@vikvikcim bu twiti atarken dedim ki buraya yazarsam bişi olur gidemeyiz sonra dedim ki amaaan ne olabilir??????? inanılmaz haftalar sonra bi dışarı çıkacaktım ya
çocukluğuma dair en sevdiğim anılardan biri de şey. babannemin duvardaki vitrininde alev desenli bardakları vardı. onları koltuğa koyar yangın var diye annemleri çağırırdım gülerlerdi. bu gece biraz hüzün var
bu arada çok stresliyim. içten içe gelmelerini istemiyorum. mezuniyetim için geliyorlar. hem eziyet hem de masraf olcak of. mükemmel bi şekilde gezdirmeliyim onları ki geldiklerine değsin
oyuncaklara cocuklarin boyunu ölcüp bindirdikleri bir lunaparkta “aile boyu hizli roller coaster”a bindik kücügümle, yasina cok fazlaymis meger, “allahum burda ölsek sana ne derim” diye düsünürken bile analigimi elden birakmayisimin fotisini cekmisler
Gelmesin ya… sanırım bu konuda kızların yüz karasıyım 😞 çeşit çeşit yemek yapayım, saatlerce mutfakta uğraşırım, sofralar kurarım ama konu tatlı olunca üzerime bir ağırlık çöküyor. daha malzemeleri falan sayarken bile stres basıyor. sanki yapamayacakmışım gibi hissediyorum. yemeklerde çok rahat olup tatlılarda bu kadar gerilmemin de bence mantıklı bir açıklaması da yok. 😞
okul bitti. 17 yıllık öğrencilik hayatım bitti. 9 yıldır yurtta kalıyorum aile evinde napıcam? 6. sınıftan beri az da olsa burs alıyordum artık o da yok. dahası İSTANBULDAN ayrılıyorım😭😭😭