a moment a husband didn’t want to forget.
Four years later, Camille was gone. After a long illness, she died in September 1879, at just 32. Five days before the end, a priest blessed the marriage she and Monet had made in a simple civil ceremony nine years earlier. And there, at her bedside, the artist did the only thing he knew how to do: he painted her one last time. Years later, he confessed that even then, sitting beside her, he caught himself studying the colors that death was leaving on her face, a moment he never managed to forget.
By then, she had appeared in some fifty of his paintings: in a green silk dress at nineteen, standing at a window, walking through the poppies with their little boy. Without ever meaning to, he had painted the story of her whole life with him.
Monet lived almost fifty more years, but on this canvas it will always be that summer afternoon, with Camille turning to look at him in the wind…
One of the songs that defined 1960s pop music, a global hit, reaching number 1 on the Billboard Hot 100 in the US and number 2 in the UK.
Can you name this song?
İktidarın yönetim anlayışı gayet berrak:
Seçimleri kazanamazsa rakibini, tartışmayı kazanamazsa konuşanı, toplumu ikna edemezse haber yapanı ortadan kaldırmak istiyor.
Halk TV’ye el koymak, güç gösterisi değil, halkın karşısına çıkacak sözü kalmamış bir iktidarın çaresizliğidir.