Karanlık, çok karanlık zamanlardan geçmekteyiz.
Savaşkan hisleri uyuşturan, atalet verici bir merkez-muhafazakarlık, İslamcılık'ı köşeye kıstırmış durumda.
Sosyal hayatımızda, piyasada cari formüllerin hiçbiri geçerli değil artık.
Bu karanlık seyri bozma iradesi, "Weimar" ruhunu bozmak yine ve yeniden İslamcılık'ın ellerindedir.
Yeni bir İslamcılık'ın doğması gerektiği, benden önceki iki nesli bugüne erdiren versiyonun raf ömrünün fazla kalmadığının bugün her akıllı yorumcu farkında.
Yeni, yepyeni bir taze kan; ancak solgun benizlerimizi canlandırabilir.
@fikirmayasi'ndaki bu yazımda Japon samuray fütüvvetnamesi Bushido'nun Avrupa'daki yolculuğunu örnek alarak, Avrupalı sağ entellektüellerin neden Türkiye'de dolaşıma sokulması gerektiğini tartıştım.
İyi okumalar
Halktan Yana Halka Rağmen: Türk Solunun Yüzleri
Bourdieu, toplumsal sınıfların yalnızca ekonomik sermaye üzerinden değerlendirilmesine karşı çıkar; sınıfsal konumların eğitim, bilgi ve beğeni birikimi anlamındaki kültürel sermaye aracılığıyla da yeniden üretildiğini ileri sürer. Ona göre estetik ve entelektüel ilgilerin gelişmesi, maddi zorunlulukların baskısından uzaklaşabilmeyi gerektirir; bu ilgi alanları zaman ve güvence yatırımıyla mümkün hâle gelir. Bu yaklaşım, Türk soluna ilişkin tartışma açısından önemli bir uyarı içerir: Bir kişinin ideolojik uğraşa vakit ayırabilmesi, soyut bir “bilinç” meselesi olmaktan önce bir koşullar meselesidir.
@mahmutceliker7
https://t.co/mzayXLKueS
Fetret Muhafazakarlığını Aşmak: İslamcılar, Faşistler ve Samuraylar
Bugün 100 yıl önce çoğu Avrupa ülkesinin vardığı yol ayrımına vardık. Ya fetret döneminin iktisadi krizleri, sosyal çürümesi ve ladinileşmesi, ya da “diri, gergin kasları konuşan”, etrafımızı saran çürümüş dünya düzenini değiştirmeyi kafaya koymuş dinç bir aksiyon… Eğer daha canlı, daha vitalist, daha hayat dolu, daha iddialı ve dönüştürücü bir İslamcılık istiyorsak kendi dışımızdaki düşünce dünyalarına bakmaktan çekinmemeliyiz, ve hatta bundan imtina etme lüksümüz artık kalmamıştır.
@carlosdeborbon_
https://t.co/4aMUY46gZd
Taşınan Ev, Tutulan Yurt
Göçebenin evi taşınabilirdi, çünkü kimliğini tek bir toprak parçasına değil, her yerde yeniden kurabildiği bir düzene bağlamıştı: ocağa, töreye, kan bağına, yani İbn Haldun'un asabiyet dediği o bağa. Ama bu, onun yersiz olduğu anlamına gelmez; çünkü bir de "yurt" vardı, tutulan yer, ait olunan toprak. Göçebe hem evini taşıyacak kadar hafif, hem bir yurdu olacak kadar bağlıydı.
@nstayfur
https://t.co/A59wo7Dfvb
Tüccar, Kahraman, Ahi
Ahilik, “ya tüccarsın ya kahraman” ikiliğini kökten aşan özgün bir modeldir. Ahi, kahramanı tüccara karşı savunmak adına çarşıyı terk eden bir münzevi değildir; bilakis pazarın tam merkezindedir. Pazarın soğuk rasyonelliğini fütüvvet ahlakıyla sınırlar; kalfalık ve ustalığı manevi bir inisiyasyonla mühürler, sofrasını ve kapısını ardına kadar açık tutar.
@hunkarbabaeren
https://t.co/y2O3oAgVaf
Ülkemizin geleceği için, Atlantik'in ve Avrasya'nın tazyiklerinden uzak, sabitkadem bir dış politika ve uzun vadeli bir medeni-siyasi ufuk için, Akdeniz Merkezli alternatif bir vizyon çizmeye çalıştım bu son yazımda, @fikirmayasi'ndaki son yazım dertli okurları bekliyor...
Karanın Akdeniz’i
İpek Yolu’nu yeniden okumak, bir kervan romantizmine kapılmak değil, bir haritayı düzeltmektir. O bir yol değil, bir denizdi; ve tıpkı Akdeniz gibi, yanlış adlandırılmış, yanlış resmedilmiş bir dünya kurucusuydu. Onu bir yol değil bir havza, bir masal değil bir kayıt olarak görmek; işte Eski Dünya'nın iki ciğerle nefes aldığını, ve bu nefeslerin tam bizim durduğumuz yerde buluştuğunu görmenin yoludur.
