یه پارادوکسی که تو این فیلم موقع دیدنش حس میکنی اینه که داستان کاملا جذبت میکنه ولی از طرفی هم میگی این فیلمنامه بچه گانه چیه آخه.
معمولا فیلم هایی که بازیگرهای فیلم خودشون تهیه کنندشن همینه، بجای تمرکز روی فیلمنامه روی کارهای هیجانی که صرفا بیننده در لحظه ذوق کنه تمرکز میکنن.
تیموتی شالامی با این فیلم بنظرم تونسته باشه نظر منتتقدا که اون رو بیشتر بچه خوشگل فشن استار میدونستن تا یک بازیگر رو تغییر بده، دو ساعت کل فیلم رو گذاشت رو دوشش و یه اثر دیدنی خلق کرد.