Unutma kızım..
gök sana ağlasa bile affetme. Ciğerini delen, kaburganı kıran o acıyı unutma. Nasıl ağladığını, annene sarılmak istediğini ve ruhunun acısını unutma. Affetmek bizim gibi güçlü kadınlara cezadır.
Kendini çiğneme...
Bir imtihandan geçiyorum.
Bunun bir süre devam edeceğini de biliyorum.
Içimde, aşılması gereken bir eşikte durduğumu iliklerime kadar hissediyorum. Dua ediyorum, sabrediyorum. Rabbimin benden istediği şeyin ümidimi kaybetmemek olduğunu da biliyorum.
Ama bazen dayanamıyorum...
Öyle birini sevdim ki, ne benim ona gidebilecek bir yolum var, ne de onun bana gelebilecek bir çaresi. Aramızdaki mesafe kilometreler değil, hayatın acımasız şartlarıyla örüldü. Ne ben onu sevmekten vazgeçebildim ne de o beni kalbinden silebildi. Birbirini seven iki insan ama acımasız bir hayat.
Bazı insanlar birbirini çok sevse bile kader onları aynı hayatın içinde hiçbir zaman buluşturmaz. Geriye sadece suskun bir özlem ve ömrün sonuna kadar kalpte taşınacak yarım kalmış bir hikâye kalır.