@nstayfur
https://t.co/PryrAMtw7r
“Akdeniz Merkezci” Bir Nomosa Doğru
Dünya sahnesinde önplanda, hâkim konumda ve İslamiyet'i ağırlık merkezi ittihaz etmiş bir Türkiye'yi inşa etmek için Akdeniz merkezcilik, yeni bir jeopolitika ve siyasi nomos için eşsiz bir zemin sağlayacaktır. Bu uğurda hem kendini büyütmeyi hem de ötekisini küçültmeyi başarmak gerekir. Yeni bir jeopolitika, yalnızca askeri güçle kurulamaz. Önce ticaret ve dış siyasette hâkimiyet, ardından işlenmiş mal üretimi ve ekonomik güce dayanan bir askeri kapasite gerekir. Akdeniz merkezci bir siyasi nomos, ancak iktisadi bağımsızlığını ve savaşma iradesini birlikte inşa edebilirse mümkün olacaktır.
@carlosdeborbon_
https://t.co/rzBMmw1kYp
Fikir Mayası olarak yakın zamanda okur ve takipçilerimizle bir araya gelmek, hem tanışmak, hem fikri mütalaalarda bulunmak istiyoruz, okur-yazar buluşmamıza iştirak etmek isteyenler @fikirmayasi'na dm atabilirler
Kansız Toplum, Şişkin Devlet: Nisbet’in Savaş Tezi Üzerine
Nisbet, savaşın zorunluluk iddiasının yanı sıra hayal gücünü cezbeden bir yanı olduğunu, diğer ilişkilerin sıradanlığını gölgeleyen bir birlik vizyonu sunduğunu belirtir. The Social Philosophers’ta çatışmanın bütünleştirici etkilerinden bir topluluk duygusunun ya da duruma göre bir topluluk yanılsamasının doğabileceğini yazar.
@mahmutceliker7
https://t.co/4H2EzFbXob
Otların Denizi
Anadolu’ya gelip Bizans’ın yorgun düzenini sarsan Selçuklular da, sonra küçük bir bozkır beyliğinden çıkıp koca bir Akdeniz imparatorluğu kuran Osmanlılar da, tam bu hikâyenin çocuklarıdır. Yani deniz ile bozkır, bizim tarihimizde soyut bir ikilik değil; bozkırdan gelen asabiyetin gidip bir deniz medeniyeti kurmasıdır. İbn Haldun bunu, bozkırı barbarlık sayan Batı’dan asırlar önce, kendi Mağrip çölüne bakarak yazmıştı.
@nstayfur
https://t.co/lzIc8sFzOq
Peyami Safa’nın Fikrî Serüveni
Safa, muhafazakârlık ile irtica arasında da keskin bir ayrım yapar. Mürteci, geçmişteki hâli yeniden tesis etmek isteyen ve değişmeye samimiyetle karşı çıkan kimsedir. Yobaz ise bundan da farklıdır; onun derdi geçmişin değerlerini korumaktan ziyade, muhafazakârlığı ve irtica temayüllerini kendi menfaatleri için istismar etmektir. Dolayısıyla Safa’nın nazarında muhafazakâr, ne geçmişe körü körüne dönmek isteyen bir mürteci ne de dini veya geleneği istismar eden bir yobazdır. Muhafazakâr, değişmenin zaruretini kabul etmekle birlikte değişme sırasında kaybolmaması gereken unsurlar bulunduğunu bilen kişidir.
Mehmet Sani Halifeoğlu
https://t.co/a9utEuYW3S
Ahileri Beklemek
Mülkiyet hırsını infak ahlakıyla terbiye eden bu iktisadi zemin üzerinde filizlenen kültürün; bugünün kâr maksimizasyonuna dayalı dünyasından bambaşka bir insan tipi doğurması son derece tabiidir. Oysa bugün kadim çarşının yerini ruhsuz bir “pazar” ve denetimsiz bir tüketim girdabının almasının temel sebebi, o çarşıyı ayakta tutan ahlaki omurganın tasfiye edilmiş olmasıdır.
@hunkarbabaeren
https://t.co/mViGFDObWG
Balkanlar Osmanlı'dan, Latin Amerika İspanya'dan koptu ve sonra dünyanın en başarısız ve düşkün devletlerini kurdular.
Sorunun "imparatorlukta" olduğunu söylediler, fakat imparatorluğun gidişiyle abad olmadılar.
Ülkemizde nesillerin benimseyerek büyüdüğü postkolonyal eleştirinin bir eleştirisini yazdım:
Mare Nostrum
İtalyanların önderlik ettiği o yolculuklar, dünyanın merkezini Akdeniz’den söküp Atlantik’e taşıdı. Okyanus bir kez Amerika’ya giden asıl yol olunca, o güne kadar dünyanın kalbi olan Akdeniz birdenbire kenarda kalmış bir iç deniz oluverdi.
@nstayfur
https://t.co/BlMvHNIYjW
Sorun “İmparatorluk”ta Mıydı?: Ortadoğu ve Latin Amerika’da Ulus Devletin Başarısızlığına Dair
Dekolonizasyon, madun coğrafyalara ne katmıştır? Sorun imparatorluk muydu, yoksa imparatorluğun ortadan kalkması mıydı? Ulus Devlet formu, dünyadaki gidişatı tersyüz etme yükünü taşıyabilecek bir platform mudur? Dünya, dünya halklarına diz çöktüren hegemon güçlere karşı imparatorluğu nasıl tekrar kuşanabilir?
@carlosdeborbon_
https://t.co/Jo94X6t6JL